torbiel woreczka łzowego
Torbiel woreczka łzowego (dacryocystocele) to rzadkie schorzenie układu łzowego, najczęściej występujące u noworodków i niemowląt. Stanowi wrodzoną anomalię spowodowaną niedrożnością przewodu nosowo-łzowego przy jednoczesnym zablokowaniu zastawki Hasnera. Charakteryzuje się obecnością niebiesko-fioletowego, miękkiego guzka w okolicy przyśrodkowego kąta oka.
Klinicznie torbiel woreczka łzowego objawia się jako niebolesne wybrzuszenie poniżej przyśrodkowego więzadła powiekowego. Może towarzyszyć jej łzawienie, ropna wydzielina, a w przypadkach powikłanych – zapalenie woreczka łzowego (dacryocystitis). U noworodków może powodować trudności w oddychaniu przez nos, jeśli torbiel jest duża i uwypukla się do jamy nosowej.
Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, a w wybranych przypadkach stosuje się badania obrazowe (USG, MRI) w celu potwierdzenia rozpoznania i oceny rozległości zmiany. Leczenie wrodzonej torbieli woreczka łzowego obejmuje początkowo postępowanie zachowawcze (masaż okolicy woreczka łzowego), a w przypadku niepowodzenia – interwencję chirurgiczną (sondowanie dróg łzowych, dakryocystorinostomia).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedrożność kanalika łzowego – Patofizjologia i mechanizm
Niedrożność kanalika łzowego (NLDO) to zaburzenie drenażu łez, które może być wrodzone lub nabyte, prowadząc do zastoju łez i zwiększonego ryzyka infekcji oraz stanów zapalnych. Wrodzona NLDO, występująca u 6-20% noworodków, najczęściej wynika z niepełnej kanalizacji przewodu nosowo-łzowego, zwłaszcza nieprzebitej błony w zastawce Hasnera. U dorosłych dominującą przyczyną jest pierwotna nabyta niedrożność przewodu nosowo-łzowego (PANDO), związana z przewlekłym stanem zapalnym, zwłóknieniem i obrzękiem błony śluzowej. Wtórna nabyta niedrożność (SALDO) może być spowodowana infekcjami, urazami, nowotworami lub mechaniczna blokadą. Patomechanizm różni się w zależności od wieku i etiologii, a przewlekły stan zapalny prowadzi do zmian naczyniowych i zwłóknienia w okolicy woreczka łzowego i przewodu nosowo-łzowego, co utrudnia odpływ łez i sprzyja nawrotom infekcji.
Objawem dominującym jest epiphora, a powikłania obejmują zapalenie woreczka łzowego, zapalenie spojówek, a w ciężkich przypadkach zapalenie tkanek okołogałkowych, posocznicę czy zapalenie opon mózgowych. U dzieci NLDO często ustępuje samoistnie do 8-10 miesiąca życia, natomiast u dorosłych wymaga interwencji ze względu na przewlekły charakter i ryzyko powikłań. Diagnostyka powinna uwzględniać różnorodność przyczyn, w tym wrodzone anomalie, stany zapalne, urazy, nowotwory oraz zmiany inwolucyjne związane z wiekiem. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie są kluczowe dla zapobiegania poważnym konsekwencjom klinicznym i poprawy jakości życia pacjentów.
dacryocystocele, dacryostenosis, kamień łzowy, kanalik łzowy, nadmierne łzawienie, niedrożność kanalika łzowego, niedrożność przewodu nosowo-łzowego, pierwotna nabyta niedrożność przewodu nosowo-łzowego, posocznica, przewód nosowo-łzowy, punkt łzowy, ropień mózgu, torbiel woreczka łzowego, woreczek łzowy, wtórna nabyta niedrożność przewodu nosowo-łzowego, zapalenie opon mózgowych, zapalenie spojówek, zapalenie woreczka łzowego, zapalenie zatok, zastawka Hasnera, zespół Downa, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń