grzybica skóry gładkiej

Grzybica skóry gładkiej (tinea corporis) to powierzchowne zakażenie grzybicze naskórka, dotyczące głównie nieowłosionej powierzchni skóry. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są dermatofity z rodzaju Trichophyton, Microsporum i Epidermophyton, choć infekcję mogą wywoływać również drożdżaki z rodzaju Candida oraz grzyby pleśniowe.

Zmiany chorobowe charakteryzują się występowaniem rumieniowych, grudkowych lub złuszczających się ognisk o tendencji do obwodowego szerzenia się i centralnego ustępowania, co nadaje im charakterystyczny wygląd „pierścienia”. Towarzyszącymi objawami są świąd, pieczenie i dyskomfort. Predysponowane lokalizacje to okolice odsłonięte i narażone na otarcia, urazy lub zwiększoną potliwość.

Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, badaniu w lampie Wooda oraz potwierdzeniu mikologicznym (preparat bezpośredni KOH i posiew). W leczeniu stosuje się głównie miejscowe leki przeciwgrzybicze (azole, alylaminy), a w przypadkach rozległych, nawrotowych lub opornych na terapię miejscową – leczenie ogólne (terbinafina, itrakonazol, flukonazol). Szczególnej uwagi wymagają zakażenia u pacjentów z niedoborami odporności, u których przebieg choroby może być cięższy.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl