farmakokinetyka nintedanibu
Farmakokinetyka nintedanibu obejmuje szereg procesów, które zachodzą po podaniu tego leku przeciwfibrotycznego i antyangiogennego. Po podaniu doustnym nintedanib jest absorbowany stosunkowo wolno, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 2-4 godzinach. Biodostępność leku wynosi około 4,7%, co wskazuje na znaczny efekt pierwszego przejścia przez wątrobę.
Nintedanib wiąże się w wysokim stopniu z białkami osocza (97,8%), głównie z albuminami. Dystrybucja leku jest rozległa, co odzwierciedla duża objętość dystrybucji wynosząca około 1050 L. Lek penetruje do tkanek, w tym do płuc, które są głównym miejscem działania w przypadku chorób śródmiąższowych płuc.
Metabolizm nintedanibu zachodzi głównie poprzez hydrolizę z udziałem esteraz oraz reakcje glukuronidacji przy udziale UGT1A1, UGT1A7, UGT1A8 i UGT1A10. Znaczącą rolę odgrywa również cytochrom P450 (głównie CYP3A4). Główną drogą eliminacji jest wydalanie z kałem (93,4%), podczas gdy wydalanie nerkowe stanowi niewielki procent (0,65%).
Okres półtrwania nintedanibu wynosi około 9,5 godziny, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę. Farmakokinetyka leku wykazuje liniowość w zakresie dawek terapeutycznych. Wiek, masa ciała i płeć mają niewielki wpływ na parametry farmakokinetyczne, natomiast zaburzenia czynności wątroby mogą istotnie zwiększać ekspozycję na lek, co może wymagać dostosowania dawki.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Nintedanib – Dawkowanie i sposób podawania
Nintedanib jest lekiem wymagającym precyzyjnego dawkowania pod nadzorem lekarza doświadczonego w terapii wskazanych chorób. Standardowa dawka u dorosłych wynosi 150 mg dwa razy na dobę, przyjmowana co około 12 godzin podczas posiłku. W przypadku nietolerancji dawki standardowej zaleca się redukcję do 100 mg dwa razy na dobę, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 300 mg. Pominięcie dawki nie wymaga podania dawki uzupełniającej, a kolejną dawkę należy przyjąć zgodnie z harmonogramem. Wystąpienie działań niepożądanych, takich jak biegunka, nudności czy wymioty, może wymagać czasowego zmniejszenia dawki lub przerwania terapii, z możliwością późniejszego wznowienia leczenia w dawce 100 mg lub 150 mg dwa razy na dobę. W przypadku ciężkich działań niepożądanych lub braku tolerancji nawet dawki zredukowanej, konieczne jest całkowite odstawienie leku.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, biegunka, ciężkie zaburzenie czynności nerek, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka nintedanibu, górna granica normy, klirens kreatyniny, lek przeciwwymiotny, lekarz specjalista, nintedanib, nudności, skala Child-Pugh, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Nintedanib – Właściwości farmakokinetyczne
Nintedanib wykazuje złożoną farmakokinetykę charakteryzującą się niską bezwzględną biodostępnością wynoszącą 4,69% po podaniu doustnym dawki 100 mg, co jest wynikiem efektu nośnikowego i intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w czasie 2-4 godzin (zakres 0,5-8 h), a stan stacjonarny stężenia leku uzyskuje się w ciągu tygodnia. Nintedanib wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (Vss = 1050 L), co wskazuje na szerokie rozmieszczenie w tkankach. Eliminacja leku odbywa się głównie przez metabolizm hydrolityczny i wydalanie z żółcią i kałem (93,4% dawki), z minimalnym udziałem wydalania nerkowego (0,05% dawki po podaniu doustnym). Końcowy okres półtrwania wynosi 10-15 godzin, a kumulacja po wielokrotnym podaniu jest niewielka (1,04-krotność dla Cmax i 1,38-krotność dla AUC). Spożycie posiłku zwiększa ekspozycję na lek o około 20% i opóźnia czas osiągnięcia Cmax do około 4 godzin.
aminotransferazy wątrobowe, białko oporności raka piersi, choroba śródmiąższowa płuc, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka nintedanibu, glikoproteina p, hydroliza esterazowa, idiopatyczne włóknienie płuc, klirens osoczowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, niedrobnokomórkowy rak płuca, proporcjonalność dawki, skala Child-Pugh, stabilność farmaceutyczna, stężenie maksymalne w osoczu, UDP-glukuronosyltransferaza, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zależność ekspozycja-odpowiedź, zmienność międzyosobnicza