Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Symfaxin ER 37,5 mg

Wenlafaksyna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania w ciąży, przy jednoczesnym potwierdzonym działaniu teratogennym w badaniach na zwierzętach. Stosowanie wenlafaksyny w trzecim trymestrze wiąże się z ryzykiem zespołu odstawienia u noworodków, objawiającego się m.in. drażliwością, drżeniem, hipotonią, trudnościami w karmieniu i zaburzeniami snu, które mogą wymagać interwencji medycznej, w tym karmienia przez zgłębnik i wspomagania oddychania. Ponadto, istnieje potencjalne ryzyko rozwoju przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN), analogicznie do obserwacji w przypadku SSRI, choć brak jest bezpośrednich badań potwierdzających ten związek dla SNRI. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna przenikają do mleka matki, co może powodować u niemowląt objawy niepożądane, takie jak nadmierny płacz, drażliwość i zaburzenia snu, a także objawy odstawienia po zaprzestaniu karmienia piersią.

Wpływ wenlafaksyny na płodność, ciążę i laktację

Wenlafaksyna, substancja czynna produktu leczniczego Symfaxin ER, to lek z grupy inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania tego leku w okresie rozrodczym są kluczowe dla podejmowania decyzji terapeutycznych u kobiet w wieku reprodukcyjnym, ciężarnych oraz karmiących piersią.1

Wpływ na ciążę

Dostępne dane kliniczne dotyczące stosowania wenlafaksyny u kobiet ciężarnych są ograniczone. Należy podkreślić, że badania przeprowadzone na modelach zwierzęcych wykazały potencjalnie szkodliwy wpływ wenlafaksyny na rozród. Niemniej jednak, dokładne zagrożenie dla człowieka nie zostało w pełni określone.2

Decyzja o stosowaniu wenlafaksyny u kobiet w ciąży powinna być podejmowana wyłącznie w przypadkach, gdy spodziewane korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka.3

Ryzyko dla noworodków eksponowanych na wenlafaksynę w okresie prenatalnym

Szczególną uwagę należy zwrócić na ekspozycję płodu na wenlafaksynę w trzecim trymestrze ciąży. Podobnie jak w przypadku innych leków z grupy SSRI (selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny) i SNRI, stosowanie wenlafaksyny w okresie okołoporodowym może spowodować wystąpienie zespołu odstawienia u noworodków.4

U niektórych noworodków, których matki przyjmowały wenlafaksynę w końcowym okresie ciąży, zaobserwowano poważne powikłania kliniczne, które wymagały specjalistycznej opieki medycznej, w tym:

  • Konieczność karmienia przez zgłębnik – związana z zaburzeniami odruchu ssania i trudnościami w karmieniu
  • Wspomaganie oddychania – wynikające z potencjalnych zaburzeń oddechowych
  • Długotrwała hospitalizacja – konieczna do monitorowania i leczenia objawów odstawienia oraz innych powikłań

Powikłania te mogą wystąpić bezpośrednio po porodzie, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.5

Ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN)

Dane epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko występowania zespołu przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN) u dzieci matek przyjmujących inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) w ciąży, zwłaszcza w trzecim trymestrze.6

Chociaż nie przeprowadzono bezpośrednich badań dotyczących związku między PPHN a stosowaniem inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), w tym wenlafaksyny, nie można wykluczyć podobnego ryzyka. Mechanizm działania wenlafaksyny (hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny) może teoretycznie przyczyniać się do ryzyka rozwoju PPHN.7

Objawy odstawienia u noworodków

U noworodków, których matki przyjmowały leki z grupy SSRI lub SNRI, w tym wenlafaksynę, w końcowym okresie ciąży, mogą wystąpić następujące objawy odstawienia:

  • Drażliwość – zwiększona płaczliwość, niepokój
  • Drżenie – mimowolne drżenia kończyn lub całego ciała
  • Hipotonia – obniżone napięcie mięśniowe
  • Nieustający płacz – trudny do ukojenia, przedłużający się
  • Trudności ze ssaniem – problemy z karmieniem
  • Zaburzenia snu – trudności z zasypianiem lub utrzymaniem snu

Objawy te mogą wynikać z bezpośredniego działania serotoninergicznego leku lub stanowić manifestację zespołu odstawienia po nagłym przerwaniu ekspozycji na lek po porodzie. W większości przypadków powikłania te obserwuje się natychmiast po urodzeniu lub w ciągu pierwszych 24 godzin życia noworodka.8

Wpływ na laktację

Wenlafaksyna oraz jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna przenikają do mleka kobiecego. Oznacza to, że noworodki i niemowlęta karmione piersią przez matki przyjmujące wenlafaksynę są narażone na działanie tego leku.9

Po wprowadzeniu produktu leczniczego Symfaxin ER do obrotu zgłaszano przypadki wystąpienia u niemowląt karmionych piersią przez matki przyjmujące wenlafaksynę następujących objawów niepożądanych:

  • Płacz – nadmierny, trudny do ukojenia
  • Drażliwość – niepokój, rozdrażnienie
  • Zaburzenia rytmu snu – problemy z zasypianiem, częste wybudzanie się

Co istotne, po zaprzestaniu karmienia piersią obserwowano u niektórych niemowląt objawy przypominające zespół odstawienia wenlafaksyny, podobne do tych występujących u dorosłych po przerwaniu terapii tym lekiem.10

Nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia działań niepożądanych u dziecka karmionego piersią przez matkę przyjmującą wenlafaksynę. Dlatego lekarz musi przeprowadzić szczegółową analizę indywidualnej sytuacji pacjentki i podjąć decyzję dotyczącą:

  • kontynuacji lub przerwania karmienia piersią, oraz
  • kontynuacji lub przerwania leczenia produktem Symfaxin ER

Decyzja ta powinna uwzględniać zarówno korzyści dla dziecka wynikające z karmienia naturalnego, jak i korzyści terapeutyczne dla matki związane z leczeniem wenlafaksyną.11

Wpływ na płodność

W badaniach przedklinicznych prowadzonych na szczurach obu płci poddanych działaniu O-demetylowenlafaksyny (aktywnego metabolitu wenlafaksyny) zaobserwowano zmniejszenie płodności. Jest to istotna informacja, którą należy przekazać pacjentkom w wieku rozrodczym planującym ciążę.12

Jednakże należy zaznaczyć, że znaczenie kliniczne tej obserwacji dla stosowania wenlafaksyny u ludzi nie zostało jednoznacznie określone. Konieczne są dalsze badania w celu ustalenia potencjalnego wpływu wenlafaksyny na płodność u ludzi.13

Zalecenia dla lekarzy prowadzących pacjentki w wieku rozrodczym

Lekarz prowadzący terapię wenlafaksyną u kobiet w wieku rozrodczym powinien:

  1. Przeprowadzić dokładny wywiad dotyczący planów reprodukcyjnych pacjentki
  2. Poinformować pacjentkę o potencjalnym ryzyku związanym ze stosowaniem wenlafaksyny w okresie ciąży, szczególnie w trzecim trymestrze
  3. Ostrzec o możliwych objawach odstawienia u noworodka i konieczności natychmiastowego zgłoszenia takich objawów po porodzie
  4. Omówić kwestie związane z karmieniem piersią w kontekście terapii wenlafaksyną
  5. Rozważyć alternatywne metody leczenia u kobiet planujących ciążę, jeśli jest to klinicznie uzasadnione
  6. W przypadku kontynuacji leczenia w ciąży – zapewnić interdyscyplinarną opiekę we współpracy z położnikiem i neonatologiem

Kobietom, które zaszły w ciążę podczas terapii wenlafaksyną, nie zaleca się nagłego odstawienia leku bez konsultacji lekarskiej, gdyż może to prowadzić do poważnych objawów odstawienia u pacjentki oraz potencjalnie negatywnie wpłynąć na przebieg ciąży.

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl