izoosmolarność
Izoosmolarność to stan, w którym roztwory mają takie samo ciśnienie osmotyczne, co oznacza, że stężenie cząsteczek rozpuszczonych jest identyczne po obu stronach błony półprzepuszczalnej. W kontekście medycznym, izoosmolarne płyny mają osmolarność zbliżoną do osocza krwi (około 290-310 mOsm/L).
Płyny izoosmolarne są szczególnie ważne w terapii płynowej, ponieważ ich podanie nie powoduje przesunięć wody między przestrzeniami płynowymi organizmu. Przykładami roztworów izoosmolarnych stosowanych w medycynie są 0,9% roztwór chlorku sodu (sól fizjologiczna) oraz płyn Ringera, które są preferowane w wielu sytuacjach klinicznych, gdy celem jest uzupełnienie objętości płynów bez zaburzania równowagi elektrolitowej.
Znajomość właściwości osmotycznych płynów jest kluczowa w intensywnej terapii, nefrologii i leczeniu zaburzeń wodno-elektrolitowych. Nieprawidłowy dobór płynów (hipo- lub hiperosmolarnych) może prowadzić do poważnych konsekwencji klinicznych, takich jak obrzęk mózgu, odwodnienie komórkowe czy zaburzenia elektrolitowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Polfilin 100 mg
Produkt leczniczy Polfilin to roztwór do wstrzykiwań zawierający pentoksyfilinę w stężeniu 20 mg/ml, co odpowiada 100 mg substancji czynnej w ampułce o objętości 5 ml. Preparat jest bezbarwny lub prawie bezbarwny, przeznaczony do podawania pozajelitowego. Skład uzupełniają substancje pomocnicze: chlorek sodu (3,54 mg/ml, czyli 17,7 mg na ampułkę) oraz wodę do wstrzykiwań, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Produkt jest dostępny w szklanych ampułkach, pakowanych po 5 sztuk w opakowaniu kartonowym.
chlorek sodu, dieta niskosodowa, droga pozajelitowa, interakcja fizykochemiczna, izoosmolarność, niezgodność farmaceutyczna, pentoksyfilina, pochodna metyloksantyny, podanie pozajelitowe, Polfilin, postać farmaceutyczna, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna, substancja lecznicza, substancja pomocnicza, woda do wstrzykiwań