lipofilna pochodna tiaminy
Lipofilna pochodna tiaminy, znana również jako benfotiamina, jest syntetyczną formą witaminy B1 o zwiększonej rozpuszczalności w tłuszczach. W przeciwieństwie do hydrofilnej tiaminy, lipofilne pochodne łatwiej przenikają przez błony komórkowe, co przekłada się na ich wyższą biodostępność i skuteczność terapeutyczną.
Dzięki swoim właściwościom lipofilnym, benfotiamina osiąga wyższe stężenia wewnątrzkomórkowe niż klasyczna tiamina. Badania kliniczne wykazały, że ta forma witaminy B1 jest szczególnie skuteczna w leczeniu neuropatii cukrzycowej, gdzie hamuje szkodliwe szlaki metaboliczne związane z hiperglikemią i stresem oksydacyjnym.
Lipofilne pochodne tiaminy wykazują również właściwości neuroprotekcyjne i przeciwzapalne, co czyni je obiecującym środkiem w terapii chorób neurodegeneracyjnych. W praktyce klinicznej stosowane są głównie w leczeniu zaburzeń neurologicznych pochodzenia metabolicznego oraz w suplementacji u pacjentów z niedoborem witaminy B1.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Benfogamma Forte 300 mg
Benfotiamina, lipofilna pochodna tiaminy, charakteryzuje się unikalnym profilem farmakokinetycznym, różniącym się od klasycznych, rozpuszczalnych w wodzie form witaminy B1. Po podaniu doustnym przechodzi przez żołądek w stanie niezmienionym i jest wchłaniana głównie w dwunastnicy, gdzie ulega defosforylacji do S-benzoilotiaminy (SBT) przez jelitowe fosfatazy. Wchłanianie benfotiaminy jest proporcjonalne do dawki, co odróżnia ją od saturacyjnej kinetyki pochodnych tiaminy rozpuszczalnych w wodzie. SBT, dzięki swojej lipofilności, efektywnie przenika do krwi i komórek narządów docelowych, z najwyższą akumulacją w wątrobie, nerkach, mózgu, mięśniu sercowym oraz przeponie. W krwi 75% tiaminy znajduje się w erytrocytach, 15% w leukocytach, a 10% w osoczu, gdzie wiąże się głównie z albuminą. Biologiczny okres półtrwania benfotiaminy w osoczu wynosi około 3,6 godziny, natomiast tiamina powstała z benfotiaminy wykazuje dwufazowy okres półtrwania: fazę α trwającą 5 godzin oraz fazę β trwającą 16 godzin.
albumina, autoradiografia, benfotiamina, chlorowodorek tiaminy, defosforylacja, difosforan tiaminy, erytrocyt, ester siarczanowy, farmakokinetyka, fosfataza, krwioobieg, kwas benzoesowy, kwas hipurowy, kwas metylotiazolooctowy, kwas tiaminowy, leukocyt, lipofilna pochodna tiaminy, okres półtrwania, piramina, pirofosfataza, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole powierzchni pod krzywą, S-benzoilotiamina, witamina B1 - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Milgamma 100 100 mg + 100 mg
Preparat Milgamma 100 w formie drażetek zawiera 100 mg benfotiaminy (lipofilnej pochodnej witaminy B1 o zwiększonej biodostępności) oraz 100 mg pirydoksyny chlorowodorku (witamina B6). Głównym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na substancje czynne, tj. benfotiaminę lub pirydoksynę, a także na którykolwiek składnik pomocniczy, w szczególności sacharozę. Obecność sacharozy w preparacie wyklucza jego podawanie u pacjentów z nietolerancją cukrów. Ponadto, preparat jest wolny od sodu, co jest istotne dla pacjentów wymagających diety niskosodowej.