zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka

Zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (ang. Persistent Pulmonary Hypertension of the Newborn, PPHN) to poważne zaburzenie układu krążenia, występujące u noworodków, charakteryzujące się utrzymywaniem się wysokiego oporu naczyniowego w krążeniu płucnym po urodzeniu. W warunkach fizjologicznych po pierwszym wdechu noworodka opór naczyń płucnych gwałtownie spada, co umożliwia normalne krążenie płucne. W PPHN nie dochodzi do tej adaptacji.

Najczęstsze przyczyny PPHN obejmują niedotlenienie wewnątrzmaciczne, zespół aspiracji smółki, sepsę, wrodzone przepukliny przeponowe, hipoplazję płuc oraz niektóre wady serca. Choroba może również wystąpić jako idiopatyczna, bez uchwytnej przyczyny. Czynnikami ryzyka są również poród przedwczesny, cukrzyca ciążowa i stosowanie niektórych leków w ciąży.

Objawy kliniczne PPHN to sinica, tachypnoe, duszność, hipoksemia oporna na tlenoterapię oraz różnica wysycenia tlenem między prawą ręką a kończynami dolnymi. Diagnostyka obejmuje badanie echokardiograficzne, które pozwala wykluczyć wady serca i ocenić ciśnienie w tętnicy płucnej, oraz badania laboratoryjne i obrazowe w celu identyfikacji przyczyny.

Leczenie PPHN koncentruje się na optymalizacji utlenowania, zmniejszeniu oporu naczyń płucnych i zapewnieniu odpowiedniego rzutu serca. Strategie terapeutyczne obejmują tlenoterapię, wentylację mechaniczną, leki wazoaktywne (np. tlenek azotu wziewny), inhibitory fosfodiesterazy (np. sildenafil), prostaglandyny oraz w ciężkich przypadkach pozaustrojowe utlenowanie krwi (ECMO). Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia są kluczowe dla poprawy rokowania.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl