przetrwałe nadciśnienie płucne noworodków

Przetrwałe nadciśnienie płucne noworodków (PPHN – Persistent Pulmonary Hypertension of the Newborn) to poważny stan kliniczny występujący u noworodków, charakteryzujący się utrzymującym się wysokim ciśnieniem w naczyniach płucnych po urodzeniu. W warunkach fizjologicznych, po pierwszym wdechu noworodka następuje znaczny spadek oporu naczyń płucnych, co umożliwia przepływ krwi przez płuca i prawidłowe natlenienie organizmu. W przypadku PPHN nie dochodzi do tego procesu.

Patofizjologia PPHN obejmuje nieprawidłową przebudowę naczyń płucnych, dysfunkcję śródbłonka oraz zaburzenia relaksacji mięśni gładkich naczyń. W wyniku tych zmian krew omija krążenie płucne poprzez przetrwały przewód tętniczy i otwór owalny, co prowadzi do hipoksemii opornej na tlenoterapię. PPHN może występować jako izolowany problem lub towarzyszyć innym schorzeniom, takim jak zespół aspiracji smółki, posocznica, przepuklina przeponowa czy zespół zaburzeń oddychania.

Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym (sinica, tachypnoe, trudności w oddychaniu), badaniach gazometrycznych oraz echokardiografii, która pozwala na wykluczenie wad wrodzonych serca i potwierdzenie nadciśnienia płucnego. W leczeniu stosuje się wentylację mechaniczną, tlenoterapię, leki naczyniorozszerzające (tlenek azotu, inhibitory fosfodiesterazy), leki inotropowe oraz w ciężkich przypadkach pozaustrojowe utlenowanie krwi (ECMO).

Wczesne rozpoznanie i intensywne leczenie PPHN ma kluczowe znaczenie dla rokowania. Śmiertelność w tym schorzeniu wynosi od 10% do 20%, a u dzieci, które przeżyją, istnieje ryzyko długoterminowych powikłań neurologicznych, zaburzeń słuchu oraz przewlekłych chorób płuc. Postęp w metodach terapeutycznych znacząco poprawił wyniki leczenia w ostatnich dekadach.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl