obniżona samoocena
Obniżona samoocena to stan psychiczny, w którym pacjent przejawia negatywne postrzeganie własnej wartości, umiejętności i osiągnięć. Jest to częsty objaw w zaburzeniach depresyjnych, lękowych oraz w osobowości zależnej, ale może również występować jako izolowany problem psychologiczny.
W praktyce klinicznej obniżona samoocena manifestuje się poprzez nadmierną samokrytykę, trudności z przyjmowaniem komplementów, tendencję do porównywania się z innymi oraz unikanie wyzwań z obawy przed porażką. Pacjenci często wyrażają przekonanie o własnej nieadekwatności, bezwartościowości lub poczucie bycia ciężarem dla innych.
Diagnoza obniżonej samooceny opiera się na wywiadzie klinicznym oraz kwestionariuszach psychologicznych (np. Skala Samooceny Rosenberga). W leczeniu skuteczne są podejścia psychoterapeutyczne, w tym terapia poznawczo-behawioralna (CBT), która pomaga identyfikować i modyfikować negatywne wzorce myślenia o sobie. W przypadkach gdy obniżona samoocena jest elementem zaburzeń afektywnych, może być wskazana również farmakoterapia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie depresyjne nawracające (depresja jednobiegunowa) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zaburzenie depresyjne nawracające, zgodnie z DSM-5, charakteryzuje się utrzymującym się obniżonym nastrojem, anhedonią, poczuciem bezwartościowości, zmęczeniem, zaburzeniami koncentracji oraz myślami samobójczymi. Szacuje się, że dotyka około 8% populacji USA, generując obciążenie ekonomiczne przekraczające 210 mld USD rocznie. W opiece pielęgniarskiej kluczowe jest monitorowanie ryzyka samobójstwa, ocena objawów takich jak zaburzenia snu (od nadmiernej senności 14-18 godzin do bezsenności poniżej 4 godzin), zaburzenia psychomotoryczne, utrata masy ciała, deficyty samoopieki oraz izolacja społeczna. Diagnozy pielęgniarskie obejmują m.in. ryzyko samookaleczenia, poczucie beznadziejności, nieskuteczne radzenie sobie i przewlekle obniżoną samoocenę. Interwencje koncentrują się na zapewnieniu bezpieczeństwa, wsparciu w codziennych czynnościach, edukacji pacjenta i rodziny oraz monitorowaniu farmakoterapii, w tym stosowania SSRI, SNRI, TCA, IMAO i leków atypowych, z uwzględnieniem konieczności kontynuacji leczenia przez minimum 6 miesięcy po ustąpieniu objawów.
aktywacja behawioralna, anhedonia, bezsenność, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, deficyt samoopieki, depresja jednobiegunowa, elektrowstrząsy, Geriatryczna Skala Depresji, głęboka stymulacja mózgu, higiena snu, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izolacja społeczna, klasyfikacja DSM-5, lek przeciwdepresyjny, myśli samobójcze, objaw psychotyczny, obniżona samoocena, otępienie, Patient Health Questionnaire-9, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, ryzyko samookaleczenia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia interpersonalna, terapia poznawczo-behawioralna, terapia światłem, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie depresyjne nawracające, zaburzenie odżywiania, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon chorób i schorzeń
Depresja u dorosłych – Objawy
Depresja u dorosłych to kliniczne zaburzenie nastroju charakteryzujące się utrzymującymi się co najmniej 2 tygodnie objawami psychicznymi i somatycznymi, które znacząco zaburzają funkcjonowanie. Kluczowymi symptomami są obniżony nastrój i anhedonia, przy czym u osób starszych anhedonia występuje częściej. Objawy somatyczne obejmują m.in. zmiany apetytu i masy ciała, zaburzenia snu, przewlekłe zmęczenie, bóle głowy oraz dolegliwości ze strony układu pokarmowego. Depresja może mieć przebieg łagodny, umiarkowany lub ciężki, z możliwością wystąpienia objawów psychotycznych w ciężkich epizodach. Szacuje się, że około 5% dorosłych (4% mężczyzn, 6% kobiet) doświadcza depresji, a ryzyko jest wyższe u pacjentów z chorobami przewlekłymi, zwłaszcza sercowo-naczyniowymi (ryzyko wzrasta dwukrotnie). Epizody depresji trwają średnio około 6 miesięcy, z tendencją do nawrotów.
ADHD, anhedonia, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba sercowo-naczyniowa, chroniczne zmęczenie, ciężka depresja, drażliwość, epizod depresyjny, funkcja poznawcza, halucynacje, izolacja społeczna, łagodna depresja, lek przeciwdepresyjny, myśli samobójcze, objawy psychotyczne, obniżona samoocena, obniżone libido, obniżony nastrój, otępienie, samookaleczanie, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stan zapalny, terapia elektrowstrząsowa, terapia poznawczo-behawioralna, umiarkowana depresja, urojenia, zaburzenia lękowe, zaburzenia snu, zaburzenie nastroju