episiotomia
Episiotomia, znana również jako nacięcie krocza, to zabieg chirurgiczny wykonywany podczas porodu, polegający na nacięciu tkanek krocza (obszaru między pochwą a odbytem) w celu powiększenia wyjścia pochwowego. Procedura ta ma na celu ułatwienie przejścia główki dziecka przez kanał rodny oraz zapobieganie niekontrolowanym pęknięciom tkanek.
Wskazania do wykonania episiotomii obejmują: zagrożenie płodu wymagające szybkiego ukończenia porodu, nieprawidłowe ułożenie płodu, duża główka płodu w stosunku do wymiarów miednicy matki, ryzyko pęknięcia krocza trzeciego lub czwartego stopnia oraz konieczność zastosowania kleszczy położniczych lub próżnociągu. Obecnie zaleca się wykonywanie episiotomii w sposób selektywny, a nie rutynowy.
Wyróżnia się kilka rodzajów episiotomii, w tym nacięcie pośrodkowe (wykonywane pionowo od pochwy w kierunku odbytu), nacięcie przyśrodkowo-boczne (wykonywane pod kątem od linii środkowej w kierunku guza kulszowego) oraz nacięcie boczne. W Polsce najczęściej stosuje się nacięcie przyśrodkowo-boczne, które wiąże się z mniejszym ryzykiem uszkodzenia zwieracza odbytu.
Powikłania episiotomii mogą obejmować krwawienie, zakażenie, ból, dyskomfort podczas współżycia płciowego, a w rzadkich przypadkach rozejście się rany lub tworzenie się przetok. Właściwa technika nacięcia, staranne zeszycie rany oraz odpowiednia pielęgnacja pooperacyjna znacząco zmniejszają ryzyko powikłań.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Bolesne współżycie (dyspareunia) – Patofizjologia i mechanizm
Dyspareunia to przewlekły lub nawracający ból w okolicy narządów płciowych podczas lub po stosunku, dotykający 3-18% kobiet globalnie, z istotnym wpływem na zdrowie fizyczne i psychiczne. Wyróżnia się dyspareunię powierzchowną (ból przy wejściu do pochwy) oraz głęboką (ból w głębszych partiach pochwy i miednicy), a także pierwotną i wtórną. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmując dysfunkcje mięśni dna miednicy, zmiany anatomiczne (np. retrofleksja macicy), zaburzenia hormonalne (np. obniżony poziom estrogenu po menopauzie), infekcje, endometriozę, pochwicę oraz czynniki psychospołeczne, takie jak lęk czy historia traumy seksualnej. Endometrioza, zwłaszcza zlokalizowana w tylnej części jamy brzusznej, jest kluczową przyczyną dyspareunii głębokiej, powodującą ból przez mechaniczne uciski, stan zapalny i zwłóknienia. Centralna sensytyzacja i mechanizmy neurobiologiczne odgrywają istotną rolę w utrzymywaniu bólu, nawet po ustąpieniu pierwotnej przyczyny.
atrofia pochwy, centralna sensytyzacja, choroby weneryczne, drożdżyca pochwy, dysfunkcja dna miednicy, dyspareunia, dyspareunia głęboka, dyspareunia pierwotna, dyspareunia powierzchowna, dyspareunia wtórna, endometrioza, episiotomia, infekcja pochwy, nawilżenie pochwy, pochwica, suchość pochwy, wypadanie narządów miednicy, zespół przekrwienia miednicy - Leksykon chorób i schorzeń
Tyłopochylenie pochwy (rektokela) – Etiologia i przyczyny
Tyłopochylenie pochwy (rektokela) jest wynikiem osłabienia lub rozerwania przegrody odbytniczo-pochwowej, prowadzącym do uwypuklenia odbytnicy ku tylnej ścianie pochwy. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki niemodyfikowalne (predyspozycje genetyczne, wiek, menopauza, zaburzenia tkanki łącznej), związane z ciążą i porodem (liczba porodów pochwowych, porody operacyjne, urazy okołoporodowe, masa urodzeniowa dziecka >4 kg), a także czynniki zwiększające ciśnienie w miednicy (przewlekłe zaparcia, kaszel, dźwiganie ciężarów, otyłość). Jatrogenne przyczyny obejmują przebyte operacje ginekologiczne i odbytnicy oraz nieprawidłową korekcję defektów podparcia miednicy. Mechanizm patofizjologiczny polega na utracie integralności powięzi odbytniczo-pochwowej i osłabieniu mięśni dna miednicy, co skutkuje przepukliną tkanki odbytniczej do światła pochwy, nasilającą się podczas próby Valsalvy.
ciąża, cystocele, dno miednicy, episiotomia, histerektomia, menopauza, nacięcie krocza, POChP, poród pochwowy, powięź odbytniczo-pochwowa, predyspozycja genetyczna, próba Valsalvy, przegroda odbytniczo-pochwowa, przewlekłe zaparcie, rektokela, rozdarcie krocza, tkanka łączna, tyłopochylenie pochwy, wypadanie narządów miednicy, wypadanie pęcherza moczowego, zapalenie oskrzeli, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół hipermobilności stawów, zespół Marfana - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ibuprofen Aurovitas 600 mg
Ibuprofen Aurovitas w dawce 600 mg, dostępny w postaci białych, owalnych tabletek powlekanych z linią podziału, jest lekiem o działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym i przeciwgorączkowym. Wskazania do stosowania obejmują objawowe leczenie bólu i stanów zapalnych w chorobach reumatycznych, takich jak choroba zwyrodnieniowa stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie okołostawowe łopatkowo-ramienne oraz niestawowe stany reumatyczne. Ponadto lek jest skuteczny w leczeniu bólu pourazowego, bólu pooperacyjnego, bólu zębów, bólu po ekstrakcji zęba, a także w bolesnym miesiączkowaniu i bólach poporodowych. Ibuprofen Aurovitas 600 mg wykazuje także działanie przeciwgorączkowe, co uzasadnia jego stosowanie w gorączce o różnej etiologii, w tym infekcji wirusowych i bakteryjnych.
ból pooperacyjny, ból poporodowy, ból zęba, bolesne miesiączkowanie, choroba zwyrodnieniowa stawów, dysmenorrhoea, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie przeciwzapalne, ekstrakcja zęba, episiotomia, infekcja bakteryjna, infekcja wirusowa, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, nacięcie krocza, reumatoidalne zapalenie stawów, skręcenie, stan reumatyczny, stłuczenie, uraz tkanki miękkiej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie ścięgna, zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, złamanie, zwichnięcie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – iladiamed
Produkt leczniczy Iladiamed w postaci żelu zawiera oktenidyny dichlorowodorek (1 mg/g), fenoksyetanol (10 mg/g) oraz etanol (47,6 mg/g). Preparat nie powinien być wstrzykiwany ani wprowadzany do tkanek pod ciśnieniem ze względu na ryzyko uszkodzenia tkanek i miejscowego obrzęku. Ze względu na konsystencję żelu, nie jest wskazany do stosowania w głębokich ranach. Po aplikacji należy usunąć wszelkie materiały nasączone produktem, a także unikać nadmiernej ilości żelu, gromadzenia się go w fałdach skórnych oraz kapania na podkłady. Szczególną uwagę należy zwrócić na usunięcie nadmiaru preparatu przed nałożeniem opatrunku okluzyjnego, aby zmniejszyć ryzyko podrażnień i reakcji niepożądanych. Produkt jest przeciwwskazany do stosowania w okolicy oka ze względu na ryzyko podrażnienia i uszkodzenia struktur oka.
- Leksykon chorób i schorzeń
Bolesne współżycie (dyspareunia) – Objawy
Dyspareunia to utrzymujący się lub nawracający ból w okolicy narządów płciowych, pojawiający się przed, w trakcie lub po stosunku seksualnym, dotykający 10-20% kobiet w USA, a nawet do 75% w pewnym okresie życia. Ból może mieć charakter powierzchowny (przy wejściu do pochwy) lub głęboki (w miednicy), ostry, palący, tępy, rozdzierający lub skurczowy, trwający od kilku minut do 24 godzin lub dłużej. Przyczyny obejmują m.in. niedostateczne nawilżenie pochwy, stany zapalne, endometriozę, chorobę zapalną miednicy, pochwicę, dysfunkcję mięśni dna miednicy oraz zmiany hormonalne, szczególnie w okresie menopauzy. Występuje dyspareunia pierwotna (od początku aktywności seksualnej) i wtórna (po okresie bezbolesnego współżycia). Objawy i przebieg są zmienne, a ból może nasilać się w określonych pozycjach lub fazach cyklu menstruacyjnego.
atrofia pochwy, ból ostry, ból palący, ból pulsujący, ból skurczowy, ból tępy, choroba zapalna miednicy, dysfunkcja mięśni dna miednicy, dyspareunia, dyspareunia głęboka, dyspareunia pierwotna, dyspareunia powierzchowna, dyspareunia wtórna, endometrioza, episiotomia, infekcja dróg moczowo-płciowych, lęk seksualny, menopauza, mięśniak macicy, mięśnie pochwy, PID, skurcz mięśni pochwy, suchość pochwy, torbiel jajnika, upławy, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie sromu, zatoka Douglasa, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Waginizm – Etiologia i przyczyny
Waginizm to zaburzenie charakteryzujące się mimowolnym skurczem mięśni pochwy podczas próby penetracji, prowadzącym do bólu lub niemożności wprowadzenia obiektu do pochwy, pomimo świadomej chęci pacjentki. Etiologia waginizmu jest wieloczynnikowa, z dominującym udziałem czynników psychologicznych (około 90%), takich jak lęk, fobia penetracji, traumatyczne doświadczenia seksualne oraz wpływ czynników kulturowych i relacyjnych. Czynniki fizyczne (około 10%) obejmują infekcje, urazy porodowe, zmiany hormonalne (np. menopauza z poziomem estrogenów), wrodzone anomalie anatomiczne oraz schorzenia takie jak endometrioza czy vulwodynia. Waginizm może mieć postać pierwotną (nigdy nie była możliwa penetracja) lub wtórną (po okresie prawidłowej funkcji seksualnej), a także być globalny lub sytuacyjny. Mechanizm patofizjologiczny obejmuje automatyczną reakcję układu limbicznego i mimowolne napięcie mięśni dna miednicy, w tym mięśnia dźwigacza odbytu i mięśnia opuszkowo-jamistego, co tworzy błędne koło bólu i lęku (fear-avoidance model).
atrofia pochwy, błona dziewicza, endometrioza, episiotomia, infekcja dróg moczowych, kandydoza, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, mechanizm obronny, mięsień dźwigacz odbytu, mięsień opuszkowo-jamisty, mięśnie dna miednicy, molestowanie seksualne, nacięcie krocza, pęknięcie krocza, przegroda pochwowa, przemoc seksualna, skurcz mięśni pochwy, śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego, trener pochwowy, układ limbiczny, vulwodynia, waginizm, waginizm pierwotny, waginizm wtórny, westybuloodynia, zaburzenie lękowe, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie pochwy, zapalenie przedsionka pochwy, zwężenie pochwy - Leksykon chorób i schorzeń
Niekontrolowane wypróżnianie się – Etiologia i przyczyny
Inkontynencja kałowa to niezdolność do kontrolowania wypróżnień, obejmująca spektrum od sporadycznego wycieku niewielkiej ilości stolca do całkowitej utraty kontroli. Etiologia jest wieloczynnikowa, z kluczową rolą zaburzeń konsystencji stolca (biegunka i zaparcia), uszkodzeń mięśni zwieraczy odbytu (często po porodzie drogami natury lub zabiegach chirurgicznych), uszkodzeń nerwów (np. neuropatia cukrzycowa, stwardnienie rozsiane, urazy rdzenia kręgowego) oraz dysfunkcji odbytnicy i mięśni dna miednicy. Biegunka, będąca najczęstszym czynnikiem ryzyka poza placówkami medycznymi, prowadzi do trudności w utrzymaniu luźnego stolca, natomiast przewlekłe zaparcia mogą powodować impakcję kałową i inkontynencję z przepełnienia. Z wiekiem obserwuje się spadek ciśnienia spoczynkowego i skurczowego zwieraczy, co dodatkowo zwiększa ryzyko inkontynencji.
choroba Alzheimera, choroba Hirschsprunga, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Parkinsona, choroba zapalna jelit, dysfunkcja dna miednicy, episiotomia, hemoroidy, impakcja kałowa, inkontynencja kałowa, inkontynencja z przepełnienia, mięśnie dna miednicy, neuropatia cukrzycowa, rectocele, rozszczep kręgosłupa, stwardnienie rozsiane, terapia hormonalna zastępcza, udar mózgu, uraz porodowy, uraz rdzenia kręgowego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wypadanie narządów miednicy, wypadanie odbytnicy, zapalenie odbytnicy, zarośnięcie odbytu, zespół jelita drażliwego, zwieracz odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina macicy – Epidemiologia
Przepuklina macicy (wypadanie macicy) jest istotnym problemem zdrowia publicznego, należącym do grupy wypadania narządów miednicy (POP), charakteryzującym się obniżeniem macicy w kierunku lub poza przedsionek pochwy. Częstość występowania POP waha się od 3% do 50% w zależności od metod diagnostycznych i populacji, z zapadalnością standaryzowaną względem wieku (ASIR) na poziomie 316,19 na 100 000 populacji. W przypadku przepukliny macicy zapadalność wynosi około 1,5 na 100 kobietolat, a objawowe wypadanie macicy występuje u 6,6% kobiet. Ryzyko wzrasta wraz z wiekiem, szczególnie po menopauzie, z szczytem zapadalności w wieku 60-69 lat. Dożywotnie ryzyko rozwoju POP wynosi 30-50%, a ryzyko konieczności operacji korekcyjnej około 11,1%. Operacje z powodu POP są wykonywane z częstością 1,5-1,8 na 1000 kobietolat, a wskaźniki nawrotów po zabiegach chirurgicznych wynoszą od 10% do 30%. Główne czynniki ryzyka to poród drogą pochwową, wielorództwo, użycie kleszczy, wiek, niska masa ciała, zespół hipermobilności stawów oraz przewlekłe obciążenia dna miednicy.
badanie fizykalne, badanie ginekologiczne, cystocele, dostęp pochwowy, dysfunkcja dna miednicy, episiotomia, fizjoterapia dna miednicy, histerektomia, makrosomia płodu, nietrzymanie moczu, obniżenie macicy, operacja ginekologiczna, operacja korekcyjna, poród drogą pochwową, przepuklina macicy, rektocele, wielorództwo, wskaźnik masy ciała, wypadanie macicy, wypadanie narządów miednicy, zaburzenia tkanki łącznej, zaparcie przewlekłe, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół hipermobilności stawów, zespół Marfana - Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka pochwy – Etiologia i przyczyny
Przetoka pochwy to patologiczne połączenie między pochwą a innym narządem miednicy mniejszej, najczęściej pęcherzem moczowym, odbytnicą, jelitem grubym lub cewką moczową, powstające w wyniku niedokrwienia i martwicy tkanek. W krajach rozwijających się główną etiologią są powikłania położnicze, zwłaszcza przedłużający się poród z zatrzymaniem, prowadzący do martwicy tkanek pod wpływem ucisku główki płodu. W krajach rozwiniętych dominują przyczyny jatrogenne, głównie powikłania po histerektomii (0,12% przypadków) oraz innych zabiegach ginekologicznych, urologicznych i chirurgicznych. Radioterapia oraz choroby zapalne, takie jak choroba Leśniowskiego-Crohna (występująca u około 10% pacjentek z tą chorobą), również stanowią istotne czynniki ryzyka. Przetoki mogą pojawić się zarówno w krótkim czasie po uszkodzeniu, jak i po wielu latach, szczególnie po radioterapii, co komplikuje ich leczenie.
choroba Leśniowskiego-Crohna, cięcie cesarskie, endometrioza, episiotomia, gruźlica, histerektomia, jelito cienkie i grube, martwica tkanki, mięśniak macicy, niedokrwienie tkanek, nietrzymanie moczu, operacja ginekologiczna, pęknięcie krocza, poród instrumentalny, przetoka cewkowo-pochwowa, przetoka odbytniczo-pochwowa, przetoka pochwowa, radioterapia, schistosomatoza, uchyłek cewki moczowej, uchyłkowatość jelita, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie HIV, zapalenie narządów miednicy mniejszej - Leksykon substancji czynnych
Fenoksyetanol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Fenoksyetanol, stosowany w stężeniach od 1% do 2% w połączeniu z oktenidyną dichlorowodorkiem, pełni funkcję antyseptyczną w preparatach do odkażania skóry i błon śluzowych. W praktyce klinicznej należy bezwzględnie unikać wstrzykiwania lub aplikacji pod ciśnieniem, gdyż może to prowadzić do uszkodzenia tkanek, miejscowego obrzęku, rumienia oraz martwicy, czasem wymagających interwencji chirurgicznej. Przy stosowaniu w jamach ran konieczne jest zapewnienie odpowiedniego drenażu, np. za pomocą elastycznego drenażu lub odsysacza, aby zapobiec gromadzeniu się preparatu. Szczególną ostrożność należy zachować u wcześniaków z niską masą urodzeniową oraz u dzieci poniżej 6 lat, ograniczając czas stosowania do kilku dni ze względu na ryzyko ciężkich reakcji skórnych i powikłań.
aerozol medyczny, ciężka reakcja skórna, drenaż elastyczny, ekspozycja ogólnoustrojowa, episiotomia, głęboka rana, grzybica międzypalcowa, interwencja chirurgiczna, jama rany, leczenie antyseptyczne, leczenie przeciwgrzybicze, lekarz ginekolog, martwica tkanki, nadkażenie bakteryjne, obrzęk miejscowy, odkażanie błon śluzowych, odsysacz medyczny, oktenidyny dichlorowodorek, opatrunek okluzyjny, opryskiwacz mechaniczny, roztwór wodny oktenidyny, substancja antyseptyczna, uporczywy obrzęk, uszkodzenie struktur oka, uszkodzenie tkanki, wcześniak z małą masą urodzeniową, zabieg inwazyjny - Leksykon chorób i schorzeń
Nietrzymanie stresowe – Etiologia i przyczyny
Nietrzymanie moczu typu stresowego (ang. stress incontinence) jest wynikiem osłabienia mięśni dna miednicy oraz zwieracza cewki moczowej, co prowadzi do mimowolnego wycieku moczu podczas wzrostu ciśnienia wewnątrzbrzusznego (np. kaszel, kichanie, wysiłek fizyczny). Patomechanizm obejmuje hipermobilność cewki moczowej oraz niewydolność zwieracza wewnętrznego (intrinsic sphincter deficiency, ISD). U kobiet głównymi czynnikami ryzyka są ciąża, poród (zwłaszcza z użyciem kleszczy lub próżnociągu), menopauza z obniżeniem poziomu estrogenów oraz operacje w obrębie miednicy mniejszej. U mężczyzn najczęstszą przyczyną jest uszkodzenie zwieracza cewki po prostatektomii, z częstością nietrzymania moczu wynoszącą 9-16% rok po zabiegu. Dodatkowo, nadwaga, przewlekły kaszel, palenie tytoniu, genetyczne predyspozycje, intensywna aktywność fizyczna, przewlekłe zaparcia oraz proces starzenia się zwiększają ryzyko rozwoju tej dolegliwości.
astma, cewka moczowa, choroba Parkinsona, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, episiotomia, histerektomia, kleszcze położnicze, menopauza, mięśnie dna miednicy, mukowiscydoza, nietrzymanie stresowe, niewydolność zwieracza wewnętrznego, poród drogami natury, prostatektomia, przewlekłe zapalenie oskrzeli, przezcewkowa resekcja prostaty, radioterapia miednicy, rozedma płuc, stwardnienie rozsiane, udar mózgu, uraz rdzenia kręgowego, wyciek moczu, wypadanie narządów miednicy, zakażenie układu moczowego, zespół Ehlersa-Danlosa, zwieracz cewki moczowej - Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka odbytniczo-pochwowa – Etiologia i przyczyny
Przetoka odbytniczo-pochwowa (RVF) to patologiczne połączenie między odbytnicą a pochwą, umożliwiające przedostawanie się gazów i kału do pochwy. Najczęstszą etiologią są urazy porodowe, zwłaszcza pęknięcia krocza III i IV stopnia, zakażenia rany po episiotomii oraz porody z użyciem instrumentów. Inne istotne przyczyny to choroby zapalne jelit, głównie choroba Leśniowskiego-Crohna (występująca u około 10% kobiet z tą chorobą), nowotwory miednicy oraz leczenie onkologiczne, w tym radioterapia, która może wywołać przetoki po 6-24 miesiącach od ekspozycji. Operacje w obrębie miednicy, takie jak histerektomia, niska przednia resekcja odbytnicy czy zabiegi na kroczu, również predysponują do powstania RVF. Infekcje, w tym ropnie kryptoglandularne i zakażenia gruczołu Bartholina, stanowią kolejną grupę czynników ryzyka.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, endometrioza, episiotomia, histerektomia, linia grzebieniasta odbytu, martwica tkanki, nacięcie krocza, niedokrwienie tkanki, niedrożność, pęknięcie krocza, pesarium pochwowe, przednia resekcja odbytnicy, przegroda odbytniczo-pochwowa, przetoka odbytniczo-pochwowa, radioterapia miednicy, uraz porodowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie uchyłków, zatoka Douglasa, zator kałowy - Leksykon chorób i schorzeń
Niekontrolowane wypróżnianie – Etiologia i przyczyny
Niekontrolowane wypróżnianie (fecal incontinence) to złożony problem kliniczny o wieloczynnikowej etiologii, dotykający około 2,2% populacji powyżej 65. roku życia w USA, z przewagą u kobiet. Najczęstszą przyczyną jest uszkodzenie mięśni zwieracza odbytu, często związane z urazem porodowym (uszkodzenia mechaniczne zwieracza występują w 0,69% porodów pochwowych), operacjami proktologicznymi, radioterapią miednicy oraz chorobami neurologicznymi (np. neuropatia cukrzycowa, stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona). Dodatkowo, zaburzenia czynności jelit, takie jak biegunka i przewlekłe zaparcia, oraz zmiany strukturalne odbytnicy (wypadanie, uchyłek, hemoroidy) znacząco wpływają na ryzyko inkontynencji. Proces starzenia się powoduje obniżenie ciśnienia zwieracza i funkcji czuciowej odbytnicy, co dodatkowo predysponuje do tego schorzenia. U dzieci przyczyny obejmują wady wrodzone, hipomotylność lub hipermotylność jelit oraz enkoprezę.
biegunka, choroba Alzheimera, choroba Hirschsprunga, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Parkinsona, choroba zapalna jelit, cinedefekografia, enkopreza, episiotomia, fistulotomia, hemoroid, kleszcze położnicze, nerw sromowy, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, neuropatia sromowa, niekontrolowane wypróżnianie, nietolerancja laktozy, otępienie, przetoka, radioterapia miednicy, rektocoele, rozszczep kręgosłupa, sfinkteroplastyka, sfinkterotomia, stwardnienie rozsiane, udar mózgu, uraz porodowy, uraz rdzenia kręgowego, uszkodzenie zwieracza odbytu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wypadanie odbytnicy, zaburzenie neurologiczne, zaparcie przewlekłe, zespół jelita drażliwego, zwieracz odbytu