metabolizm inozyny pranobeksu

Inozyna pranobeks (IP), znana również jako inosine acedoben dimepranol, to lek o działaniu immunomodulującym i przeciwwirusowym. Metabolizm tego związku jest złożonym procesem, który wpływa na jego skuteczność terapeutyczną.

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks ulega szybkiemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego. W organizmie związek ten jest metabolizowany do inozyny oraz dimepranol acedobenu. Inozyna jest następnie przekształcana do kwasu moczowego, który stanowi główny metabolit wydalany z moczem. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 1 godzinie od podania.

Ważnym aspektem metabolizmu inozyny pranobeksu jest jej wpływ na komórki układu immunologicznego. Lek ten zwiększa aktywność limfocytów T, stymuluje produkcję cytokin, wzmaga funkcje fagocytarne makrofagów oraz zwiększa liczbę i aktywność komórek NK (Natural Killer). Metabolity IP wpływają również na produkcję interferonu, co przyczynia się do jego działania przeciwwirusowego.

W praktyce klinicznej należy pamiętać, że ze względu na metabolizm do kwasu moczowego, inozyna pranobeks jest przeciwwskazana u pacjentów z hiperurykemią, dną moczanową oraz kamicą nerkową związaną z kwasem moczowym. U pacjentów przyjmujących IP wskazane jest monitorowanie stężenia kwasu moczowego, szczególnie przy długotrwałej terapii.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedawkowanie – Inuprin Forte 1000 mg

Dane kliniczne dotyczące przedawkowania inozyny pranobeksu (substancji czynnej leku Inuprin Forte 1000 mg) są ograniczone, a brak szczegółowych opisów przypadków u ludzi utrudnia pełną charakterystykę objawów toksyczności. Na podstawie badań toksykologicznych na modelach zwierzęcych głównym objawem przedawkowania jest istotne podwyższenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi, prowadzące do hiperurikemii, bez innych istotnych działań niepożądanych. Nie określono precyzyjnej dawki progowej wywołującej te objawy, jednak mechanizm działania i metabolizm leku wskazują na konieczność monitorowania poziomu kwasu moczowego, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub dną moczanową.
antidotum, badanie toksykologiczne, dna moczanowa, działanie niepożądane, hiperurikemia, inozyna pranobeks, kompleks inozyny, kwas moczowy w surowicy krwi, leczenie objawowe, lek obniżający poziom kwasu moczowego, metabolizm inozyny pranobeksu, metabolizm puryn, nawodnienie pacjenta, parametry życiowe pacjenta, stężenie kwasu moczowego, terapia wspomagająca i objawowa, zaburzenie funkcji nerek
Leksykon leków
Przedawkowanie – Neotac 50 mg/ml

Produkt leczniczy Neotac (syrop 50 mg/ml inozyny pranobeksu) nie wykazuje dotychczas udokumentowanych przypadków przedawkowania w praktyce klinicznej. Substancja czynna to kompleks inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Badania toksyczności na modelach zwierzęcych sugerują, że przedawkowanie nie powoduje poważnych działań niepożądanych poza istotnym wzrostem stężenia kwasu moczowego we krwi (hiperurykemia). W skład syropu wchodzą także substancje pomocnicze: sacharoza (650 mg/ml), metylu parahydroksybenzoesan (E 218, 1,80 mg/ml) oraz propylu parahydroksybenzoesan (E 216, 0,20 mg/ml), których kumulacja przy znacznie wyższych dawkach może wywołać dodatkowe objawy niepożądane.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, alkalizacja moczu, gospodarka purynowa, hiperglikemia, hiperurykemia, inozyna pranobeksu, kortykosteroid, kwas moczowy, leczenie antyhistaminowe, metabolizm inozyny pranobeksu, metylu parahydroksybenzoesan, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, stężenie kwasu moczowego, wyrównanie glikemii, zaburzenie metaboliczne, złóg moczanowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neosine duo (500 mg + 3,125 mg Zn 2+)/5 ml

Produkt leczniczy Neosine duo zawiera dwie substancje czynne: inozynę pranobeks oraz cynku glukonian, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Inozyna pranobeks charakteryzuje się niemal całkowitym (≥90%) i szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnymi stężeniami DIP (3,7 μg/ml po 2 godzinach) oraz PacBA (9,4 μg/ml po 1 godzinie) w osoczu. Wydalanie z moczem wynosi około 85% dla PAcBA i 95% dla DIP, z okresem półtrwania odpowiednio 50 minut i 3,5 godziny. Metabolizm inozyny prowadzi do powstania kwasu moczowego, a biodostępność AUC wynosi ≥88% dla DIP i ≥77% dla PAcBA. Dystrybucja obejmuje wiele narządów, z największą aktywnością w nerkach, płucach i wątrobie. Cynk jest wchłaniany głównie w jelicie cienkim przez specyficzne transportery, z adaptacyjną regulacją wchłaniania i wydalania, co zapewnia homeostazę nawet przy zmiennym spożyciu. Przyswajanie cynku z pożywienia wynosi 15-60%, a jego dystrybucja w organizmie jest nierównomierna, z najwyższymi stężeniami we włosach, oczach i narządach płciowych.
acyloglukuronid, białko transportowe, biodostępność, cynk glukonian, degradacja puryn, dimetylamino-propanol, dystrybucja narządowa, homeostaza cynku, inozyna pranobeks, kompleks inozyny, kwas acetamidobenzoesowy, metabolizm inozyny pranobeksu, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan równowagi farmakologicznej, stężenie w erytrocytach, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie jelitowe, wydalanie żółciowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neotac 50 mg/ml

Neotac (inozyna pranobeks, 50 mg/ml syrop) charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90%, z szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem składników aktywnych. Po podaniu doustnym stężenia maksymalne w osoczu wynoszą 3,7 µg/ml dla DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) osiągane po 2 godzinach oraz 9,4 µg/ml dla PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) po 1 godzinie. Lek wykazuje szeroką dystrybucję tkankową, z najwyższą koncentracją w nerkach, co podkreśla ich rolę w eliminacji. Metabolizm obejmuje przemiany DIP do N-tlenku DIP, PAcBA do o-acyloglukuronidu oraz inozyny do kwasu moczowego i innych metabolitów purynowych (ksantyna, hipoksantyna).
biodostępność, degradacja puryn, dystrybucja tkankowa, ekspozycja systemowa, faza eliminacji, inozyna pranobeks, ksantyna i hipoksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolit pośredni, metabolizm inozyny pranobeksu, N, N-dimetylamino-2-propanol, N-tlenek DIP, narząd miąższowy, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan równowagi, stężenie maksymalne, szlak metaboliczny puryn

metabolizm inozyny pranobeksu

Powiązane wpisy

Przedawkowanie – Inuprin Forte 1000 mg

Przedawkowanie – Neotac 50 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne – Neosine duo (500 mg + 3,125 mg Zn 2+)/5 ml

Właściwości farmakokinetyczne – Neotac 50 mg/ml