rozszerzanie balonowe
Rozszerzanie balonowe to małoinwazyjna procedura medyczna stosowana w leczeniu zwężeń różnych struktur anatomicznych, takich jak naczynia krwionośne, przewody żółciowe, przełyk czy cewka moczowa. Polega na wprowadzeniu do zwężonego obszaru cewnika z balonem, który następnie jest napełniany, co powoduje mechaniczne rozszerzenie zwężonej struktury.
W kardiologii metoda ta stanowi kluczowy element angioplastyki wieńcowej (PCI), gdzie stosuje się ją do poszerzania zwężonych tętnic wieńcowych. Często procedura jest uzupełniana implantacją stentu w celu utrzymania drożności naczynia. Rozszerzanie balonowe znajduje również zastosowanie w leczeniu zwężeń zastawek serca, szczególnie w przezskórnej walwuloplastyce mitralnej.
W gastroenterologii technika ta jest wykorzystywana do leczenia zwężeń przełyku, dróg żółciowych czy odźwiernika. W urologii stosuje się ją przy zwężeniach cewki moczowej, a w pulmonologii przy zwężeniach oskrzeli. Skuteczność procedury zależy od przyczyny zwężenia, jego lokalizacji oraz stopnia zaawansowania choroby podstawowej.
Zaletami rozszerzania balonowego są: małoinwazyjność, krótki czas hospitalizacji, możliwość powtarzania procedury oraz niższe ryzyko powikłań w porównaniu z zabiegami chirurgicznymi. Do najczęstszych powikłań należą: perforacja ściany rozszerzanej struktury, krwawienie, dyssekcja (rozwarstwienie) oraz nawrót zwężenia (restenoza).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła stwardniająca cholangitis – Leczenie
Przewlekła stwardniająca cholangitis (PSC) to przewlekła, postępująca choroba dróg żółciowych o nieznanej etiologii, prowadząca do włóknienia i zwężenia dróg żółciowych średniego i dużego kalibru, co skutkuje marskością i niewydolnością wątroby. Obecnie brak jest skutecznej terapii modyfikującej przebieg choroby; leczenie koncentruje się na łagodzeniu objawów (np. świądu za pomocą cholestyraminy 4-16 g/dzień, ryfampicyny, naltreksonu), kontroli powikłań (antybiotyki w zakażeniach dróg żółciowych) oraz monitorowaniu niedoborów witamin rozpuszczalnych w tłuszczach (A, D, E, K) i osteoporozy. Kwas ursodeoksycholowy (UDCA) stosowany w dawkach 13-15 mg/kg/dzień jest rekomendowany przez EASL jako terapia pierwszego rzutu, choć jego wpływ na przeżycie i progresję choroby pozostaje niepotwierdzony, a wysokie dawki (28-30 mg/kg/dzień) wiążą się z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi. Kortykosteroidy i immunosupresja nie wykazały istotnej skuteczności poza przypadkami zespołu nakładania z autoimmunologicznym zapaleniem wątroby.
antagoniści opioidów, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bezafibrat, cholangiocarcinoma, cholestyramina, encefalopatia wątrobowa, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, kwas obeticholowy, kwas ursodeoksycholowy, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, naltrekson, nieswoiste zapalenie jelit, niewydolność wątroby, osteoporoza, przeszczep mikrobioty kałowej, przeszczepienie wątroby, przewlekła stwardniająca cholangitis, rak dróg żółciowych, rozszerzanie balonowe, ryfampicyna, sekwestranty kwasów żółciowych, stent dróg żółciowych, wodobrzusze, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zanik mięśni, zapalenie dróg żółciowych, zdekompensowana marskość, zespół nakładania, zwężenie dróg żółciowych, żylaki przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcze przełyku – Leczenie
Skurcze przełyku (spasmus oesophagi) to zaburzenia motoryki charakteryzujące się nieprawidłowymi, często bolesnymi skurczami mięśni przełyku, obejmujące dwa główne typy: dystalny skurcz przełyku oraz przełyk hiperkinetyczny (przełyk dziadka do orzechów). Leczenie jest zindywidualizowane i zależy od nasilenia objawów oraz odpowiedzi na terapię. W łagodnych przypadkach zaleca się modyfikacje stylu życia, takie jak unikanie pokarmów wyzwalających skurcze, stosowanie olejku miętowego jako naturalnego relaksanta mięśni gładkich oraz techniki redukcji stresu. W farmakoterapii pierwszego rzutu stosuje się blokery kanału wapniowego (diltiazem, nifedypina, werapamil) oraz nitraty (np. nitrogliceryna podjęzykowo, izosorbid), które zmniejszają amplitudę skurczów i ból. Leki przeciwdepresyjne (trójpierścieniowe, trazodon) oraz inhibitory pompy protonowej (lansoprazol, omeprazol) są stosowane w celu łagodzenia bólu i leczenia współistniejącego GERD. Inhibitory fosfodiesterazy (sildenafil) i leki antycholinergiczne również mogą być pomocne.
achalazja przełyku, bloker kanału wapniowego, Botox, dylatacja pneumatyczna, dysfagia, dystalny skurcz przełyku, ezofagektomia, fundoplikacja Nissena, GERD, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor pompy protonowej, lek antycholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, miotomia, miotomia Hellera, nitrat, olejek miętowy, POEM, przełyk dziadka do orzechów, przełyk hiperkinetyczny, przezustna endoskopowa miotomia, receptor H2, refluks żołądkowo-przełykowy, resekcja przełyku, rozlany skurcz przełyku, rozszerzanie balonowe, skurcz przełyku, terapia poznawczo-behawioralna, toksyna botulinowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny