biodostępność olmesartanu
Biodostępność olmesartanu to parametr farmakokinetyczny, który określa ilość substancji czynnej docierającej do krążenia ogólnoustrojowego po podaniu doustnym. W przypadku olmesartanu medoksomilu, który jest prolekiem, biodostępność bezwzględna wynosi około 26%.
Po podaniu doustnym olmesartan medoksomil jest szybko przekształcany przez esterazy w przewodzie pokarmowym do aktywnej postaci – olmesartanu. Pokarm ma umiarkowany wpływ na biodostępność olmesartanu, zmniejszając jego maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 6-25%, ale nie ma istotnego wpływu na pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC).
Warto zauważyć, że olmesartan wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane w ciągu 1-2 godzin po podaniu doustnym. Stan stacjonarny we krwi jest osiągany po około 3-5 dniach regularnego podawania leku raz na dobę.
Czynniki wpływające na biodostępność olmesartanu obejmują zaburzenia czynności wątroby i nerek oraz wiek pacjenta. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się zwiększenie AUC, dlatego należy zachować ostrożność przy dawkowaniu leku w tej grupie pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olimestra 40 mg
Olmesartan medoksomil jest prolekiem, który ulega szybkiej konwersji do aktywnego olmesartanu podczas absorpcji w przewodzie pokarmowym, z biodostępnością wynoszącą 25,6%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2 godzinach, a lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,7%) oraz objętością dystrybucji 16-29 l. Całkowity klirens osoczowy wynosi średnio 1,3 l/h, z klirensem nerkowym 0,5-0,7 l/h, a okres półtrwania w fazie eliminacji to 10-15 godzin. Wydalanie olmesartanu odbywa się w około 40% przez nerki i 60% drogą wątrobowo-żółciową, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych. Stan stacjonarny osiągany jest po kilku dawkach, bez dalszej kumulacji po 14 dniach stosowania.
biodostępność olmesartanu, Cmax, esteraza, interakcja lekowa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kolesewelam chlorowodorek, krążenie jelitowo-wątrobowe, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, parametr farmakokinetyczny, prolek, sekwestrant kwasu żółciowego, stan stacjonarny, stężenie olmesartanu w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Olimestra 10 mg
Olmesartan medoksomil wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii nadciśnienia tętniczego. Szczególnie istotne jest unikanie podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu, ze względu na wysokie ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. Równoczesne stosowanie olmesartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu lub zamiennikami soli zawierającymi potas również zwiększa ryzyko hiperkaliemii i jest niewskazane bez ścisłego monitorowania poziomu potasu. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach >3 g/dobę oraz inhibitory COX-2, mogą obniżać skuteczność przeciwnadciśnieniową olmesartanu i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia pacjenta.
antagonista receptora angiotensyny II, biodostępność olmesartanu, cytochrom P450, digoksyna, działanie hipotensyjne, filtracja kłębuszkowa, funkcja nerek, hiperkaliemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kaliemia, kolesewelam, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zobojętniający kwas solny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, parametr hemodynamiczny, podwójna blokada RAA, sekwestrant kwasu żółciowego, terapia przeciwnadciśnieniowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, wodorotlenek glinowo-magnezowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Revival 10 mg
Olmesartan medoksomil, substancja czynna leku Revival, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania olmesartanu z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II oraz aliskirenem ze względu na wysokie ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek. Suplementy potasu oraz leki moczopędne oszczędzające potas mogą powodować niebezpieczne zwiększenie stężenia potasu w surowicy, co wymaga monitorowania. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach >3 g/dobę i inhibitory COX-2, mogą obniżać skuteczność przeciwnadciśnieniową olmesartanu oraz zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, dlatego zaleca się kontrolę czynności nerek i odpowiednie nawodnienie pacjenta. Kolesewelam zmniejsza biodostępność olmesartanu, co wymaga podawania olmesartanu co najmniej 4 godziny przed kolesewelamem.
antagonista receptora angiotensyny II, biodostępność olmesartanu, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, enzym cytochromu P450, farmakokinetyka olmesartanu, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kolesewelam, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zobojętniający, narażenie ogólnoustrojowe, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obniżanie ciśnienia krwi, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, preparat litu, przesączanie kłębuszkowe, spadek ciśnienia tętniczego, stężenie potasu w surowicy, substancja wiążąca kwasy żółciowe, suplement potasu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna i digoksyna, wodorotlenek glinowo-magnezowy, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Osaver HCT 20 mg + 12,5 mg
Osaver HCT to preparat łączący olmesartan medoksomil, prolek przekształcany szybko do aktywnego olmesartanu, oraz hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy. Olmesartan charakteryzuje się biodostępnością 25,6%, maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 2 godzinach oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,7%). Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax po 1,5-2 godzinach, wiąże się z białkami w 68% i ma objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg. Olmesartan jest eliminowany w około 40% przez nerki i 60% drogą wątrobowo-żółciową, z okresem półtrwania 10-15 godzin, natomiast hydrochlorotiazyd jest wydalany niemal w całości przez nerki, z podobnym okresem półtrwania. Wspólne podanie powoduje zmniejszenie biodostępności hydrochlorotiazydu o około 20%, bez istotnego wpływu na farmakokinetykę olmesartanu.
AUC olmesartanu, biodostępność olmesartanu, biotransformacja, Cmax, dostępność ogólnoustrojowa, drogi żółciowe, esteraza, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kolesewelam, krążenie jelitowo-wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, prolek, stan stacjonarny, substancja wiążąca kwasy żółciowe, wiązanie z białkami osocza, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Revival 20 mg
Olmesartan medoksomil, substancja czynna leku Revival, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie ważne jest unikanie podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu, ze względu na wysokie ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Również suplementy potasu i leki moczopędne oszczędzające potas mogą zwiększać stężenie potasu w surowicy, co wymaga monitorowania kaliemii lub unikania takiego połączenia. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach >3 g/dobę oraz inhibitory COX-2, mogą zmniejszać filtrację kłębuszkową i osłabiać działanie hipotensyjne olmesartanu, co wymaga monitorowania funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia pacjenta. Kolesewelam chlorowodorek obniża biodostępność olmesartanu, dlatego zaleca się podawanie olmesartanu co najmniej 4 godziny przed kolesewelamem. Leki zobojętniające mogą nieznacznie zmniejszać biodostępność olmesartanu, zwykle bez konieczności modyfikacji dawkowania.
antagonista receptora angiotensyny II, biodostępność olmesartanu, ciśnienie tętnicze, cytochrom P450, digoksyna, działanie hipotensyjne, hiperkaliemia, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kolesewelam chlorowodorek, kwas acetylosalicylowy, lek hipotensyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek zobojętniający, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, prawastatyna, sól litu, stężenie potasu w surowicy, suplement potasu, toksyczność litu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-Olimestra 40 mg + 12,5 mg
Olmesartan medoksomil, będący prolekiem, ulega szybkiej konwersji do aktywnego olmesartanu, charakteryzującego się biodostępnością 25,6% i maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 2 godzinach. Olmesartan wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%) oraz małą objętość dystrybucji (16-29 l). Wydalanie odbywa się zarówno przez nerki (około 40%), jak i drogą wątrobowo-żółciową (około 60%), co wyklucza stosowanie u pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych. Hydrochlorotiazyd, drugi składnik preparatu, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany niemal całkowicie z moczem, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin. Jednoczesne podanie obu substancji powoduje umiarkowane zmniejszenie biodostępności hydrochlorotiazydu o około 20%, bez wpływu na farmakokinetykę olmesartanu.
AUC, biodostępność olmesartanu, Cmax, esteraza, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kolesewelam, krążenie jelitowo-wątrobowe, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, olmesartan medoksomil, pole pod krzywą stężenia, prolek, stan stacjonarny, stężenie olmesartanu w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Olmesartan medoksomil – Interakcje
Olmesartan medoksomil, antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii nadciśnienia tętniczego. Szczególnie niezalecane jest jednoczesne stosowanie olmesartanu z inhibitorami ACE, innymi AIIRA lub aliskirenem ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek. Podobnie, kojarzenie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu lub innymi produktami podnoszącymi stężenie potasu wymaga ścisłego monitorowania poziomu potasu w surowicy. Interakcje z litem mogą prowadzić do zwiększenia jego stężenia i toksyczności, co również wymaga kontroli. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach >3 g/dobę, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe olmesartanu i pogarszać funkcję nerek, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem odwodnienia lub zaburzeń nerkowych. Ponadto, olmesartan nie wykazuje istotnych interakcji z enzymami cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez te enzymy.
alfa-adrenolityk, aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność olmesartanu, cyklosporyna, cytochrom P450, dna moczanowa, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor proteazy, kolesewelam chlorowodorek, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy w surowicy, kwas żółciowy, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, makrolid, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, rozszerzenie naczyń krwionośnych, stężenie potasu w surowicy, suplement potasu, symwastatyna, takrolimus, tolerancja glukozy, torsade de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Osaver 10 mg
Olmesartan medoksomil, substancja czynna preparatu Osaver, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii przeciwnadciśnieniowej. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania olmesartanu z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II oraz aliskirenem ze względu na wysokie ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Suplementy potasu i leki moczopędne oszczędzające potas również zwiększają ryzyko hiperkaliemii, co wymaga monitorowania poziomu potasu i unikania kojarzenia tych leków. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), zwłaszcza kwas acetylosalicylowy w dawkach >3 g/dobę, mogą zmniejszać przesączanie kłębuszkowe i osłabiać działanie hipotensyjne olmesartanu, co wymaga monitorowania czynności nerek i odpowiedniego nawodnienia pacjenta.
antagonista receptora angiotensyny II, biodostępność olmesartanu, ciśnienie tętnicze krwi, cytochrom P450, digoksyna, działanie hipotensyjne, farmakokinetyka olmesartanu, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, kolesewelam chlorowodorek, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek zobojętniający kwas solny, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, olmesartan medoksomil, Osaver, ostra niewydolność nerek, prawastatyna, przesączanie kłębuszkowe, stężenie potasu w surowicy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Osaver 40 mg
Olmesartan medoksomil, aktywny składnik preparatu Osaver, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii nadciśnienia tętniczego. Szczególną uwagę należy zwrócić na podwójną blokadę układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu, co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Suplementy potasu i leki moczopędne oszczędzające potas mogą podnosić stężenie potasu w surowicy, co wymaga regularnego monitorowania. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach >3 g/dobę, mogą osłabiać działanie hipotensyjne olmesartanu i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, dlatego konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i odpowiednie nawodnienie pacjenta. Kolesewelam chlorowodorek zmniejsza biodostępność olmesartanu, dlatego zaleca się podawanie olmesartanu co najmniej 4 godziny przed kolesewelamem.
antagonista receptora angiotensyny II, biodostępność olmesartanu, ciśnienie tętnicze, działanie hipotensyjne, działanie wazodylatacyjne, enzym cytochromu P450, farmakokinetyka olmesartanu, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, kolesewelam chlorowodorek, kwas acetylosalicylowy, lek hipotensyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zobojętniający kwas solny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, prawastatyna, przesączanie kłębuszkowe, suplement potasu, toksyczność, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna i digoksyna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Revival 20 mg
Olmesartan medoksomil, prolek przekształcany szybko do aktywnego olmesartanu przez esterazy jelitowe i wrotne, charakteryzuje się bezwzględną biodostępnością 25,6% po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest około 2 godziny po podaniu, a farmakokinetyka wykazuje liniową zależność do dawki 80 mg. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (99,7%), a jego objętość dystrybucji wynosi 16-29 l, co wskazuje na dystrybucję głównie w płynie pozakomórkowym. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1,3 l/godz, z eliminacją zarówno nerkową (około 40%), jak i wątrobową (około 60%). Okres półtrwania wynosi 10-15 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po kilku dawkach bez dalszej kumulacji. U pacjentów pediatrycznych klirens jest porównywalny do dorosłych po uwzględnieniu masy ciała. Posiłki nie wpływają istotnie na biodostępność, co umożliwia podawanie leku niezależnie od jedzenia.
AUC, biodostępność olmesartanu, esteraza, farmakokinetyka olmesartanu, frakcja niezwiązana olmesartanu, interakcja olmesartanu z warfaryną, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kolesewelam chlorowodorek, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwasy żółciowe, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, olmesartan medoksomil, prolek, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Olmesartan LEK-AM 40 mg
Olmesartan medoksomil, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest unikanie podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, innych antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu, ze względu na zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Również łączenie olmesartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu lub zamiennikami soli zawierającymi potas może prowadzić do hiperkaliemii, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe olmesartanu i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, dlatego konieczne jest monitorowanie czynności nerek i zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta. Chlorowodorek kolesewelamu zmniejsza ekspozycję olmesartanu, dlatego zaleca się podawanie olmesartanu co najmniej 4 godziny przed kolesewelamem.
antagonista receptora angiotensyny II, biodostępność olmesartanu, chlorowodorek kolesewelamu, cytochrom P450, działanie hipotensyjne, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakodynamika warfaryny, farmakokinetyka olmesartanu, hiperkaliemia, inhibitor ACE, izoenzym cytochromu P450, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zobojętniający kwas solny, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, oporne nadciśnienie tętnicze, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, przesączanie kłębuszkowe, stężenie potasu w surowicy, terapia skojarzona, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wodorotlenek glinowo-magnezowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-Olimestra 20 mg + 25 mg
Olmesartan medoksomil, prolek przekształcany szybko do aktywnego olmesartanu, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 25,6% oraz osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%) i jest eliminowany zarówno przez nerki (około 40%), jak i drogą wątrobowo-żółciową (około 60%), z okresem półtrwania 10-15 godzin. Hydrochlorotiazyd, podawany w dawkach 12,5 mg lub 25 mg, osiąga Cmax po 1,5-2 godzinach, wiąże się z białkami osocza w 68% i jest wydalany niemal całkowicie w postaci niezmienionej z moczem, z okresem półtrwania również 10-15 godzin. Wspólne podanie obu substancji powoduje umiarkowane, nieklinicznie istotne zmniejszenie biodostępności hydrochlorotiazydu o około 20%, bez wpływu na farmakokinetykę olmesartanu.
AUC olmesartanu, biodostępność olmesartanu, Cmax, dostępność ogólnoustrojowa, esteraza błony śluzowej, faza eliminacji, hydrochlorotiazyd, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, klirens olmesartanu, kolesewelam chlorowodorek, krążenie jelitowo-wątrobowe, maksymalne stężenie olmesartanu, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, pole powierzchni pod krzywą, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja wiążąca kwasy żółciowe, wiązanie z białkami osocza, wydalanie wątrobowo-żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Revival Plus 20 mg + 25 mg
Revival Plus to preparat złożony zawierający olmesartan medoksomil oraz hydrochlorotiazyd, charakteryzujący się specyficzną farmakokinetyką wynikającą z właściwości obu składników. Olmesartan medoksomil jest prolekiem, który ulega szybkiemu przekształceniu do aktywnego olmesartanu podczas absorpcji w przewodzie pokarmowym, z biodostępnością wynoszącą 25,6%. Maksymalne stężenie (Cmax) olmesartanu osiągane jest po około 2 godzinach, a lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%). Objętość dystrybucji wynosi 16-29 l, a klirens osoczowy około 1,3 l/godz. Olmesartan jest eliminowany zarówno przez nerki (około 40%), jak i wątrobę z żółcią (około 60%), co wyklucza stosowanie u pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax po 1,5-2 godzinach, wiąże się z białkami osocza w 68%, nie jest metabolizowany i jest wydalany niemal całkowicie z moczem, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min. Okres półtrwania obu substancji wynosi 10-15 godzin.
AUC, białka osocza krwi, biodostępność olmesartanu, esteraza, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kolesewelam, krążenie jelitowo-wątrobowe, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, prolek, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja wiążąca kwasy żółciowe, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elestar HCT 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Elestar HCT łączy olmesartan medoksomil, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, które nie wykazują klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu. Olmesartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 1,5-3 godzinach, amlodypina po 6-8 godzinach, a hydrochlorotiazyd po 1,5-2 godzinach. Biodostępność olmesartanu wynosi 25,6%, wiązanie z białkami osocza 99,7%, a okres półtrwania 10-15 godzin. Amlodypina charakteryzuje się biodostępnością 64-80%, wiązaniem z białkami 97,5% i długim okresem półtrwania 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd nie ulega metabolizmowi, jest wydalany głównie z moczem, z okresem półtrwania 10-15 godzin i klirensem nerkowym 250-300 ml/min. Pokarm nie wpływa na biodostępność żadnego ze składników, a olmesartan wykazuje istotną interakcję z kolesevelamem, zmniejszającą jego Cmax o 28% i AUC o 39% przy jednoczesnym podaniu.
amlodypina, AUC, biodostępność, biodostępność olmesartanu, ciężka niewydolność nerek, Cmax, dysfagia, esterazy, hydrochlorotiazyd, klirens amlodypiny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kolesevelam, krew wrotna, łagodne zaburzenie, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, prolek, stan równowagi dynamicznej, stężenie w osoczu, substancja wiążąca kwasy żółciowe, umiarkowane zaburzenie, wchłanianie jelitowo-wątrobowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, znakowanie izotopowe