3-hydroksy-N-metylomorfinan
3-hydroksy-N-metylomorfinan jest związkiem chemicznym należącym do grupy morfinanów, posiadającym strukturalnie podobieństwo do morfiny, jednak z pewnymi modyfikacjami w budowie chemicznej. Związek ten posiada grupę hydroksylową w pozycji 3 oraz grupę metylową przyłączoną do atomu azotu w pierścieniu morfnanowym.
W medycynie związki pochodne 3-hydroksy-N-metylomorfinanu mogą wykazywać działanie przeciwbólowe, przeciwkaszlowe oraz przeciwbiegunkowe. Niektóre z tych pochodnych są wykorzystywane klinicznie jako leki przeciwkaszlowe (np. dekstrometorfan), podczas gdy inne mogą posiadać właściwości przeciwbólowe o różnej sile działania.
Z perspektywy farmakologicznej, związki te mogą oddziaływać na różne receptory opioidowe w ośrodkowym układzie nerwowym, w tym receptory μ (mu), κ (kappa) i δ (delta), co determinuje ich profil działania farmakologicznego oraz potencjalne zastosowanie kliniczne. Warto zaznaczyć, że modyfikacje struktury podstawowej mogą znacząco wpływać na powinowactwo do receptorów, biodostępność oraz metabolizm tych związków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tussidex 30 mg
Dekstrometorfan, substancja czynna leku Tussidex (30 mg, kapsułki miękkie), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, co umożliwia rozpoczęcie działania przeciwkaszlowego już w ciągu 15-30 minut. Czas utrzymywania się efektu terapeutycznego wynosi około 5-6 godzin, co determinuje schemat dawkowania. Substancja podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, głównie poprzez O-demetylację katalizowaną przez izoenzym CYP2D6, co prowadzi do powstania aktywnego metabolitu – dekstrorfanu (3-hydroksy-N-metylomorfinanu), który również wykazuje działanie przeciwkaszlowe. Występują znaczne różnice fenotypowe w metabolizmie dekstrometorfanu, co wpływa na farmakokinetykę, skuteczność i bezpieczeństwo terapii.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, CYP2D6, cytochrom P450, dekstrometorfan, dekstrorfan, dostępność biologiczna, działanie przeciwkaszlowe, farmakokinetyka dekstrometorfanu, metabolit morfinanowy, metabolizm pierwszego przejścia, O-demetylacja, okres półtrwania, produkt sprzężony, profil farmakokinetyczny, Tussidex, wchłanianie z przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gripex FORTE 500 mg + 30 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Gripex FORTE zawiera paracetamol (500 mg), pseudoefedrynę chlorowodorek (30 mg) oraz dekstrometorfan bromowodorek (10 mg), które wykazują różne profile farmakokinetyczne. Paracetamol jest szybko i prawie całkowicie wchłaniany, osiągając maksymalne stężenie w surowicy po około 1 godzinie, z okresem półtrwania 1,6-3,8 godziny. Jego działanie przeciwbólowe utrzymuje się 4-6 godzin, a przeciwgorączkowe 6-8 godzin. Metabolizowany jest głównie w wątrobie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym u dorosłych i kwasem siarkowym u dzieci, z niewielką produkcją hepatotoksycznego metabolitu N-acetylo-p-benzochinoiminy, który w dużych dawkach może prowadzić do uszkodzenia wątroby. Pseudoefedryna jest szybko i całkowicie wchłaniana, osiągając Tmax około 1,5 godziny, a jej efekt obkurczający błonę śluzową nosa pojawia się po 30 minutach i utrzymuje do 4 godzin. Metabolizowana jest przez monoaminooksydazę (MAO), a 70-90% dawki wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, biotransformacja wątrobowa, CYP2D6, cysteina, dekstrometorfan bromowodorek, dekstrorfan, działanie przeciwkaszlowe, efekt przeciwbólowy, efekt przeciwgorączkowy, fenotyp metaboliczny, glutation, glutation wątrobowy, kwas glukuronowy, kwas merkapturowy, kwas siarkowy, martwica hepatocytów, metabolity morfinanowe, metabolizm pierwszego przejścia, monoaminooksydaza, N-acetylo-p-benzochinoimina, O-demetylacja, obkurczenie błony śluzowej nosa, okres półtrwania, ostra niewydolność wątroby, paracetamol, pseudoefedryna chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Grypostop 325 mg + 30 mg + 15 mg
Produkt leczniczy Grypostop zawiera paracetamol (325 mg), pseudoefedrynę chlorowodorek (30 mg) oraz dekstrometorfanu bromowodorek (15 mg), które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Paracetamol charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 40-60 minutach, z biodostępnością 62-89% po podaniu na czczo. Wiązanie z białkami osocza wynosi 20-25%, a metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym i siarkowym; mniej niż 10% ulega utlenianiu do hepatotoksycznego metabolitu N-acetylo-p-benzochinoiminy, którego toksyczność jest modulowana przez zasoby glutationu. Pseudoefedryna jest dobrze wchłaniana, osiąga Cmax po 1,5-2 godzinach, a jej efekt terapeutyczny pojawia się już po 30 minutach i utrzymuje przez 4-6 godzin; okres półtrwania wynosi 9-16 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej. Dekstrometorfan szybko się wchłania, osiągając maksymalne stężenie po 2-3 godzinach, z działaniem przeciwkaszlowym pojawiającym się po 15-30 minutach i trwającym do 6 godzin; metabolizm wątrobowy jest intensywny i zależny od polimorfizmu CYP2D6, co powoduje znaczne zróżnicowanie farmakokinetyki u pacjentów.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, dekstrometorfan, dekstrorfan, dostępność biologiczna, dystrybucja w tkankach, działanie przeciwkaszlowe, fenotyp, glutation, hepatotoksyczność paracetamolu, izoenzym CYP2D6, kwas glukuronowy, metabolity, metabolizm paracetamolu, metabolizm pierwszego przejścia, N-acetylo-p-benzochinoimina, O-demetylacja, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, pseudoefedryna, stężenie w osoczu, wchłanianie paracetamolu, wiązanie z białkami, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tussal Antitussicum 15 mg
Dekstrometorfanu bromowodorek, stosowany w dawce 15 mg w tabletkach powlekanych Tussal Antitussicum, charakteryzuje się szybkim i intensywnym metabolizmem pierwszego przejścia w wątrobie, głównie poprzez O-demetylację katalizowaną przez enzym CYP2D6. Proces ten jest genetycznie uwarunkowany, co prowadzi do występowania różnych fenotypów metabolicznych – szybkiego i wolnego metabolizmu. U pacjentów z wolnym metabolizmem dominuje niezmieniona postać leku w osoczu i moczu, natomiast u osób z szybkim metabolizmem przeważają metabolity, w tym główny aktywny metabolit dekstrorfan (3-hydroksy-N-metylomorfinan), który również wykazuje działanie przeciwkaszlowe, co ma istotne znaczenie dla efektu terapeutycznego.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, biodostępność substancji, CYP2D6, cytochrom P450, dekstrometorfanu bromowodorek, dekstrorfan, działania niepożądane, działanie przeciwkaszlowe, efekt terapeutyczny, metabolity morfinanowe, metabolizm pierwszego przejścia, O-demetylacja, produkty sprzężone, szlak metaboliczny, Tussal Antitussicum, wolny metabolizm - Leksykon substancji czynnych
Bromowodorek dekstrometorfanu – Właściwości farmakokinetyczne
Bromowodorek dekstrometorfanu wykazuje dobre wchłanianie z przewodu pokarmowego, a działanie przeciwkaszlowe pojawia się po 15-30 minutach od podania doustnego i utrzymuje się przez 4-6 godzin. Maksymalne stężenie w surowicy (Tmax) osiągane jest około 2 godziny po podaniu dawki 30 mg, jednakże obserwuje się znaczną zmienność międzyosobniczą w farmakokinetyce, co wynika z różnic w metabolizmie. Substancja podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, głównie poprzez O-demetylację katalizowaną przez izoenzym CYP2D6, co determinuje indywidualne profile farmakokinetyczne. Głównym metabolitem jest dekstrorfan (3-hydroksy-N-metylomorfinan), który również wykazuje działanie przeciwkaszlowe. Inne metabolity to 3-hydroksymorfinan oraz 3-metoksymorfinan.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, biologiczny okres półtrwania, bromowodorek dekstrometorfanu, dekstrorfan, działanie przeciwkaszlowe, fenotyp metaboliczny, izoenzym CYP2D6, metabolit morfinanowy, metabolizm pierwszego przejścia, N- i O-demetylacja, O-demetylacja, parametr farmakokinetyczny, polimorfizm genetyczny CYP2D6, produkt leczniczy, przewód pokarmowy, sprzęganie z glukuronianem, sprzęganie z siarczanem, stężenie maksymalne, substancja czynna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dexapini (426 mg + 65 mg + 6,5 mg)/5 ml
Produkt leczniczy DEXAPINI w formie syropu zawiera dekstrometorfanu bromowodorek w dawce 6,5 mg/5 ml, który jest głównym składnikiem aktywnym o działaniu przeciwkaszlowym. Po podaniu doustnym efekt terapeutyczny pojawia się w ciągu 10-30 minut, a działanie utrzymuje się przez 6-8 godzin. Dekstrometorfan charakteryzuje się wysoką biodostępnością wynoszącą 94-97% oraz okresem półtrwania 5-8 godzin. Substancja podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, głównie przez enzym CYP2D6, co prowadzi do powstania głównego metabolitu – dekstrorfanu (3-hydroksy-N-metylomorfinanu), który również wykazuje działanie przeciwkaszlowe. Metabolizm ten jest genetycznie uwarunkowany, co powoduje znaczne zróżnicowanie farmakokinetyczne między pacjentami i wpływa na skuteczność oraz bezpieczeństwo terapii.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, biodostępność, dekstrometorfan, dekstrometorfanu bromowodorek, dekstrorfan, działanie przeciwkaszlowe, enzym CYP2D6, metabolizm dekstrometorfanu, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylacja, nalewka z kopru włoskiego, O-demetylacja, okres półtrwania, pędy sosny, polimorfizm genetyczny, szlak metaboliczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – DEXApico (1625 mg + 6,5 mg)/5 ml
Produkt leczniczy DexaPico w postaci syropu zawiera 6,5 mg dekstrometorfanu bromowodorku na 5 ml oraz wyciąg wodny z kwiatu lipy. Dekstrometorfan charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (94-97%) oraz szybkim początkiem działania przeciwkaszlowego w ciągu 10-30 minut, utrzymującym się przez 6-8 godzin. Substancja podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez enzym CYP2D6, gdzie głównym szlakiem jest O-demetylacja prowadząca do powstania aktywnego metabolitu dekstrorfanu (3-hydroksy-N-metylomorfinan), który również wykazuje działanie przeciwkaszlowe. Okres półtrwania dekstrometorfanu wynosi 5-8 godzin, co determinuje schemat dawkowania leku.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, absorpcja z przewodu pokarmowego, biodostępność substancji, biotransformacja, CYP2D6, cytochrom P450 2D6, dekstrometorfanu bromowodorek, dekstrorfan, działanie niepożądane, działanie przeciwkaszlowe, fenotyp metaboliczny, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, N-demetylacja, O-demetylacja, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, proces biotransformacji, schemat dawkowania, wolny metabolizer, wyciąg z kwiatu lipy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Inovox na kaszel smak miodowo-cytrynowy 10 mg
Preparat Tussifortin zawierający dekstrometorfan bromowodorek charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 2 godzinach oraz początkiem działania przeciwkaszlowego w ciągu 15-30 minut. Efekt terapeutyczny utrzymuje się około 6 godzin, co umożliwia wygodny schemat dawkowania. Dekstrometorfan podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dekstrorfanu oraz innych metabolitów morfinanowych, które są wydalane z moczem w formie sprzężonej. Standardowy okres półtrwania leku wynosi od 3,4 do 5,6 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, biotransformacja, Cmax, cytochrom P450, dekstrometorfanu bromowodorek, dekstrorfan, działanie przeciwkaszlowe, fenotyp PM, genetyczny polimorfizm, izoenzym CYP2D6, lek przeciwkaszlowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, O-demetylacja, okres półtrwania, poor metabolizer, profil farmakokinetyczny, spowolniony metabolizm, Tussifortin - Leksykon substancji czynnych
Lipa – Właściwości farmakokinetyczne
Kwiat lipy (Tilia cordata, Tilia platyphyllos, Tilia x vulgaris) jest składnikiem wielu preparatów leczniczych, jednak brak jest kompleksowych badań farmakokinetycznych dotyczących samego surowca i jego bioaktywnych składników. W produktach złożonych, takich jak Pectobonisol czy Melissed, które zawierają kwiat lipy jako jeden z komponentów, nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych ze względu na złożoność preparatów. W przypadku syropu DEXApico, zawierającego 25,00 g/100 g wyciągu wodnego z kwiatu lipy (DER 1:5) oraz 0,10 g/100 g dekstrometorfanu bromowodorku, dostępne są dane farmakokinetyczne dotyczące głównie dekstrometorfanu, a nie wyciągu z lipy.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, badanie farmakokinetyczne, CYP2D6, dane farmakokinetyczne, dekstrometorfan bromowodorek, dekstrorfan, dysfagia, działanie przeciwkaszlowe, kwiat lipy, metabolizm pierwszego przejścia, nalewka z kwiatostanu lipy, O-demetylacja, parametr farmakokinetyczny, proces utleniania, składnik bioaktywny, substancja roślinna, Tilia cordata, Tilia platyphyllos, Tilia vulgaris - Leksykon substancji czynnych
Kwiatostan lipy – Właściwości farmakokinetyczne
Produkt leczniczy DexaCaps zawiera wyciąg suchy z kwiatostanu lipy (Tilia spp.) w dawce 167 mg na kapsułkę (DER 2,5-3:1, nośnik maltodekstryna do 30%, rozpuszczalnik etanol 70% V/V), dekstrometorfanu bromowodorek 20 mg oraz wyciąg suchy z liścia melisy 50 mg. Szczegółowe badania farmakokinetyczne dotyczące kwiatostanu lipy nie zostały przeprowadzone, dlatego profil farmakokinetyczny produktu opiera się głównie na danych dotyczących dekstrometorfanu. Dekstrometorfan charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (94-97%), szybkim początkiem działania (10-30 minut), czasem działania 6-8 godzin oraz okresem półtrwania 5-8 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymu CYP2D6, który wykazuje polimorfizm genetyczny wpływający na indywidualne różnice w metabolizmie i skuteczności terapeutycznej. Wydalanie odbywa się głównie z moczem w postaci metabolitów, w tym dekstrorfanu – głównego aktywnego metabolitu o działaniu przeciwkaszlowym.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, badanie farmakokinetyczne, biotransformacja, CYP2D6, dekstrometorfan bromowodorek, dekstrorfan, DER, DexaCaps, etanol 70%, interakcja farmakokinetyczna, kwiatostan lipy, maltodekstryna, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylacja, O-demetylacja, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny CYP2D6, profil farmakokinetyczny, Tilia cordata, Tilia platyphyllos, Tilia vulgaris, wchłanianie, wyciąg suchy z kwiatostanu lipy, wyciąg suchy z liścia melisy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tussi Drill 5 mg/5 ml
Produkt leczniczy Tussi Drill w formie syropu zawiera dekstrometorfanu bromowodorek w stężeniu 5 mg/5 ml. Po podaniu doustnym substancja czynna wykazuje dobrą absorpcję z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 2 godziny po aplikacji. Dekstrometorfan podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, głównie poprzez O-demetylację katalizowaną przez enzym CYP2D6 z rodziny cytochromu P450. Metabolizm ten jest genetycznie uwarunkowany, co prowadzi do zróżnicowania fenotypów metabolizmu i wpływa na farmakokinetykę oraz efektywność terapeutyczną leku u poszczególnych pacjentów.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinian, 3-metoksymorfinian, biodostępność substancji, cytochrom P450, dekstrometorfan, dekstrometorfanu bromowodorek, dekstrorfan, działanie przeciwkaszlowe, eliminacja substancji, enzym CYP2D6, metabolity morfinanowe, metabolizm pierwszego przejścia, O-demetylacja, stężenie w osoczu, Tussi Drill, wolny metabolizm - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Acodin 15 mg
Dekstrometorfan bromowodorek, substancja czynna leku Acodin, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) około 2,5 godziny po dawce 20 mg. Substancja podlega intensywnemu efektowi pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie głównym szlakiem metabolicznym jest O-demetylacja katalizowana przez enzym CYP2D6. Metabolizm ten wykazuje znaczną zmienność osobniczą związaną z polimorfizmem genetycznym CYP2D6, co wpływa na farmakokinetykę i potencjalnie na skuteczność oraz bezpieczeństwo terapii. Głównym metabolitem jest dekstrorfan (3-hydroksy-N-metylomorfinan), który również wykazuje działanie przeciwkaszlowe, a pozostałe metabolity to 3-hydroksymorfinan i 3-metoksymorfinan.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, Acodin, biotransformacja, Cmax, CYP2D6, dekstrometorfan bromowodorek, dekstrorfan, działanie przeciwkaszlowe, efekt pierwszego przejścia, metabolit morfinanowy, metabolizm wątrobowy, O-demetylacja, parametr farmakokinetyczny, polimorfizm genetyczny, produkt sprzężony, stężenie substancji czynnej, substancja czynna, wolny metabolizm, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Acodin 150 Junior (50 mg + 7,5 mg)/5 ml
Acodin 150 Junior zawiera dwie substancje aktywne: dekstrometorfan bromowodorek (7,5 mg/5 ml) oraz dekspantenol (50 mg/5 ml). Dekstrometorfan charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy po około 2,5 godziny po dawce 20 mg. Metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie, głównie przez enzym CYP2D6, prowadzi do powstania kilku metabolitów morfinanowych, w tym dekstrorfanu, który również wykazuje działanie przeciwkaszlowe. Zmienność genetyczna enzymu CYP2D6 powoduje istotne różnice farmakokinetyczne między pacjentami, co ma znaczenie kliniczne przy indywidualizacji dawkowania. U wolnych metabolizerów obserwuje się wolniejszy metabolizm i wyższe stężenia niezmienionego leku w krwi i moczu.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, CYP2D6, cytochrom P450 2D6, dekspantenol, dekstrometorfanu bromowodorek, dekstrorfan, fenotyp metaboliczny, koenzym A, kwas pantotenowy, metabolit morfinanowy, metabolizm pierwszego przejścia, nabłonek wielowarstwowy, O-demetylacja, witamina B5, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – DexaCaps 167 mg + 50 mg + 20 mg
DexaCaps to preparat zawierający 20 mg dekstrometorfanu bromowodorku oraz ekstrakty roślinne z kwiatostanu lipy (167 mg) i liścia melisy (50 mg). Dekstrometorfan charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (94-97%) oraz szybkim początkiem działania przeciwkaszlowego, które występuje już po 10-30 minutach i utrzymuje się przez 6-8 godzin. Substancja ta podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez enzym CYP2D6, co determinuje jej farmakokinetykę i powoduje zróżnicowanie wśród pacjentów ze względu na polimorfizm genetyczny tego enzymu. Okres półtrwania dekstrometorfanu wynosi 5-8 godzin, co przekłada się na długotrwałe działanie terapeutyczne.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, biodostępność po podaniu doustnym, cytochrom P450 2D6, dekstrometorfan bromowodorek, dekstrorfan, dysfagia, działanie opioidowe, działanie przeciwkaszlowe, fenotyp metaboliczny, kodeina, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, morfina, N-demetylacja, O-demetylacja, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, wolny metabolizer