odpowiedź ß-adrenergiczna
Odpowiedź β-adrenergiczna to zespół reakcji fizjologicznych organizmu wywołanych aktywacją receptorów β-adrenergicznych przez katecholaminy takie jak adrenalina i noradrenalina. Receptory te występują w wielu tkankach, a ich stymulacja prowadzi do szeregu efektów metabolicznych i fizjologicznych, które łącznie tworzą reakcję „walcz lub uciekaj”.
W układzie sercowo-naczyniowym aktywacja receptorów β1-adrenergicznych powoduje zwiększenie częstości akcji serca (chronotropia dodatnia), siły skurczu mięśnia sercowego (inotropia dodatnia) oraz szybkości przewodzenia w układzie bodźcoprzewodzącym (dromotropia dodatnia). Stymulacja receptorów β2-adrenergicznych prowadzi natomiast do rozszerzenia naczyń krwionośnych w mięśniach szkieletowych oraz oskrzelach.
W układzie oddechowym odpowiedź β-adrenergiczna manifestuje się poprzez rozszerzenie oskrzeli, co ułatwia przepływ powietrza. W metabolizmie odpowiedź ta stymuluje glikogenolizę w wątrobie i mięśniach, lipolizę w tkance tłuszczowej oraz glukoneogenezę, zwiększając dostępność energii dla organizmu w sytuacjach stresowych.
Dysregulacja odpowiedzi β-adrenergicznej jest istotnym elementem patofizjologii wielu chorób, w tym niewydolności serca, nadciśnienia tętniczego czy astmy oskrzelowej. Leki blokujące receptory β-adrenergiczne (β-blokery) są szeroko stosowane w kardiologii, natomiast β-agoniści znajdują zastosowanie w leczeniu chorób obturacyjnych płuc.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Oriven 225 mg
Wenlafaksyna, klasyfikowana jako psychoanaleptyk i inne leki przeciwdepresyjne (kod ATC: N06AX16), działa poprzez hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny oraz słabe hamowanie wychwytu dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym. Jej aktywny metabolit, O-demetylowenlafaksyna (ODV), wykazuje podobny profil farmakodynamiczny. Wenlafaksyna nie wykazuje powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych i α1-adrenergicznych, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych typowych dla leków przeciwdepresyjnych. Nie hamuje monoaminooksydazy (MAO) ani nie oddziałuje na receptory opioidowe czy benzodiazepinowe. W badaniu QT u zdrowych osób dawka 450 mg/dobę (225 mg dwa razy dziennie) nie powodowała istotnego wydłużenia odstępu QT, jednak po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki wydłużenia QTc i torsade de pointes, zwłaszcza przy przedawkowaniu lub u pacjentów z czynnikami ryzyka.
agorafobia, chlorowodorek wenlafaksyny, działanie przeciwcholinergiczne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, komorowe zaburzenia rytmu serca, monoaminooksydaza, nawrót depresji, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź ß-adrenergiczna, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, substancja pomocnicza o znanym działaniu, torsade de pointes, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, wychwyt zwrotny dopaminy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Alventa 37,5 mg
Wenlafaksyna, substancja czynna leku Alventa (kapsułki o przedłużonym uwalnianiu), jest inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym słabym hamowaniem wychwytu dopaminy. Jej działanie przeciwdepresyjne wiąże się z modulacją aktywności neuroprzekaźników w OUN, bez powinowactwa do receptorów muskarynowych, H1-histaminergicznych, α1-adrenergicznych oraz bez aktywności hamującej MAO, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych typowych dla innych leków przeciwdepresyjnych. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna wykazują podobny profil farmakodynamiczny, a badania kliniczne potwierdziły skuteczność leku w leczeniu epizodów dużej depresji (dawki 75-375 mg/dobę), uogólnionych zaburzeń lękowych (75-225 mg/dobę), fobii społecznej (75-225 mg/dobę) oraz lęku napadowego (75-225 mg/dobę). Długoterminowe badania wykazały skuteczność w zapobieganiu nawrotom depresji przy dawkach 75-225 mg/dobę, a także w utrzymaniu efektu terapeutycznego w zaburzeniach lękowych.
agorafobia, arytmia komorowa, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, dawka terapeutyczna, działanie przeciwdepresyjne, efekt antycholinergiczny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, natychmiastowe uwalnianie, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź ß-adrenergiczna, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, przedawkowanie leku, receptor benzodiazepinowy, receptor H1-histaminergiczny, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, uogólnione zaburzenia lękowe, wenlafaksyna, wychwyt dopaminy, wychwyt zwrotny noradrenaliny