farmakokinetyka hydrochlorotiazydu

Farmakokinetyka hydrochlorotiazydu obejmuje procesy, jakim podlega ten lek w organizmie po podaniu. Hydrochlorotiazyd (HCTZ) to diuretyk tiazydowy, który jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego, osiągając szczyt stężenia w osoczu w ciągu 1-2,5 godziny po podaniu doustnym. Biodostępność leku wynosi około 65-75%.

Dystrybucja hydrochlorotiazydu ogranicza się głównie do przestrzeni pozakomórkowej, z niewielkim wiązaniem z białkami osocza (40-68%). Lek nie ulega znaczącemu metabolizmowi wątrobowemu i jest wydalany głównie w postaci niezmienionej przez nerki (95%), poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję cewkową w proksymalnych kanalikach nerkowych.

Okres półtrwania eliminacji hydrochlorotiazydu waha się od 6 do 15 godzin, przy czym może być wydłużony u pacjentów z niewydolnością nerek. Klirens nerkowy leku wynosi około 300 ml/min, a objętość dystrybucji 3-4 l/kg masy ciała. Farmakokinetyka HCTZ może być zmieniona u pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, co może wymagać dostosowania dawkowania.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan + HCT Genoptim 40 mg + 12,5 mg

Podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu jednocześnie nie wpływa na farmakokinetykę poszczególnych składników. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny po podaniu doustnym, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg. Spożycie pokarmu obniża AUC telmisartanu o 6-19%, jednak nie wpływa to na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w >99,5%, ma pozorną objętość dystrybucji około 500 l i jest metabolizowany do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Eliminacja następuje głównie z kałem (>97%), z okresem półtrwania >20 godzin i klirensem osoczowym >1500 ml/min. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax w 1-3 godziny, biodostępność około 60%, wiązanie z białkami na poziomie 68%, objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany niezmieniony z moczem, z okresem półtrwania 10-15 godzin (wydłużonym do 34 godzin przy niewydolności nerek) oraz klirensem nerkowym 250-300 ml/min.
acyloglukuronid, biodostępność telmisartanu, cytochrom P450, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka substancji czynnych, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, krzywa stężenia w osoczu, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie w osoczu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 16 mg + 10 mg + 12,5 mg

Farmakokinetyka kandesartanu cyleksetylu charakteryzuje się bezwzględną biodostępnością około 40% po podaniu doustnym roztworu, a względna biodostępność tabletki wynosi około 34%. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po 3-4 godzinach, z liniowym wzrostem stężenia w zakresie dawek terapeutycznych. Kandesartan wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (>99%) oraz pozorną objętość dystrybucji 0,1 l/kg. Eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie niezmienionego leku z moczem (26%) i kałem (56%), z niewielkim metabolizmem wątrobowym (CYP2C9). Okres półtrwania wynosi około 9 godzin, bez kumulacji przy wielokrotnym podawaniu, a farmakokinetyka nie ulega istotnym zmianom pod wpływem pokarmu. Amlodypina cechuje się biodostępnością 64-80%, Cmax osiąganym po 6-12 godzinach, silnym wiązaniem z białkami osocza (~97,5%) oraz dużą objętością dystrybucji (~21 l/kg). Metabolizowana jest w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, z okresem półtrwania 35-50 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax po 2-5 godzinach, wiąże się z białkami osocza w 64%, ma objętość dystrybucji 0,5-1,1 l/kg i jest wydalany niemal całkowicie w postaci niezmienionej z moczem, z okresem półtrwania 10-15 godzin.
antagonista receptora angiotensyny II, biodostępność kandesartanu, całkowita biodostępność, cyleksetyl kandesartanu, cytochrom P450, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka kandesartanu, faza eliminacji, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydrochlorotiazyd, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C9, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vanatex HCT 80 mg + 12,5 mg

Produkt Vanatex HCT zawiera walsartan (80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg), które wykazują różne profile farmakokinetyczne. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, maksymalnym stężeniem w osoczu po 2-4 godzinach, wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-97%) oraz eliminacją głównie z kałem (83%) i moczem (13%). Jego okres półtrwania wynosi około 6 godzin, a metabolizm jest minimalny (około 20% dawki). Hydrochlorotiazyd ma biodostępność 70%, osiąga maksymalne stężenie po około 2 godzinach, wiąże się z białkami osocza w 40-70%, a jego okres półtrwania wynosi 6-15 godzin. Eliminowany jest głównie z moczem (>95%) i może być usuwany podczas dializy, w przeciwieństwie do walsartanu. Współpodawanie walsartanu zmniejsza dostępność układową hydrochlorotiazydu o około 30%, jednak nie wpływa to na skuteczność terapeutyczną leku, co potwierdzają badania kliniczne wykazujące przewagę terapii skojarzonej nad monoterapią.
albumina, AUC, biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dializoterapia, dostępność biologiczna, działanie przeciwnadciśnieniowe, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, hydrochlorotiazyd, hydroksymetabolit, kanaliki nerkowe, kinetyka eliminacji, klirens nerkowy, klirens układowy, kumulacja w erytrocytach, leczenie skojarzone, narażenie ogólnoustrojowe, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji pozorna, okres półtrwania, przesączanie bierne, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, walsartan, wiązanie z białkami osocza, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 5 mg + 160 mg + 25 mg

Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods charakteryzuje się liniową farmakokinetyką trzech składników aktywnych, co umożliwia przewidywalne zwiększenie stężeń w osoczu wraz ze wzrostem dawki. Maksymalne stężenia osiągane są odpowiednio: amlodypina po 6-12 godzinach (biodostępność 64-80%), walsartan po 2-4 godzinach (biodostępność 23%), a hydrochlorotiazyd po około 2 godzinach (biodostępność 70%). Amlodypina wykazuje długi okres półtrwania (30-50 godzin), co pozwala na dawkowanie raz na dobę, natomiast walsartan i hydrochlorotiazyd mają krótsze okresy półtrwania (odpowiednio 6 i 6-15 godzin). Walsartan wykazuje zmniejszoną ekspozycję (AUC o 40%, Cmax o 50%) po podaniu z pokarmem, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na efekt terapeutyczny. Hydrochlorotiazyd jest eliminowany głównie przez nerki (>95% w postaci niezmienionej), a amlodypina ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie (90% do nieaktywnych metabolitów). Wszystkie składniki silnie wiążą się z białkami osocza (amlodypina 97,5%, walsartan 94-97%, hydrochlorotiazyd 40-70%).
anuria, bierna filtracja, biodostępność bezwzględna, biodostępność hydrochlorotiazydu, czynne wydzielanie, dawka terapeutyczna, dializa, erytrocyt, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka walsartanu, hydroksymetabolit, kinetyka rozpadu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła choroba wątroby, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-Olimestra 40 mg + 12,5 mg

Olmesartan medoksomil, będący prolekiem, ulega szybkiej konwersji do aktywnego olmesartanu, charakteryzującego się biodostępnością 25,6% i maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 2 godzinach. Olmesartan wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%) oraz małą objętość dystrybucji (16-29 l). Wydalanie odbywa się zarówno przez nerki (około 40%), jak i drogą wątrobowo-żółciową (około 60%), co wyklucza stosowanie u pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych. Hydrochlorotiazyd, drugi składnik preparatu, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany niemal całkowicie z moczem, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin. Jednoczesne podanie obu substancji powoduje umiarkowane zmniejszenie biodostępności hydrochlorotiazydu o około 20%, bez wpływu na farmakokinetykę olmesartanu.
AUC, biodostępność olmesartanu, Cmax, esteraza, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kolesewelam, krążenie jelitowo-wątrobowe, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, olmesartan medoksomil, pole pod krzywą stężenia, prolek, stan stacjonarny, stężenie olmesartanu w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-Valsacor 80 mg + 12,5 mg

Farmakokinetyka produktu Co-Valsacor, zawierającego 80 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, wykazuje istotną interakcję farmakokinetyczną, gdzie biodostępność hydrochlorotiazydu zmniejsza się o około 30% przy jednoczesnym podawaniu z walsartanem, natomiast farmakokinetyka walsartanu pozostaje niezmieniona. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 2-4 godziny, a jego eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (83% dawki) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (13%). Walsartan silnie wiąże się z białkami osocza (94-97%) i wykazuje okres półtrwania około 6 godzin. Hydrochlorotiazyd ma biodostępność 70%, Tmax około 2 godzin, umiarkowane wiązanie z białkami osocza (40-70%) oraz okres półtrwania 6-15 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (>95% w postaci niezmienionej). Pokarm zmniejsza ekspozycję na walsartan (AUC o 40%, Cmax o 50%), jednak nie wpływa klinicznie na jego działanie, natomiast wpływ pokarmu na hydrochlorotiazyd jest klinicznie nieistotny.
białka osocza, biodostępność, biotransformacja, dializoterapia, działanie przeciwnadciśnieniowe, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, filtracja kłębuszkowa, kanaliki nerkowe, kinetyka eliminacji, klirens nerkowy, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, walsartan, walsartan z hydrochlorotiazydem, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 5 mg + 10 mg + 25 mg

Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed zawiera trzy substancje czynne o odmiennych profilach farmakokinetycznych. Ramipryl, inhibitor ACE, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (≥56%) i Tmax około 1 godziny, a jego aktywny metabolit ramiprylat osiąga maksymalne stężenie po 2-4 godzinach, z okresem półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Ramipryl wiąże się z białkami osocza w 73%, a ramiprylat w 56%, jest intensywnie metabolizowany w wątrobie i wydalany głównie przez nerki. Amlodypina, bloker kanału wapniowego, wykazuje biodostępność 64-80%, Tmax 6-12 godzin, silne wiązanie z białkami osocza (97,5%) oraz długi okres półtrwania 35-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy, szybko się wchłania (70%), osiąga Tmax po około 2 godzinach, wiąże się z białkami osocza w 40-70%, a jego okres półtrwania wynosi 6-25 godzin. Eliminacja hydrochlorotiazydu odbywa się głównie przez nerki, w postaci niezmienionej (95%). Pokarm nie wpływa istotnie na wchłanianie ramiprylu i amlodypiny, a wpływ na hydrochlorotiazyd jest niewielki.
biodostępność, bloker kanału wapniowego, cytochrom P450, diuretyk tiazydowy, enzym konwertujący angiotensynę, esteraza wątrobowa, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka ramiprylu, hydrolizat benzenodisulfonamidu, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kumulacja w erytrocytach, marskość wątroby, metabolit ramiprylu, okres półtrwania w fazie eliminacji, ramiprylat, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sumilar HCT 5 mg + 5 mg + 25 mg

Sumilar HCT to preparat zawierający ramipryl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, charakteryzujące się odmiennymi profilami farmakokinetycznymi. Ramipryl jest szybko wchłaniany, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit ramiprylat – po 2-4 godzinach; biodostępność ramiprylatu wynosi 45%, a okres półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Ramipryl podlega niemal całkowitemu metabolizmowi w wątrobie, a metabolity są wydalane głównie przez nerki. Amlodypina wykazuje biodostępność 64-80%, maksymalne stężenie osiąga po 6-12 godzinach, a jej okres półtrwania wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd szybko się wchłania (tmax około 2 godzin), biodostępność wynosi 70%, a okres półtrwania 6-15 godzin; jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem (60-80%). Pokarm nie wpływa istotnie na wchłanianie ramiprylu i amlodypiny, natomiast ma niewielki wpływ na hydrochlorotiazyd.
amlodypina, biodostępność, cytochrom P450, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dystrybucja amlodypiny, dystrybucja hydrochlorotiazydu, dystrybucja ramiprylu, eliminacja hydrochlorotiazydu, enzym konwertujący angiotensynę, ester diketopiperazynowy, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka ramiprylu, glukuronid, hydrochlorotiazyd, klirens nerkowy, kwas diketopiperazynowy, marskość wątroby, metabolizm hydrochlorotiazydu, metabolizm ramiprylu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą stężenie-czas, ramipryl, ramiprylat, równowaga dynamiczna, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, wchłanianie amlodypiny, wchłanianie hydrochlorotiazydu, wchłanianie ramiprylu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie ramiprylu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg

Preparat złożony Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (80 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, różniące się od podawania składników osobno. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, a jego eliminacja odbywa się głównie z kałem (83% dawki) z okresem półtrwania około 6 godzin. Walsartan silnie wiąże się z białkami osocza (94-97%) i podlega ograniczonemu metabolizmowi (około 20% dawki). Hydrochlorotiazyd ma biodostępność 70%, maksymalne stężenie osiąga po około 2 godzinach, a jego eliminacja zachodzi głównie przez nerki (>95% dawki) z okresem półtrwania 6-15 godzin. Wspólne podawanie powoduje zmniejszenie dostępności układowej hydrochlorotiazydu o około 30%, jednak nie wpływa to negatywnie na efekt terapeutyczny preparatu, który wykazuje silniejsze działanie hipotensyjne niż składniki podawane osobno.
bierna filtracja, biodostępność bezwzględna, biodostępność po podaniu doustnym, biotransformacja, działanie hipotensyjne, ekspozycja AUC, eliminacja walsartanu, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka walsartanu, hydrochlorotiazyd, kinetyka wielowykładnicza, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, narażenie układowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie maksymalne w surowicy, walsartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby