infekcja dróg moczowo-płciowych
Infekcja dróg moczowo-płciowych to schorzenie obejmujące zakażenie układu moczowego i/lub narządów płciowych. Najczęstszymi patogenami wywołującymi te infekcje są bakterie (głównie Escherichia coli), ale mogą być również spowodowane przez grzyby (np. Candida albicans), wirusy czy pierwotniaki (np. Trichomonas vaginalis).
W przypadku zakażeń układu moczowego objawy obejmują dysurię, częstomocz, nykturia, ból nadłonowy oraz zmętnienie i nieprzyjemny zapach moczu. Infekcje narządów płciowych charakteryzują się patologiczną wydzieliną z cewki moczowej lub pochwy, świądem, pieczeniem oraz bolesnością podczas stosunków płciowych.
Diagnostyka obejmuje badanie ogólne i posiew moczu, badanie wydzieliny z narządów płciowych oraz badania obrazowe (USG, cystoskopia) w przypadkach nawracających lub skomplikowanych. Leczenie jest ukierunkowane na etiologię zakażenia i obejmuje antybiotykoterapię w przypadku zakażeń bakteryjnych, leki przeciwgrzybicze lub przeciwrzęsistkowe w zależności od czynnika etiologicznego.
Szczególną uwagę należy zwrócić na infekcje przenoszone drogą płciową (STI), które wymagają leczenia partnerów seksualnych oraz profilaktyki. Nawracające infekcje mogą wskazywać na zaburzenia anatomiczne, immunologiczne lub obecność ciała obcego, co wymaga pogłębionej diagnostyki.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Nifuratel – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Nifuratel, substancja o działaniu przeciwbakteryjnym i przeciwpierwotniakowym, nie wykazuje wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługiwania maszyn, co potwierdzają dane z Charakterystyk Produktów Leczniczych. Dotyczy to preparatów takich jak Macmiror (200 mg nifuratelu w tabletkach powlekanych), Macmiror Complex (100 mg nifuratelu + 40 000 j.m. nystatyny/g w maści dopochwowej) oraz Macmiror Complex 500 (500 mg nifuratelu + 200 000 j.m. nystatyny w globulkach dopochwowych). Badania kliniczne jednoznacznie wskazują na brak negatywnego wpływu tych leków na funkcje psychomotoryczne, co pozwala na bezpieczne stosowanie ich bez konieczności wprowadzania ograniczeń dotyczących prowadzenia pojazdów czy obsługi maszyn.
- Leksykon chorób i schorzeń
Bolesne współżycie (dyspareunia) – Objawy
Dyspareunia to utrzymujący się lub nawracający ból w okolicy narządów płciowych, pojawiający się przed, w trakcie lub po stosunku seksualnym, dotykający 10-20% kobiet w USA, a nawet do 75% w pewnym okresie życia. Ból może mieć charakter powierzchowny (przy wejściu do pochwy) lub głęboki (w miednicy), ostry, palący, tępy, rozdzierający lub skurczowy, trwający od kilku minut do 24 godzin lub dłużej. Przyczyny obejmują m.in. niedostateczne nawilżenie pochwy, stany zapalne, endometriozę, chorobę zapalną miednicy, pochwicę, dysfunkcję mięśni dna miednicy oraz zmiany hormonalne, szczególnie w okresie menopauzy. Występuje dyspareunia pierwotna (od początku aktywności seksualnej) i wtórna (po okresie bezbolesnego współżycia). Objawy i przebieg są zmienne, a ból może nasilać się w określonych pozycjach lub fazach cyklu menstruacyjnego.
atrofia pochwy, ból ostry, ból palący, ból pulsujący, ból skurczowy, ból tępy, choroba zapalna miednicy, dysfunkcja mięśni dna miednicy, dyspareunia, dyspareunia głęboka, dyspareunia pierwotna, dyspareunia powierzchowna, dyspareunia wtórna, endometrioza, episiotomia, infekcja dróg moczowo-płciowych, lęk seksualny, menopauza, mięśniak macicy, mięśnie pochwy, PID, skurcz mięśni pochwy, suchość pochwy, torbiel jajnika, upławy, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie sromu, zatoka Douglasa, zespół jelita drażliwego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hemkortin-HC (5 mg + 5 mg)/g
Hemkortin-HC, maść doodbytnicza zawierająca 5 mg/g octanu hydrokortyzonu oraz 5 mg/g jednowodnego siarczanu cynku, jest stosowana miejscowo w leczeniu hemoroidów. Przeciwwskazania do jej stosowania obejmują nadwrażliwość na składniki preparatu, cukrzycę (ze względu na ryzyko pogorszenia kontroli glikemii przez hydrokortyzon), aktywne infekcje miejscowe takie jak gruźlica, zakażenia grzybicze i wirusowe, osteoporozę, jaskrę, ostre psychozy oraz zakrzepicę żylną. Hydrokortyzon może być wchłaniany systemowo, co zwiększa ryzyko powikłań u pacjentów z wymienionymi schorzeniami, zwłaszcza przy długotrwałej terapii lub stosowaniu na dużych powierzchniach błony śluzowej.
choroba autoimmunologiczna, ciśnienie śródgałkowe, cukrzyca, glikemia, glikokortykosteroid, gruźlica, Hemkortin-HC, hemoroidy, infekcja dróg moczowo-płciowych, jaskra, kortykosteroid, leczenie immunosupresyjne, leczenie zabiegowe, maść doodbytnicza, nadwrażliwość, octan hydrokortyzonu, osteoporoza, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, psychoza, siarczan cynku, utrata masy kostnej, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zakrzepica żylna - Leksykon substancji czynnych
Empagliflozyna – Wskazania do stosowania
Empagliflozyna, dostępna w dawkach 10 mg i 25 mg w postaci tabletek powlekanych (produkt leczniczy Empelic), jest wskazana do leczenia cukrzycy typu 2 u dorosłych pacjentów z niewystarczającą kontrolą glikemii pomimo modyfikacji stylu życia. Może być stosowana jako monoterapia u pacjentów nietolerujących metforminy lub w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwcukrzycowymi. Zalecana dawka początkowa w cukrzycy typu 2 to 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 25 mg w przypadku niewystarczającej kontroli glikemii. Empagliflozyna wykazuje również działanie nefroprotekcyjne u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek oraz korzystny wpływ na ryzyko sercowo-naczyniowe, co czyni ją wartościową opcją terapeutyczną u pacjentów z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym i współistniejącą chorobą nerek.
antagonista aldosteronu, cukrzyca typu 2, działanie nefroprotekcyjne, działanie niepożądane, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikemia, hemodynamika, hemoglobina glikowana, hipowolemia, infekcja dróg moczowo-płciowych, inhibitor ACE, ketoza, kwasica ketonowa, monoterapia, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, niewystarczająco kontrolowana cukrzyca, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność serca, terapia skojarzona, zaostrzenie niewydolności serca - Leksykon chorób i schorzeń
Bolesne współżycie (dyspareunia) – Diagnostyka i diagnoza
Dyspareunia to nawracający lub utrzymujący się ból narządów płciowych pojawiający się przed, w trakcie lub po stosunku, dotykający do 75% kobiet w różnych okresach życia. Kluczowa jest szczegółowa diagnostyka obejmująca wywiad medyczny i seksualny, ocenę charakteru, lokalizacji (powierzchowna vs głęboka), czasu trwania i nasilenia bólu oraz badanie fizykalne z oceną narządów płciowych zewnętrznych i wewnętrznych. Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać m.in. pochwicę, atrofie pochwy, endometriozę, infekcje, dysfunkcje mięśni dna miednicy oraz czynniki psychologiczne. W diagnostyce pomocne są badania obrazowe (USG, MRI), laboratoryjne (posiewy, badania hormonalne) oraz procedury inwazyjne jak laparoskopia. DSM-5 łączy pochwicę i dyspareunię w zaburzenie bólu/penetracji narządów płciowych i miednicy, z kryteriami obejmującymi objawy utrzymujące się co najmniej 6 miesięcy i powodujące znaczny dystres.
adenomioza, atrofia pochwy, bakteryjne zapalenie pochwy, drożdżyca pochwy, dysfunkcja mięśni dna miednicy, dyspareunia, dyspareunia głęboka, dyspareunia pierwotna, dyspareunia powierzchowna, dyspareunia wtórna, endometrioza, infekcja dróg moczowo-płciowych, mięśniaki macicy, napięcie mięśni dna miednicy, obniżenie macicy, pochwica, przewlekłe zapalenie miednicy mniejszej, suchość pochwy, torbiel jajnika, USG miednicy, vulvodynia, zapalenie przedsionka pochwy, zespół bolesnego pęcherza, zrosty miednicy