system anatomiczno-terapeutyczno-chemiczny
System anatomiczno-terapeutyczno-chemiczny (ATC – Anatomical Therapeutic Chemical Classification System) to międzynarodowy system klasyfikacji leków opracowany przez Światową Organizację Zdrowia (WHO). System ten porządkuje substancje lecznicze zgodnie z narządem lub układem, na który działają, oraz według ich właściwości chemicznych, farmakologicznych i terapeutycznych.
Struktura systemu ATC składa się z pięciu poziomów. Pierwszy poziom reprezentuje główne grupy anatomiczne (14 głównych grup oznaczonych literami od A do V). Drugi poziom określa podgrupy farmakologiczne lub terapeutyczne. Poziomy trzeci i czwarty to podgrupy chemiczne, farmakologiczne lub terapeutyczne, a piąty poziom to konkretna substancja chemiczna lub ich kombinacja.
Klasyfikacja ATC jest powszechnie stosowana w badaniach nad wykorzystaniem leków, analizach farmakologicznych oraz do celów regulacyjnych i administracyjnych. System ułatwia porównywanie zużycia leków między różnymi krajami, regionami i placówkami opieki zdrowotnej oraz pomaga w monitorowaniu bezpieczeństwa leków i skutków niepożądanych.
W praktyce klinicznej system ATC wspomaga racjonalną farmakoterapię, pomagając lekarzom w doborze odpowiednich leków i monitorowaniu interakcji lekowych. Dla producentów leków i organów regulacyjnych klasyfikacja ATC stanowi istotne narzędzie w procesach rejestracji leków i monitorowania rynku farmaceutycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tlen medyczny Air Products –
Tlen medyczny Air Products, zawierający minimum 99,5% objętości tlenu, jest kluczowym elementem tlenoterapii, której celem jest przywrócenie prawidłowego ciśnienia parcjalnego tlenu w tkankach. Podawanie tlenu w podwyższonych stężeniach zwiększa jego prężność w pęcherzykach płucnych oraz we krwi tętniczej, co jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania mitochondriów, wymagających minimalnego ciśnienia parcjalnego tlenu na poziomie 1,3 kPa. Tlen medyczny klasyfikowany jest w systemie ATC pod kodem V03A N01 i dostępny jest w formie gazu sprężonego lub skroplonego do inhalacji.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aphtin Aflofarm 200 mg/g
Boraks, będący substancją czynną preparatu Aphtin Aflofarm w stężeniu 200 mg/g płynu do stosowania miejscowego w jamie ustnej, wykazuje silne właściwości antyseptyczne. Jego mechanizm działania polega na miejscowym podwyższeniu pH środowiska poprzez uwalnianie jonów wodorotlenowych w wyniku dysocjacji, co prowadzi do destrukcji struktur komórkowych mikroorganizmów i ich eliminacji. Preparat klasyfikowany jest farmakoterapeutycznie jako inne środki do miejscowego leczenia jamy ustnej (kod ATC: A01AD11).
Dzięki podwyższeniu lokalnego pH, Aphtin Aflofarm skutecznie hamuje rozwój drobnoustrojów odpowiedzialnych za stany zapalne błony śluzowej jamy ustnej, co sprzyja procesowi gojenia zmian zapalnych. Stężenie boraksu 200 mg/g zapewnia efektywność antyseptyczną, czyniąc preparat wartościowym narzędziem w terapii miejscowej infekcji i stanów zapalnych w obrębie jamy ustnej.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Gastrografin (660 mg + 100 mg)/ml
Gastrografin to wysokoosmolarne, nefrotropowe, rozpuszczalne w wodzie środki kontrastowe stosowane w diagnostyce rentgenowskiej, sklasyfikowane pod kodem ATC V08AA01. Substancją aktywną jest sól kwasu amidotryzoesowego, występująca jako sodu amidotryzoinian (10 g/100 ml) oraz megluminy amidotryzoinian (66 g/100 ml). Zawartość jodu wynosi 370 mg/ml, co odpowiada za wysoką zdolność absorpcji promieniowania rentgenowskiego i uzyskanie kontrastu. Preparat charakteryzuje się osmolalnością 2,15 osm/kg H₂O w 37°C, lepkością 18,5 mPa·s w 20°C i 8,9 mPa·s w 37°C oraz gęstością 1,427 g/ml w 20°C i 1,417 g/ml w 37°C. pH roztworu mieści się w zakresie 6,0-7,0, co zapewnia dobrą tolerancję przy podaniu doustnym lub doodbytniczym.
badanie obrazowe, diagnostyka rentgenowska, efekt kontrastujący, Gastrografin, kwas amidotryzoesowy, megluminy amidotryzoinian, osmolalność, promieniowanie rentgenowskie, przewód pokarmowy, roztwór doustny i doodbytniczy, sodu amidotryzoinian, środek kontrastowy, system anatomiczno-terapeutyczno-chemiczny, zawartość jodu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pelogel –
Pelogel to żel do stosowania na dziąsła, którego głównym składnikiem aktywnym jest wodny wyciąg borowinowy w stężeniu 80 g na 100 g preparatu. Wyciąg ten zawiera kwasy humusowe, w tym huminowe i fulwokwasy, oraz sole mineralne, które wykazują wielokierunkowe działanie terapeutyczne. Mechanizmy działania obejmują silne właściwości przeciwzapalne, efekt ściągający oraz stymulację miejscowego krążenia, co sprzyja resorpcji wysięków i nacieków zapalnych oraz regeneracji tkanek błony śluzowej jamy ustnej i przyzębia. Preparat jest szczególnie przydatny w leczeniu przewlekłych stanów zapalnych dziąseł i przyzębia, gdzie istotne jest zarówno hamowanie procesów zapalnych, jak i poprawa mikrokrążenia.
błona śluzowa jamy ustnej, działanie przeciwzapalne, działanie ściągające, fulwokwas, krążenie miejscowe, kwas huminowy, kwas humusowy, mechanizm działania, ognisko zapalne, proces zapalny, przyzębie, redukcja obrzęku, resorpcja wysięku, schorzenie jamy ustnej, sól mineralna, system anatomiczno-terapeutyczno-chemiczny, wyciąg borowinowy, wysięk zapalny, żel na dziąsła - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cholestil 400 mg
Hymekromon, substancja czynna leku Cholestil w dawce 400 mg, jest pochodną kumaryny o działaniu spazmolitycznym na mięśniówkę gładką dróg żółciowych oraz zwieracz Oddiego. Mechanizm ten prowadzi do rozluźnienia napiętych struktur mięśniowych, co ułatwia przepływ żółci i redukuje dolegliwości bólowe związane ze skurczami dróg żółciowych. Dodatkowo, hymekromon wykazuje działanie cholagogiczne, zwiększając wydzielanie i przyspieszając przepływ żółci, co przeciwdziała zastojowi żółci i poprawia funkcjonowanie układu żółciowego. Substancja ta jest sklasyfikowana w systemie ATC pod kodem A05AX02 i należy do grupy innych leków stosowanych w chorobach dróg żółciowych.
Cholestil, choroba dróg żółciowych, działanie cholagogiczne, działanie spazmolityczne, grupa farmakoterapeutyczna, hymekromon, kamica żółciowa, kamień żółciowy, kod ATC, mięśniówka gładka dróg żółciowych, pochodna kumaryny, przepływ żółci, system anatomiczno-terapeutyczno-chemiczny, układ żółciowy, zastój żółci, złóg cholesterolowy, zwieracz Oddiego - Leksykon substancji czynnych
Azotan ekonazolu – Właściwości farmakodynamiczne
Azotan ekonazolu, substancja czynna preparatów Gyno-Pevaryl 50 oraz Gyno-Pevaryl 150, należy do pochodnych imidazolu i jest klasyfikowany w systemie ATC pod kodem G01AF05. Charakteryzuje się szerokim spektrum działania przeciwgrzybiczego, obejmującym dermatofity, drożdżaki oraz grzyby pleśniowe. Ponadto wykazuje skuteczność kliniczną wobec bakterii Gram-dodatnich, co poszerza jego zastosowanie terapeutyczne. Mechanizm działania polega na uszkadzaniu błon komórkowych patogenów poprzez zwiększenie ich przepuszczalności oraz destabilizację błon cytoplazmatycznych, co prowadzi do zahamowania wzrostu lub śmierci komórki grzyba. Miejscem działania molekularnego są rodniki acylowe nienasyconych kwasów tłuszczowych fosfolipidów błony komórkowej grzybów.
azotan ekonazolu, bakterie Gram-dodatnie, błona cytoplazmatyczna, dermatofit, drożdżak, działanie niepożądane, działanie przeciwgrzybicze, fosfolipidy błony komórkowej, globulka, grzyb pleśniowy, kwas tłuszczowy, leki przeciwzakaźne i antyseptyczne, pochodne imidazolu, przepuszczalność błony komórkowej, rodnik acylowy, spektrum działania przeciwgrzybiczego, system anatomiczno-terapeutyczno-chemiczny, terapia przeciwgrzybicza, uszkodzenie błony komórkowej