metabolizm piracetamu
Piracetam, jako przedstawiciel racetamów, przechodzi specyficzny metabolizm w organizmie. Po doustnym podaniu wykazuje wysoką biodostępność (około 100%), a jego wchłanianie nie jest zakłócane przez obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym.
Metabolizm piracetamu jest ograniczony – około 80-90% leku jest wydalane w postaci niezmienionej przez nerki. Nie ulega on istotnym przemianom w wątrobie, nie wiąże się znacząco z białkami osocza (poniżej 20%) i nie indukuje ani nie hamuje enzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
Okres półtrwania piracetamu wynosi około 4-5 godzin u osób z prawidłową funkcją nerek, jednak może ulec znacznemu wydłużeniu u pacjentów z niewydolnością nerek. Z tego powodu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania. Wydalanie leku odbywa się głównie poprzez filtrację kłębuszkową.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Piracetam, substancja czynna leku Recodium 1200 mg, wykazuje liniowe właściwości farmakokinetyczne z okresem półtrwania około 5 godzin u dorosłych z prawidłową czynnością nerek, który ulega wydłużeniu u osób starszych oraz pacjentów z niewydolnością nerek (do 59 godzin w bezmoczu). Po podaniu doustnym biodostępność wynosi blisko 100%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga 84 μg/mL po pojedynczej dawce 3,2 g i 115 μg/mL po dawce wielokrotnej (3,2 g trzy razy na dobę). Tmax wynosi 1 godzinę na czczo, wydłużając się do 1,5 godziny przy podaniu z posiłkiem. Piracetam nie wiąże się z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 0,6 L/kg, co świadczy o dobrej penetracji do tkanek, w tym przez barierę krew-mózg (tmax w płynie mózgowo-rdzeniowym około 5 godzin, okres półtrwania około 8,5 godziny). Wydalany jest głównie przez nerki (80-100% dawki) poprzez przesączanie kłębuszkowe, a całkowity klirens ustrojowy wynosi 80-90 mL/min.
badanie biorównoważności, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, bezmocz, biodostępność bezwzględna, błona komórkowa, całkowity klirens ustrojowy, erytrocyt, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kora mózgu, liniowe właściwości farmakokinetyczne, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm piracetamu, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowe stadium niewydolności nerek, stan stacjonarny, wydalanie piracetamu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Piracetam wykazuje farmakokinetykę liniową z okresem półtrwania około 5 godzin u dorosłych, niezależnie od drogi podania (doustnej lub dożylnej). Biodostępność doustna jest bliska 100%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po pojedynczej dawce 3,2 g wynosi około 84 µg/ml, natomiast przy dawce 3,2 g podawanej trzykrotnie na dobę osiąga 115 µg/ml. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza, objętością dystrybucji około 0,6 l/kg oraz wysoką przenikalnością przez barierę krew-mózg, co potwierdza obecność piracetamu w płynie mózgowo-rdzeniowym z okresem półtrwania około 8,5 godziny i tmax około 5 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80-100% dawki) w procesie przesączania kłębuszkowego, a całkowity klirens ustrojowy wynosi 80-90 ml/min. Stan stacjonarny osiągany jest po 3 dniach stosowania.
bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka piracetamu, klirens kreatyniny, klirens piracetamu, klirens ustrojowy, kora mózgowa, metabolizm piracetamu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, wchłanianie leku, wydłużenie okresu półtrwania, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
