niestabilna zastoinowa niewydolność serca

Niestabilna zastoinowa niewydolność serca to stan kliniczny charakteryzujący się nagłym pogorszeniem funkcji serca jako pompy, co prowadzi do niewydolności w dostarczaniu krwi odpowiedniej do zapotrzebowania metabolicznego organizmu. Jest to zaostrzenie przewlekłej niewydolności serca, które wymaga pilnej interwencji medycznej.

Klinicznie manifestuje się nasileniem typowych objawów niewydolności serca: dusznością (szczególnie spoczynkową i nocną), obrzękami obwodowymi, zastojami w krążeniu płucnym, obniżoną tolerancją wysiłku oraz pogorszeniem parametrów hemodynamicznych. Często towarzyszy jej hipotensja, tachykardia, zaburzenia rytmu serca oraz pogorszenie funkcji nerek.

Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (peptydy natriuretyczne, troponiny, parametry nerkowe), badania obrazowe (RTG klatki piersiowej, echokardiografia) oraz ocenę hemodynamiki. Leczenie wymaga hospitalizacji i obejmuje optymalizację farmakoterapii (diuretyki dożylne, leki inotropowe, wazodylatatory), czasem wdrożenie mechanicznego wspomagania krążenia oraz identyfikację i leczenie czynnika wywołującego dekompensację.

Najczęstszymi przyczynami destabilizacji są: nieprzestrzeganie zaleceń (niestosowanie leków, nadmierna podaż soli i płynów), infekcje, zaburzenia rytmu serca, niedokrwienie mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze lub zaostrzenie chorób współistniejących. Rokowanie w niestabilnej niewydolności serca jest poważne, ze zwiększonym ryzykiem hospitalizacji oraz śmiertelności.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl