grzybica przewodu słuchowego zewnętrznego

Grzybica przewodu słuchowego zewnętrznego (otomycosis) to infekcja grzybicza obejmująca zewnętrzny kanał słuchowy. Najczęstszymi patogenami wywołującymi to schorzenie są grzyby z rodzaju Aspergillus (zwłaszcza A. niger i A. fumigatus) oraz Candida (głównie C. albicans). Zakażenie sprzyja warunkom ciepłym i wilgotnym, stąd częściej występuje w klimacie tropikalnym lub po długotrwałym kontakcie z wodą.

Objawy kliniczne grzybicy przewodu słuchowego obejmują: silny świąd, uczucie pełności w uchu, ból o różnym nasileniu, niedosłuch przewodzeniowy oraz wyciek z ucha o charakterystycznym wyglądzie. W badaniu otoskopowym widoczne są typowe cechy zależne od patogenu – białawe lub żółtawe błony w przypadku infekcji Candida lub czarne/szare zbite masy przy zakażeniu Aspergillus. Charakterystyczne dla grzybicy jest występowanie „plamek” grzybni na tle zapalnie zmienionej skóry przewodu słuchowego.

Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym oraz badaniu mikologicznym materiału pobranego z przewodu słuchowego. Leczenie obejmuje dokładne oczyszczenie przewodu słuchowego z mas grzybiczych oraz stosowanie miejscowych leków przeciwgrzybiczych. Najczęściej stosuje się preparaty zawierające pochodne imidazolowe (klotrimazol, mikonazol), nystatynę lub kwas borny. W przypadkach opornych konieczne może być dołączenie leków przeciwgrzybiczych ogólnoustrojowych. Istotna jest też kontrola czynników predysponujących, takich jak miejscowa antybiotykoterapia, urazy czy zaburzenia immunologiczne.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl