alkohol w wydychanym powietrzu

Pomiar alkoholu w wydychanym powietrzu to nieinwazyjna metoda diagnostyczna służąca do określenia stężenia alkoholu etylowego w organizmie człowieka. Technika ta opiera się na zależności między stężeniem alkoholu we krwi a jego obecnością w powietrzu pęcherzykowym płuc, zgodnie z prawem Henry’ego.

Stężenie alkoholu we krwi (BAC – Blood Alcohol Concentration) pozostaje w stosunku około 2100:1 do stężenia w wydychanym powietrzu (BrAC – Breath Alcohol Concentration). Oznacza to, że 2,1 litra powietrza pęcherzykowego zawiera taką samą ilość alkoholu jak 1 ml krwi. Współczynnik ten, nazywany współczynnikiem podziału krew-powietrze, jest podstawą kalibracji urządzeń pomiarowych.

W praktyce klinicznej i orzecznictwie medyczno-sądowym stosuje się dwa rodzaje urządzeń: alkomaty przesiewowe (detektory elektrochemiczne lub półprzewodnikowe) oraz analizatory wydechu (wykorzystujące spektroskopię w podczerwieni). Te drugie cechują się większą dokładnością i są dopuszczone jako dowód w postępowaniach sądowych w wielu krajach.

Należy pamiętać, że na wynik badania mogą wpływać czynniki takie jak: hiperterm
ia, hipowentylacja, kwasica metaboliczna, a także obecność substancji zawierających grupy hydroksylowe lub lotne związki organiczne. W diagnostyce różnicowej nietrzeźwości warto uwzględnić stany kliniczne mogące imitować objawy intoksykacji alkoholowej, jak hipoglikemia, udar, stany pourazo
we głowy czy zatrucia innymi substancjami.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl