wchłonięcie embrionu
Wchłonięcie embrionu (syndrom zanikającego bliźniaka, vanishing twin syndrome) to zjawisko polegające na spontanicznej resorpcji jednego z płodów w ciąży mnogiej, najczęściej bliźniaczej. Do wchłonięcia dochodzi zazwyczaj w pierwszym trymestrze ciąży, kiedy jeden z rozwijających się embrionów obumiera i zostaje wchłonięty przez organizm matki, łożysko lub drugiego bliźniaka.
Częstość występowania tego zjawiska szacuje się na 20-30% wszystkich ciąż bliźniaczych zdiagnozowanych we wczesnym okresie ciąży. Dzięki powszechnemu stosowaniu badań ultrasonograficznych w pierwszym trymestrze ciąży, zjawisko to jest obecnie rozpoznawane znacznie częściej niż w przeszłości. Przed erą rutynowych badań USG, wiele przypadków pozostawało nierozpoznanych.
Przyczyny wchłonięcia embrionu są różnorodne i obejmują: nieprawidłowości chromosomalne, zaburzenia implantacji, nieprawidłowości w rozwoju łożyska i sznura pępowinowego, a także czynniki środowiskowe. W większości przypadków wchłonięcie embrionu nie wpływa negatywnie na dalszy przebieg ciąży i rozwój pozostałego płodu, choć w niektórych sytuacjach może zwiększać ryzyko powikłań położniczych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Novate 0,5 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa klobetazolu propionianu, substancji czynnej kremu NOVATE (0,5 mg/g), wykazały brak długoterminowych danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego. W badaniach na szczurach doustne podawanie dawek do 50 mg/kg masy ciała nie wpływało negatywnie na płodność samców, natomiast u samic zaobserwowano istotne zaburzenia reprodukcyjne, takie jak zwiększona liczba wchłoniętych embrionów oraz zmniejszona liczba żywych płodów. Badania teratogenności na myszach i królikach wykazały działanie fetotoksyczne i teratogenne już przy dawkach podskórnych odpowiednio 1 mg/kg i 0,03 mg/kg u myszy oraz 3 i 10 μg/kg u królików, co odpowiada zaledwie 0,01–0,33 dawkom systemowo wchłanianym po miejscowym zastosowaniu preparatu NOVATE.
- Leksykon substancji czynnych
Klobetazol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Klobetazol propionian, silny kortykosteroid stosowany miejscowo, wykazuje dobrą tolerancję miejscową, co potwierdzają badania na królikach, gdzie nie zaobserwowano zmian skórnych po aplikacji kremu. W badaniach in vitro nie stwierdzono działania genotoksycznego ani mutagennego. Jednakże, podskórne podawanie klobetazolu w dawkach od 6,25 do 50 μg/kg mc./dobę u szczurów wykazało zmniejszenie płodności przy najwyższej dawce, a doustne podawanie do 50 mg/kg mc./dobę nie wpływało na płodność samców, lecz u samic obserwowano zwiększoną resorpcję embrionów i zmniejszenie liczby żywych płodów. Brak jest danych dotyczących karcinogenności substancji, co wskazuje na potrzebę dalszych badań w tym zakresie.
depresja szpiku kostnego, działanie fetotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, karcinogenność, klobetazol propionian, kortykosteroid, potencjał mutagenny, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi i podniebienia, schorzenie dermatologiczne, stężenie cholesterolu, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, wada rozwojowa, wchłonięcie embrionu, wpływ na płodność, zmiana zanikowa