epizod maniakalny o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego

Epizod maniakalny o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego to ostry stan psychiczny charakteryzujący się patologicznie podwyższonym nastrojem, zwiększoną energią oraz zaburzeniem funkcji poznawczych. Stan ten stanowi kluczowy element diagnozy zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I. Pacjenci doświadczają euforii lub drażliwości, wzmożonej aktywności psychoruchowej oraz zaburzeń koncentracji.

Klinicznie obserwuje się przyspieszone myślenie, zmniejszoną potrzebę snu, wielomówność, podwyższoną samoocenę przechodzącą w wielkościowość oraz wzmożoną impulsywność. W epizodach o ciężkim nasileniu występują objawy psychotyczne (urojenia, halucynacje), a zachowania pacjenta mogą zagrażać jego zdrowiu i życiu (np. poprzez ryzykowne decyzje finansowe, niebezpieczne zachowania seksualne, brawurową jazdę).

Diagnostyka opiera się na kryteriach ICD-11 lub DSM-5, wymagając utrzymywania się objawów przez co najmniej tydzień oraz istotnego upośledzenia funkcjonowania społecznego i zawodowego. Leczenie epizodów o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego wymaga zwykle hospitalizacji oraz farmakoterapii opierającej się na lekach przeciwpsychotycznych drugiej generacji, stabilizatorach nastroju (lit, walproiniany, karbamazepina) oraz czasem benzodiazepinach w celu opanowania pobudzenia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl