kryzys nadciśnieniowy

Kryzys nadciśnieniowy to nagły, znaczny wzrost ciśnienia tętniczego, który wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Definiowany jest zwykle jako ciśnienie skurczowe przekraczające 180 mmHg i/lub ciśnienie rozkurczowe powyżej 120 mmHg, z towarzyszącymi objawami uszkodzenia narządów docelowych.

Wyróżnia się dwa główne typy kryzysów nadciśnieniowych: stany nagłe (hypertensive emergencies) i stany pilne (hypertensive urgencies). Stany nagłe charakteryzują się uszkodzeniem narządów docelowych, jak mózg, serce, nerki czy naczynia krwionośne, i wymagają redukcji ciśnienia w ciągu minut do godzin. Stany pilne nie wykazują bezpośredniego uszkodzenia narządów i pozwalają na stopniowe obniżanie ciśnienia w ciągu 24-48 godzin.

Diagnostyka kryzysu nadciśnieniowego obejmuje dokładny wywiad, badanie fizykalne ze szczególnym uwzględnieniem objawów neurologicznych, sercowo-naczyniowych i nerkowych, oraz badania laboratoryjne i obrazowe. W leczeniu stanów nagłych preferuje się dożylne leki hipotensyjne (np. labetalol, nikardypina, nitroprusydek sodu), natomiast w stanach pilnych skuteczne są doustne preparaty (np. kaptopryl, labetalol, amlodypina).

Istotnym aspektem postępowania jest identyfikacja i leczenie przyczyn wtórnych nadciśnienia, takich jak choroby nerek, guz chromochłonny, zwężenie tętnicy nerkowej czy zespół Cushinga. Profilaktyka nawrotów kryzysu nadciśnieniowego polega na regularnym przyjmowaniu leków hipotensyjnych, modyfikacji stylu życia oraz systematycznej kontroli ciśnienia tętniczego.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl