dacryostenosis
Dacryostenosis to zwężenie lub niedrożność przewodu nosowo-łzowego, powodujące zaburzenia odpływu łez. Stan ten może być wrodzony lub nabyty i prowadzi do nadmiernego łzawienia (epifory), nawracających stanów zapalnych woreczka łzowego oraz przewlekłego zapalenia spojówek.
W przypadku dacryostenosis wrodzonej, która występuje u około 5% noworodków, problem zazwyczaj związany jest z niepełną kanalizacją dystalnego końca przewodu nosowo-łzowego. U większości dzieci stan ten ustępuje samoistnie w ciągu pierwszego roku życia. Dacryostenosis nabyta najczęściej spowodowana jest przez procesy zapalne, urazy, nowotwory lub zmiany związane z wiekiem.
Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, test znikania fluoresceiny, płukanie dróg łzowych oraz obrazowanie radiologiczne (dakryocystografia). Leczenie uzależnione jest od przyczyny i stopnia nasilenia – od masażu woreczka łzowego i antybiotykoterapii miejscowej, przez sondowanie i płukanie dróg łzowych, po interwencje chirurgiczne jak dakryocystorhinostomia w przypadkach opornych na leczenie zachowawcze.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedrożność kanalika łzowego – Patofizjologia i mechanizm
Niedrożność kanalika łzowego (NLDO) to zaburzenie drenażu łez, które może być wrodzone lub nabyte, prowadząc do zastoju łez i zwiększonego ryzyka infekcji oraz stanów zapalnych. Wrodzona NLDO, występująca u 6-20% noworodków, najczęściej wynika z niepełnej kanalizacji przewodu nosowo-łzowego, zwłaszcza nieprzebitej błony w zastawce Hasnera. U dorosłych dominującą przyczyną jest pierwotna nabyta niedrożność przewodu nosowo-łzowego (PANDO), związana z przewlekłym stanem zapalnym, zwłóknieniem i obrzękiem błony śluzowej. Wtórna nabyta niedrożność (SALDO) może być spowodowana infekcjami, urazami, nowotworami lub mechaniczna blokadą. Patomechanizm różni się w zależności od wieku i etiologii, a przewlekły stan zapalny prowadzi do zmian naczyniowych i zwłóknienia w okolicy woreczka łzowego i przewodu nosowo-łzowego, co utrudnia odpływ łez i sprzyja nawrotom infekcji.
Objawem dominującym jest epiphora, a powikłania obejmują zapalenie woreczka łzowego, zapalenie spojówek, a w ciężkich przypadkach zapalenie tkanek okołogałkowych, posocznicę czy zapalenie opon mózgowych. U dzieci NLDO często ustępuje samoistnie do 8-10 miesiąca życia, natomiast u dorosłych wymaga interwencji ze względu na przewlekły charakter i ryzyko powikłań. Diagnostyka powinna uwzględniać różnorodność przyczyn, w tym wrodzone anomalie, stany zapalne, urazy, nowotwory oraz zmiany inwolucyjne związane z wiekiem. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie są kluczowe dla zapobiegania poważnym konsekwencjom klinicznym i poprawy jakości życia pacjentów.
dacryocystocele, dacryostenosis, kamień łzowy, kanalik łzowy, nadmierne łzawienie, niedrożność kanalika łzowego, niedrożność przewodu nosowo-łzowego, pierwotna nabyta niedrożność przewodu nosowo-łzowego, posocznica, przewód nosowo-łzowy, punkt łzowy, ropień mózgu, torbiel woreczka łzowego, woreczek łzowy, wtórna nabyta niedrożność przewodu nosowo-łzowego, zapalenie opon mózgowych, zapalenie spojówek, zapalenie woreczka łzowego, zapalenie zatok, zastawka Hasnera, zespół Downa, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon chorób i schorzeń
Niedrożność kanalika łzowego – Etiologia i przyczyny
Niedrożność kanalika łzowego to stan patologiczny charakteryzujący się częściowym lub całkowitym zablokowaniem odpływu łez z powierzchni oka do jamy nosowej, co prowadzi do zastoju płynu łzowego. Wrodzona niedrożność, występująca u 5-20% noworodków, najczęściej wynika z nieotwarcia błony w miejscu zastawki Hasnera, zwężenia kanalika (dacryostenosis), braku lub nieprawidłowego rozwoju punktów łzowych oraz niepełnego połączenia kanalika z jamą nosową. U większości niemowląt dochodzi do samoistnego ustąpienia niedrożności w ciągu pierwszego roku życia wraz z dalszym rozwojem układu drenażu łez. U dorosłych niedrożność jest zwykle nabyta i związana z procesami starzenia, przewlekłymi stanami zapalnymi (np. zapalenie zatok, spojówek, dacryocystitis), urazami twarzy, zmianami rozrostowymi (polipy, guzy, torbiele mucocele) oraz obecnością kamieni łzowych (dacryoliths) zbudowanych z komórek nabłonka, lipidów, śluzu i soli mineralnych.
alergiczny nieżyt nosa, choroba ziarniniakowa, dacryocystitis, dacryostenosis, docetaksel, dorzolamid, fluorouracyl, jaskra, kamień łzowy, mucocele, nabyta niedrożność kanalika łzowego, niedrożność kanalika łzowego, pilokarpina, polip nosa, punkt łzowy, radioterapia, sarkoidoza, skrzywienie przegrody nosowej, terapia radioaktywnym jodem, timolol, toczeń, torbiel śluzowa, trifluridyna, trisomia 21, uraz oczodołu, wrodzona niedrożność kanalika łzowego, zapalenie spojówek, zapalenie zatok przynosowych, zastawka Hasnera, zespół CHARGE, zespół Downa, zespół suchego oka, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, złamanie nosa - Leksykon chorób i schorzeń
Niedrożność kanalika łzowego – Epidemiologia
Niedrożność kanalika łzowego (NLDO) jest najczęstszym zaburzeniem układu łzowego, występującym u 6-20% noworodków, z wyższą częstością u wcześniaków (około 16%) oraz u dzieci z zespołem Downa (22-36%). U niemowląt obserwuje się wysokie wskaźniki samoistnego ustępowania – około 70% do 3 miesiąca życia i ponad 90% do 12 miesiąca życia. U dorosłych NLDO jest rzadsza, z częstością około 37 przypadków na 100 000 osób rocznie, i zwykle wymaga interwencji medycznej, gdyż samoistne ustąpienie jest rzadkie. Czynniki ryzyka u dorosłych obejmują wiek 50-70 lat, przewlekłe stany zapalne, urazy, alergie, anomalie czaszkowo-twarzowe oraz leczenie onkologiczne (chemioterapia, radioterapia). U niemowląt i dzieci z grup ryzyka zaleca się obserwację i regularne kontrole okulistyczne, natomiast u dorosłych konieczne jest szybkie rozpoznanie i leczenie pierwotnej przyczyny niedrożności.
anizometropia, dacryocystitis, dacryocystorhinostomia, dacryostenosis, infekcja bakteryjna, jaskra, łzawienie, masaż dróg łzowych, niedrożność kanalika łzowego, niedrożność przewodu nosowo-łzowego, pierwotna nabyta niedrożność przewodu nosowo-łzowego, ropna wydzielina, różnowzroczność, sondowanie dróg łzowych, trisomia 21, wtórna nabyta niedrożność przewodu nosowo-łzowego, zapalenie spojówek, zapalenie zatok przynosowych, zespół CHARGE, zespół Downa, zespół Goldenhara - Leksykon chorób i schorzeń
Niedrożność kanalika łzowego – Leczenie
Niedrożność kanalika łzowego (dacryostenosis) to częsta patologia okulistyczna, polegająca na częściowym lub całkowitym zablokowaniu odpływu łez z powierzchni oka do jamy nosowej. U niemowląt najczęściej ma charakter wrodzony i ustępuje samoistnie do 12 miesiąca życia w 80-90% przypadków, a podstawowym leczeniem jest masaż okolicy woreczka łzowego 2-3 razy dziennie oraz stosowanie ciepłych kompresów. W przypadku utrzymywania się objawów po 6-12 miesiącach wskazane jest sondowanie kanalika łzowego, które ma skuteczność 85-95% u dzieci poniżej 1 roku życia. W trudniejszych przypadkach stosuje się balonową dakryoplastykę, intubację silikonową lub operację dacryocystorhinostomii (DCR). Leczenie infekcji bakteryjnych obejmuje miejscową lub ogólną antybiotykoterapię, jednak antybiotyki nie usuwają mechanicznej niedrożności, a jedynie zwalczają zakażenie wtórne.
antybiotykoterapia, ciepły kompres, dacryocystitis, dacryostenosis, dakryocystorhinostomia, intubacja silikonowa, kanalik łzowy, leczenie przeciwbakteryjne, leczenie przeciwzapalne, masaż dróg łzowych, niedrożność kanalika łzowego, okulista, okulista dziecięcy, przewód nosowo-łzowy, punkt łzowy, ropna wydzielina, sondowanie kanalika łzowego, woreczek łzowy, zapalenie woreczka łzowego, zapalenie zatok, zwężenie punktów łzowych