nieerozyjne zapalenie stawów
Nieerozyjne zapalenie stawów (non-erosive arthritis) to rodzaj choroby stawów, która charakteryzuje się procesem zapalnym obejmującym stawy, jednak bez wywoływania nadżerek (erozji) w kościach tworzących stawy. Jest to istotna cecha odróżniająca tę formę zapalenia od postaci erozyjnych, które prowadzą do nieodwracalnych uszkodzeń struktury kostnej.
W przypadku nieerozyjnego zapalenia stawów w badaniach obrazowych, takich jak RTG czy MRI, nie obserwuje się ubytków kostnych ani destrukcji chrząstki stawowej typowych dla postaci erozyjnych. Do najczęstszych przykładów nieerozyjnego zapalenia stawów należą: łuszczycowe zapalenie stawów we wczesnej fazie, toczeń rumieniowaty układowy z zajęciem stawów, zapalenie stawów w przebiegu nieswoistych chorób zapalnych jelit oraz niektóre postacie choroby zwyrodnieniowej stawów.
Leczenie nieerozyjnego zapalenia stawów ma na celu opanowanie stanu zapalnego, zmniejszenie bólu i poprawę funkcji stawów. Obejmuje ono stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), leków modyfikujących przebieg choroby (DMARD) w wybranych przypadkach, a także fizykoterapię i rehabilitację. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania progresji do form erozyjnych i trwałego uszkodzenia stawów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba behçeta – Objawy
Choroba Behçeta to przewlekłe, autoimmunologiczne zapalenie naczyń o różnej wielkości, manifestujące się wielonarządowo z okresami zaostrzeń i remisji. Dominującymi objawami są owrzodzenia jamy ustnej (97-99%) i narządów płciowych (75-80%), zmiany skórne (60-90%), zapalenie błony naczyniowej oka (50-70%) z ryzykiem utraty wzroku u 25% pacjentów, oraz zapalenie stawów (45-60%) o charakterze nieerozyjnym. Zajęcie układu naczyniowego (7-49%) obejmuje zarówno tętnice, jak i żyły, prowadząc do zakrzepicy, tętniaków i zwężeń, natomiast neuro-Behçet występuje u 5-10% chorych, najczęściej z zajęciem pnia mózgu i objawami neurologicznymi o ciężkim przebiegu. Przewód pokarmowy jest zajęty u 3-26% pacjentów, z owrzodzeniami i ryzykiem perforacji, co może utrudniać różnicowanie z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Czynniki pogarszające rokowanie to płeć męska, młody wiek zachorowania (<25 lat) oraz zajęcie oczu, układu nerwowego, dużych naczyń i przewodu pokarmowego.
amyloidoza, choroba Leśniowskiego-Crohna, hypopyon, nadciśnienie płucne, nieerozyjne zapalenie stawów, owrzodzenie jamy ustnej, owrzodzenie narządów płciowych, remisja choroby, rumień guzowaty, schorzenie autoimmunologiczne, tętniak tętnicy płucnej, thrombophlebitis, włóknienie płuc, zajęcie neurologiczne, zakrzepica żył głębokich, zaostrzenie choroby, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyń, zapalenie naczyń siatkówki, zapalenie nerek, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie osierdzia, zapalenie stawów, zapalenie wsierdzia, zator płucny, zespół Budda-Chiariego, zmiany trądzikopodobne - Leksykon chorób i schorzeń
Mikroskopowe zapalenie jelita grubego – Epidemiologia
Mikroskopowe zapalenie jelita grubego (MC) to przewlekła choroba zapalna charakteryzująca się wodnistą biegunką, prawidłowym lub niemal prawidłowym obrazem endoskopowym oraz specyficznymi zmianami histopatologicznymi, obejmująca dwa główne podtypy: zapalenie kolagenowe (CC) i limfocytarne (LC). Epidemiologicznie obserwuje się znaczny wzrost zapadalności na MC, która obecnie wynosi około 25,8 (95% CI 22,7-28,9) przypadków na 100 000 osobolat, z podziałem na 15,8 (95% CI 13,4-18,2) dla LC i 9,9 (95% CI 8,1-11,9) dla CC. Choroba dotyczy głównie osób starszych, ze szczytem zapadalności między 60. a 69. rokiem życia, oraz wykazuje predylekcję do płci żeńskiej (stosunek kobiet do mężczyzn dla CC około 3,05, a dla LC 1,92). MC jest silnie powiązana z chorobami autoimmunologicznymi (30-50% pacjentów) oraz czynnikami ryzyka takimi jak palenie tytoniu i stosowanie leków, w tym NLPZ, IPP i SSRI. Diagnostyka opiera się na badaniu histopatologicznym biopsji jelita grubego, gdyż obraz endoskopowy jest często prawidłowy, a zmiany mają charakter ogniskowy, co wymaga pobrania wielu próbek z różnych odcinków jelita.
autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, badanie epidemiologiczne, badanie histopatologiczne, badanie populacyjne, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba trzewna, ciężki przebieg COVID-19, cukrzyca typu 1, haplotyp HLA-DR3-DQ2, inhibitor pompy protonowej, kolonoskopia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nieerozyjne zapalenie stawów, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieswoiste zapalenie jelit, palenie tytoniu, rak jelita grubego, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, wodnista biegunka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie przewodu pokarmowego, zapalenie kolagenowe, zapalenie limfocytarne, zmiana histopatologiczna