produkty sprzężone

Produkty sprzężone (ang. conjugated products) to substancje powstałe w wyniku połączenia związków, najczęściej w procesach biotransformacji zachodzących w organizmie. W medycynie termin ten odnosi się głównie do związków powstających podczas detoksykacji, gdy organizm łączy substancje egzogenne lub endogenne z cząsteczkami endogennymi, takimi jak kwas glukuronowy, siarczan, glutationu czy aminokwasy.

W wątrobie, głównym organie odpowiedzialnym za biotransformację, zachodzą reakcje II fazy metabolizmu, prowadzące do powstania produktów sprzężonych. Proces ten zwiększa hydrofilowość substancji, ułatwiając ich wydalanie z organizmu przez nerki lub z żółcią. Przykładem jest sprzęganie bilirubiny z kwasem glukuronowym, co umożliwia jej wydalanie z żółcią.

Diagnostycznie, obecność i stężenie produktów sprzężonych w płynach ustrojowych może dostarczać informacji o funkcjonowaniu wątroby, nerek oraz o ekspozycji na ksenobiotyki. W farmakologii, tworzenie produktów sprzężonych jest istotnym mechanizmem eliminacji leków, wpływającym na ich farmakokinetykę, biodostępność i działania niepożądane.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gardlox Med smak pomarańczowo-miodowy 3 mg

Gardlox Med w postaci pastylek twardych zawiera benzydaminę chlorowodorek w dawce 3 mg (2,68 mg benzydaminy). Po podaniu pojedynczej pastylki maksymalne stężenie benzydaminy w osoczu (Cmax) wynosi 37,8 ng/ml i osiągane jest około 2 godziny (Tmax) po aplikacji. Pole pod krzywą stężenia (AUC) wynosi 367 ng/ml*h. Substancja czynna ulega wchłanianiu przez błonę śluzową jamy ustnej i gardła, jednak stężenia w osoczu są zbyt niskie, aby wywołać systemowe efekty farmakologiczne, co podkreśla lokalny charakter działania leku.
AUC, benzydamina, benzydaminy chlorowodorek, biotransformacja, błona śluzowa jamy ustnej, Cmax, efekty farmakologiczne, farmakokinetyka, nieaktywne metabolity, pole pod krzywą stężenia, proces zapalny, produkty sprzężone, stężenie substancji czynnej w osoczu, stężenie terapeutyczne, tkanki objęte procesem zapalnym, Tmax, warstwa nabłonkowa, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tussal Antitussicum 15 mg

Dekstrometorfanu bromowodorek, stosowany w dawce 15 mg w tabletkach powlekanych Tussal Antitussicum, charakteryzuje się szybkim i intensywnym metabolizmem pierwszego przejścia w wątrobie, głównie poprzez O-demetylację katalizowaną przez enzym CYP2D6. Proces ten jest genetycznie uwarunkowany, co prowadzi do występowania różnych fenotypów metabolicznych – szybkiego i wolnego metabolizmu. U pacjentów z wolnym metabolizmem dominuje niezmieniona postać leku w osoczu i moczu, natomiast u osób z szybkim metabolizmem przeważają metabolity, w tym główny aktywny metabolit dekstrorfan (3-hydroksy-N-metylomorfinan), który również wykazuje działanie przeciwkaszlowe, co ma istotne znaczenie dla efektu terapeutycznego.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, biodostępność substancji, CYP2D6, cytochrom P450, dekstrometorfanu bromowodorek, dekstrorfan, działania niepożądane, działanie przeciwkaszlowe, efekt terapeutyczny, metabolity morfinanowe, metabolizm pierwszego przejścia, O-demetylacja, produkty sprzężone, szlak metaboliczny, Tussal Antitussicum, wolny metabolizm

produkty sprzężone

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Gardlox Med smak pomarańczowo-miodowy 3 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Tussal Antitussicum 15 mg