zajęcie ośrodkowego układu nerwowego
Zajęcie ośrodkowego układu nerwowego (OUN) to stan kliniczny, w którym procesy chorobowe wpływają na struktury mózgu i/lub rdzenia kręgowego. Może być spowodowane przez różnorodne czynniki, w tym infekcje (wirusowe, bakteryjne, grzybicze, pasożytnicze), procesy autoimmunologiczne, choroby neurodegeneracyjne, nowotwory, zaburzenia naczyniowe czy procesy demielinizacyjne.
Manifestacja kliniczna zajęcia OUN jest bardzo zróżnicowana i zależy od lokalizacji oraz rozległości zmian patologicznych. Objawy mogą obejmować zaburzenia świadomości, deficyty neurologiczne (niedowłady, porażenia, zaburzenia czucia), napady drgawkowe, zaburzenia funkcji poznawczych, objawy oponowe, zaburzenia widzenia, mowy czy równowagi, oraz objawy wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego.
Diagnostyka zajęcia OUN opiera się na badaniach obrazowych (MRI, CT), badaniu płynu mózgowo-rdzeniowego, badaniach elektrofizjologicznych (EEG, potencjały wywołane) oraz testach laboratoryjnych. W niektórych przypadkach konieczna jest biopsja mózgu. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową i może obejmować antybiotykoterapię, leki przeciwwirusowe, immunosupresję, leczenie przeciwnowotworowe, a także postępowanie objawowe i rehabilitację neurologiczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół hemolityczno-uremicznego – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół hemolityczno-uremiczny (HUS) jest główną przyczyną ostrej niewydolności nerek u dzieci, najczęściej wywołaną zakażeniem Escherichia coli produkującą toksynę Shiga (STEC). Profilaktyka HUS dzieli się na pierwotną, obejmującą zapobieganie zakażeniom STEC poprzez higienę (mycie rąk, bezpieczeństwo żywności, unikanie kontaktu z odchodami zwierzęcymi) oraz wtórną, polegającą na monitorowaniu pacjentów z biegunką STEC pod kątem objawów HUS. Kluczowe jest unikanie antybiotyków (zwłaszcza beta-laktamów) i środków przeciwbiegunkowych w ostrej fazie zakażenia, gdyż zwiększają one ryzyko rozwoju HUS. Zalecane jest gotowanie mięsa mielonego do temperatury co najmniej 71°C oraz stosowanie odpowiednich zasad higieny w przygotowywaniu i przechowywaniu żywności. Wczesne nawodnienie dożylne płynami izotonicznymi poprawia rokowanie i zmniejsza ryzyko dializy.
antybiotyki beta-laktamowe, atypowy HUS, azytromycyna, biegunka zakaźna, choroba podlegająca zgłoszeniu, E. coli O157:H7, ekulizumab, epidemia, Escherichia coli, fosfomycyna, inhibitor dopełniacza, małopłytkowość, morfologia krwi, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ognisko epidemii, ostra niewydolność nerek, płytki krwi, posocznica, przeciwciało monoklonalne, szlak dopełniacza, toksyna shiga, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego, zakażenie STEC, zespół hemolityczno-uremiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Ostre białaczka limfocytowa – Zapobieganie i profilaktyka
Ostra białaczka limfoblastyczna (ALL) charakteryzuje się nie do końca poznaną etiologią, co utrudnia skuteczną prewencję pierwotną. Kluczowe działania profilaktyczne obejmują unikanie ekspozycji na czynniki ryzyka takie jak benzen, formaldehyd, pestycydy, promieniowanie jonizujące oraz palenie tytoniu. Utrzymanie prawidłowej masy ciała, regularna aktywność fizyczna oraz zdrowa dieta bogata w owoce i warzywa również mogą obniżyć ryzyko rozwoju ALL. U kobiet w ciąży zaleca się suplementację kwasu foliowego i żelaza oraz unikanie alkoholu, tytoniu i leków bez wskazań. Wczesna ekspozycja na infekcje środowiskowe, np. poprzez karmienie piersią i uczęszczanie do żłobka, może mieć działanie ochronne, co wspiera hipotezę dwuetapowego rozwoju ALL u dzieci (mutacja genetyczna + infekcje).
bakteriemia, benzen, chemioterapia dokanałowa, cytarabina, dehydrogenaza mleczanowa, efekt przeszczep-przeciwko-białaczce, fluorochinolony, imatynib, immunoglobuliny dożylne, infuzja limfocytów dawcy, inwazyjne zakażenie grzybicze, lewofloksacyna, metotreksat dokanałowy, nawrót białaczki, neutropenia, ostra białaczka limfoblastyczna, pestycydy, płyn mózgowo-rdzeniowy, powikłania, profilaktyka antybiotykowa, profilaktyka pierwotna, profilaktyka przeciwgrzybicza, promieniowanie, przeszczep komórek macierzystych, radioterapia mózgu, substancje chemiczne, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon chorób i schorzeń
Herpes noworodkowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Herpes noworodkowy, wywołany przez wirusa opryszczki pospolitej (HSV), stanowi poważne zagrożenie ze względu na niedojrzałość układu odpornościowego noworodków. W ciągu ostatnich 30 lat wprowadzono wysokie dawki acyklowiru (60 mg/kg/dobę przez 21 dni), co znacząco obniżyło śmiertelność: z 85% do 29% w postaci rozsianej oraz z 50% do 4% w postaci z zajęciem ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Ogólna śmiertelność spadła z 20,9% do 5,6% w latach 1980-2016. Mimo to, śmiertelność w postaci rozsianej pozostaje wysoka (~40,9%) nawet przy leczeniu. Wczesne rozpoznanie i szybkie wdrożenie terapii przeciwwirusowej są kluczowe dla poprawy rokowania, a dawka acyklowiru 60 mg/kg/dobę podawana dożylnie w trzech dawkach podzielonych stanowi obecny standard leczenia.
acyklowir, herpes noworodkowy, HSV, HSV-1, HSV-2, leczenie przeciwwirusowe, następstwa neurologiczne, niedojrzały układ immunologiczny, postępowanie kliniczne, progresja choroby, układ odpornościowy noworodka, wirus opryszczki pospolitej, zajęcie narządów wewnętrznych, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego, zajęcie OUN, zapalenie mózgu - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba chagasa – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Chagasa, wywołana przez Trypanosoma cruzi, wymaga różnorodnych metod diagnostycznych dostosowanych do fazy choroby. W ostrej fazie (2-4 tygodnie po zakażeniu) zaleca się bezpośrednie badanie świeżej krwi, rozmazy barwione metodą Giemsy oraz metody zagęszczania (mikrohematokryt, test Strouta) o czułości 80-90%. W fazie przewlekłej, charakteryzującej się niską parazytemią, diagnostyka opiera się na serologii, stosując co najmniej dwa testy o różnych zasadach metodologicznych, np. ELISA (czułość 94-100%, swoistość 96-100%), pośrednią hemaglutynację (czułość 88-99%, swoistość 96-100%) oraz immunofluorescencję (czułość i swoistość ok. 98%). PCR jest użyteczne w fazie ostrej i reaktywacji, jednak w przewlekłej fazie wykrywa pasożyty u 40-70% pacjentów. Szybkie testy diagnostyczne (RDTs) mają czułość 75,5-99% i swoistość 70,9-100%, zalecane są jedynie do badań przesiewowych. Diagnostyka powinna uwzględniać kontekst epidemiologiczny, zwłaszcza u osób z obszarów endemicznych oraz u pacjentów z grup ryzyka, takich jak kobiety w ciąży, osoby z immunosupresją czy biorcy przeszczepów.
amplifikacja izotermiczna wspomagana pętlą, badania przesiewowe, badanie fizykalne, biopsja serca, choroba Chagasa, dysfagia, echokardiogram, elektrokardiogram, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, faza przewlekła, immunofluorescencja pośrednia, immunosupresja, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kolonoskopia, niedociśnienie, PCR w czasie rzeczywistym, płyn mózgowo-rdzeniowy, pośrednia hemaglutynacja, przeszczep narządów, reakcja łańcuchowa polimerazy, rozmaz krwi, szybkie testy diagnostyczne, tachykardia, test ELISA, tomografia komputerowa, transfuzja krwi, trypanosoma cruzi, trypanosomoza amerykańska, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opon mózgowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Methotrexat-Ebewe 10 mg/ml
Methotrexat-Ebewe w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 10 mg/ml jest lekiem z wyboru w terapii wielu nowotworów złośliwych, takich jak ostra białaczka limfoblastyczna (ALL), nieziarniczy chłoniak złośliwy (NHL), rak piersi, rak jądra, rak jajnika, nowotwory głowy i szyi, drobnokomórkowy rak płuc, nabłoniak kosmówkowy złośliwy oraz mięsak kości. Preparat stosowany jest zarówno w monoterapii, jak i w schematach skojarzonych, a dawkowanie dostosowuje się do wskazań klinicznych, wieku pacjenta i jego stanu ogólnego. Dostępne są fiolki o pojemności 1 ml (10 mg metotreksatu) oraz 5 ml (50 mg metotreksatu). Warto zwrócić uwagę, że 1 ml roztworu zawiera około 3,74 mg sodu, co może mieć znaczenie u pacjentów wymagających restrykcji sodu w diecie.
białaczka oponowa, chemioterapia skojarzona, choroba rozrostowa układu krwiotwórczego, cytostatyk, drobnokomórkowy rak płuc, działania niepożądane, fototerapia, leczenie immunosupresyjne, metotreksat, mięsak kości, nabłoniak kosmówkowy złośliwy, nieziarniczy chłoniak złośliwy, nowotwór głowy i szyi, nowotwór trofoblastu, nowotwór złośliwy, ostra białaczka limfoblastyczna, profil bezpieczeństwa, profil farmakologiczny, protokół leczenia, przeciwwskazania do terapii, rak jądra, rak jajnika, rak piersi, roztwór do wstrzykiwań, schemat terapeutyczny, terapia konwencjonalna, wysoka dawka, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon chorób i schorzeń
Ostre białaczka limfocytowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w ostrej białaczce limfoblastycznej (ALL) jest determinowane przez szereg czynników klinicznych i molekularnych, które wpływają na odpowiedź na leczenie oraz długoterminowe przeżycie. Kluczowe prognostyczne parametry to wiek pacjenta (najlepsze rokowanie u dzieci 1-10 lat z 5-letnim przeżyciem >90%, natomiast u osób >60 lat przeżycie 10-15%), liczba leukocytów przy diagnozie (korzystne poniżej 30 000/mm³ dla ALL B-komórkowej i poniżej 100 000/mm³ dla ALL T-komórkowej), obecność zmian cytogenetycznych (np. chromosom Philadelphia t(9;22) z 5-letnim przeżyciem około 50% dzięki terapii inhibitorami kinazy tyrozynowej), oraz odpowiedź na leczenie indukcyjne, w tym status minimalnej choroby resztkowej (MRD). Pozytywny MRD po indukcji wiąże się z gorszym przeżyciem wolnym od nawrotu i ogólnym, co wpływa na decyzje dotyczące przeszczepienia komórek macierzystych. Immunofenotyp i zajęcie ośrodkowego układu nerwowego również modyfikują rokowanie.
całkowita remisja, chromosom Philadelphia, hiperdiploidia, inhibitor kinazy tyrozynowej, komórka blastyczna, liczba białych krwinek, minimalna choroba resztkowa, ostra białaczka limfoblastyczna, profilowanie metylacji DNA, przeszczepienie allogeniczne, przeszczepienie komórek macierzystych, reakcja łańcuchowa polimerazy, remisja molekularna, szpik kostny, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cytosar 20 mg/ml
Cytosar, zawierający cytarabinę w stężeniu 20 mg/ml, jest kluczowym lekiem przeciwnowotworowym stosowanym głównie w indukcji i podtrzymaniu remisji ostrej białaczki szpikowej (AML) u pacjentów dorosłych i pediatrycznych. Preparat dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań lub infuzji w fiolkach o objętości 5 ml (100 mg cytarabiny) oraz 25 ml (500 mg cytarabiny). Cytarabinę stosuje się także w leczeniu innych hematologicznych nowotworów, takich jak ostra białaczka limfoblastyczna (ALL), przewlekła białaczka szpikowa w fazie blastycznej (CML-BP) oraz chłoniaki nieziarnicze u dzieci, zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej. Remisje uzyskane dzięki Cytosarowi są zazwyczaj krótkotrwałe bez dalszego leczenia podtrzymującego, co podkreśla konieczność kontynuacji terapii zgodnie z protokołami leczniczymi.
białaczka oporna, chłoniak nieziarniczy, cytarabina, cytostatyk, faza blastyczna, guz lity, hydrokortyzon, lek przeciwnowotworowy, metotreksat, nawrót białaczki, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, podanie dokanałowe, przewlekła białaczka szpikowa, remisja białaczki, terapia skojarzona, zajęcie opon mózgowo-rdzeniowych, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metotreksat Accord 100 mg/ml
Metotreksat Accord w stężeniu 100 mg/ml jest lekiem cytotoksycznym stosowanym w leczeniu różnych nowotworów, w tym ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL), chłoniaków nieziarniczych (NHL), kostniakomięsaka, zaawansowanego raka piersi, raka głowy i szyi, zaawansowanego raka pęcherza moczowego oraz chorób trofoblastycznych, takich jak kosmówczak. Lek jest podawany w ramach schematów wielolekowych, często w wysokich dawkach, szczególnie w terapii konsolidacyjnej i podtrzymującej ALL oraz w profilaktyce zajęcia ośrodkowego układu nerwowego w NHL. Preparat dostępny jest w fiolkach o pojemnościach 5 ml (500 mg), 10 ml (1000 mg) i 50 ml (5000 mg), w postaci żółtego roztworu o pH 7,0-9,0. Ze względu na metabolizm i wydalanie leku, przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena funkcji wątroby i nerek oraz stanu ogólnego pacjenta według skali sprawności (np. ECOG, Karnofsky).
badanie histopatologiczne, chemioterapia paliatywna, chemioterapia przeciwnowotworowa, chłoniak nieziarniczy, choroba przerzutowa, choroba trofoblastyczna, kosmówczak, kostniakomięsak, leczenie adjuwantowe, leczenie indukcyjne, leczenie konsolidacyjne, leczenie podtrzymujące, leczenie wielolekowe, lek cytotoksyczny, metotreksat, ostra białaczka limfoblastyczna, radioterapia, rak głowy i szyi, rak pęcherza moczowego, rak piersi, skala sprawności, terapia paliatywna, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Methotrexat-Ebewe 100 mg/ml
Methotrexat-Ebewe w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 100 mg/ml jest lekiem przeciwnowotworowym i immunosupresyjnym, stosowanym w terapii licznych nowotworów złośliwych, takich jak ostra białaczka limfoblastyczna (ALL), nieziarniczy chłoniak złośliwy (NHL), rak piersi, rak jądra, rak jajnika, nowotwory głowy i szyi, drobnokomórkowy rak płuc, nabłoniak kosmówkowy złośliwy oraz mięsaki kości. Preparat dostępny jest w fiolkach o pojemnościach 5 ml, 10 ml i 50 ml, co odpowiada dawkom 500 mg, 1000 mg oraz 5000 mg substancji czynnej. W ALL metotreksat pełni kluczową rolę w protokołach indukcyjnych, konsolidacyjnych i podtrzymujących, w tym w leczeniu zajęcia ośrodkowego układu nerwowego, także drogą dokanałową. W pozostałych nowotworach lek jest stosowany zarówno w monoterapii, jak i w schematach wielolekowych, dostosowanych do specyfiki choroby.
białaczka oponowa, chemioterapia przeciwnowotworowa, cytostatyk, drobnokomórkowy rak płuc, fototerapia, lek immunosupresyjny, lek przeciwnowotworowy, łuszczyca oporna na leczenie, metotreksat, mięsak kości, nabłoniak kosmówkowy złośliwy, nieziarniczy chłoniak złośliwy, nowotwór trofoblastu, nowotwory głowy i szyi, ostra białaczka limfoblastyczna, rak jądra, rak jajnika, rak piersi, rak płaskonabłonkowy, terapia indukcyjna, terapia konsolidacyjna, terapia podtrzymująca, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka szpikowa – Leczenie
Ostra białaczka szpikowa (AML) to agresywny nowotwór hematologiczny wymagający natychmiastowego wdrożenia terapii po potwierdzeniu rozpoznania. Standardem indukcji remisji jest schemat „7+3”, obejmujący cytarabinę w ciągłym wlewie przez 7 dni oraz antracykliny (daunorubicynę lub idarubicynę) przez pierwsze 3 dni, mający na celu redukcję blastów w szpiku do <5% i normalizację morfologii krwi. Konsolidacja polega na podawaniu wysokich dawek cytarabiny (HiDAC) przez 5 dni w cyklach trwających 3-4 miesiące, a leczenie podtrzymujące może obejmować azacytydynę, decytabinę lub midostaurynę. Terapie celowane, takie jak inhibitory FLT3 (midostauryna, gilteritinib), IDH1/2 (iwosydenib, enasydenib) oraz BCL-2 (wenetoklaks), są stosowane w zależności od profilu molekularnego. Allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych (allo-HSCT) pozostaje jedyną metodą potencjalnie leczącą, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu lub opornością na leczenie.
allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych, antracyklina, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, chemioterapia, chimeryczny receptor antygenowy, cytarabina, indukcja remisji, inhibitor BCL-2, inhibitor FLT3, inhibitor IDH, inhibitor punktów kontrolnych, komórki białaczkowe, kwas all-trans-retinowy, leczenie podtrzymujące, lek przeciwgrzybiczny, leukafereza, medycyna precyzyjna, napromienianie całego ciała, nawrót białaczki, ostra białaczka promielocytowa, ostra białaczka szpikowa, profilowanie genetyczne, przeciwciało monoklonalne, schemat 7+3, szczepionka przeciwnowotworowa, szpik kostny, terapia celowana, terapia epigenetyczna, terapia komórkowa, trójtlenek arsenu, wielodyscyplinarny zespół specjalistów, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba whipple’a – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba Whipple’a to rzadka, wieloukładowa infekcja bakteryjna wywołana przez Tropheryma whipplei, pierwotnie zajmująca błonę śluzową jelita cienkiego i prowadząca do zespołu złego wchłaniania. Leczenie opiera się na długotrwałej antybiotykoterapii, rozpoczynającej się fazą indukcji z dożylnym ceftriaksonem 2 g/dobę lub meropenem przez około 2 tygodnie, a następnie fazą podtrzymującą z doustnym trimetoprim-sulfametoksazolem 960 mg dwa razy dziennie przez 1-2 lata. Monitorowanie skuteczności terapii obejmuje ocenę kliniczną, badanie PCR oraz endoskopię z biopsją. Objawy pozajelitowe ustępują zwykle w ciągu kilku dni, natomiast żołądkowo-jelitowe i niedożywienie mogą utrzymywać się przez kilka miesięcy. Ze względu na ryzyko nawrotów (około 40%) konieczne jest długoterminowe monitorowanie pacjentów.
antybiotykoterapia, badanie endoskopowe, badanie PCR, biegunka, biopsja, ceftriakson, choroba Whipple’a, diagnoza pielęgnacyjna, doksycyklina, kortykosteroid, kotrimoksazol, kwas foliowy, meropenem, metyloprednizolon, minocyklina, niedożywienie, objawy pozajelitowe, objawy żołądkowo-jelitowe, opieka pielęgniarska, ośrodkowy układ nerwowy, suplementacja witamin, trimetoprim-sulfametoksazol, Tropheryma whipplei, układ odpornościowy, zaburzenie wchłaniania, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego, zapalenie stawów, zespół złego wchłaniania - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka limfoblastyczna – Zapobieganie i profilaktyka
Ostra białaczka limfoblastyczna (ALL) charakteryzuje się nieznaną etiologią w większości przypadków, co utrudnia opracowanie skutecznej prewencji pierwotnej. Niemniej jednak, istnieją zalecenia profilaktyczne obejmujące unikanie ekspozycji na promieniowanie jonizujące, benzen, formaldehyd, pestycydy, dym tytoniowy oraz długotrwałe narażenie na paliwa i pola elektromagnetyczne. U kobiet w ciąży rekomenduje się suplementację kwasu foliowego i żelaza, ograniczenie ekspozycji na leki, alkohol i promieniowanie rentgenowskie. Teoria „dwóch uderzeń” sugeruje, że wczesna ekspozycja na patogeny środowiskowe, np. poprzez karmienie piersią lub uczęszczanie do żłobka, może stymulować układ immunologiczny i zmniejszać ryzyko ALL. Profilaktyka trzeciego stopnia koncentruje się na zapobieganiu powikłaniom, w tym zakażeniom i zajęciu ośrodkowego układu nerwowego (OUN), które bez odpowiedniej profilaktyki może wystąpić u 50-75% pacjentów w ciągu roku od diagnozy.
allogeniczne przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, benzen, chemioterapia dokanałowa, cytarabina, czynnik wzrostu, dehydrogenaza mleczanowa, dożylne podawanie immunoglobulin, efekt przeszczep-przeciwko-białaczce, formaldehyd, G-CSF, hydrokortyzon, immunoglobulina, immunoterapia, infuzja limfocytów dawcy, interleukina-2, inwazyjne zakażenie grzybicze, kortykosteroid, kwas foliowy, lek przeciwgrzybiczny, metotreksat, mikrobiom jelitowy, neutropenia, nowotwór krwi, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, pestycyd, pole elektromagnetyczne, profilaktyka przeciwbakteryjna, profilaktyka przeciwgrzybicza, profilaktyka przeciwwirusowa, promieniowanie jonizujące, promieniowanie rentgenowskie, punkcja lędźwiowa, radioterapia mózgu, substancja chemiczna, suplementacja żelaza, teoria dwóch uderzeń, terapia celowana, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego, zakażenie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cytarabina Accord 20 mg/ml
Cytarabina Accord (20 mg/ml) jest stosowana w leczeniu ostrych białaczek i może być podawana dożylnie (szybkie wstrzyknięcie lub wlew 1-24h), domięśniowo, podskórnie lub dooponowo, w zależności od fazy terapii i stanu pacjenta. Standardowa dawka indukcyjna wynosi 2 mg/kg mc./dobę podawana dożylnie przez 10 dni, z możliwością zwiększenia do 4 mg/kg mc./dobę w przypadku braku odpowiedzi lub toksyczności. Alternatywnie stosuje się wlew 0,5-1 mg/kg mc./dobę przez 10 dni, a następnie 2 mg/kg mc./dobę do wystąpienia toksyczności. W schematach konsolidujących i podtrzymujących dawki wahają się od 1 mg/kg mc. (podskórnie lub dożylnie) do 100-200 mg/m² pc. w ciągłym wlewie przez 5-7 dni. W terapii dokanałowej stosuje się dawki 5-30 mg/m² pc., a w przypadku zajęcia OUN standardowo 30 mg/m² pc. co 4 dni. Terapia wysokodawkowa obejmuje 2-3 g/m² pc. co 12 godzin przez 2-6 dni, z maksymalną łączną dawką 36 g/m² pc., wymagającą ścisłego nadzoru medycznego.
antracyklina, białaczka, ciągły wlew, cytostatyk, dializa, dializoterapia, indukcja remisji, leczenie konsolidujące, leczenie wspomagające, leczenie wysokodawkowe, lek przeciwnowotworowy, leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra białaczka, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie dooponowe, podanie dożylne, podanie podskórne, protokół chemioterapii, roztwór do wstrzykiwań, szpik kostny, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, zajęcie opon mózgowo-rdzeniowych, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego, zajęcie OUN - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak waldenströma – Objawy
Chłoniak Waldenströma (WM) to rzadki, indolentny chłoniak limfoplazmocytowy charakteryzujący się obecnością monoklonalnej immunoglobuliny M (IgM) w surowicy oraz naciekiem limfoplazmocytarnym w szpiku kostnym. Około 25% pacjentów jest bezobjawowych w momencie diagnozy (SWM), a choroba może pozostawać utajona przez wiele lat. Objawy kliniczne obejmują objawy B (gorączka, nocne poty, utrata masy ciała), niedokrwistość, neutropenię, małopłytkowość, zespół nadlepkości krwi (przy stężeniu IgM >40 g/L) manifestujący się bólami głowy, zaburzeniami widzenia i krwawieniami, neuropatię obwodową, limfadenopatię, splenomegalię, hepatomegalię oraz objawy krioglobulinemii i amyloidozy. Wczesna progresja choroby (POD24) wiąże się z gorszym rokowaniem (mediana przeżycia 40 miesięcy vs. 156 miesięcy bez POD24). Transformacja do agresywnego chłoniaka (DLBCL) występuje u 4-6% pacjentów.
amyloidoza, ból neuropatyczny, chłoniak limfoplazmocytowy, chłoniak rozlany z dużych komórek B, chłoniak Waldenströma, choroba zimnych aglutynin, gammapatia monoklonalna, hepatomegalia, immunoglobulina M, inhibitor kinazy tyrozynowej Brutona, krioglobulinemia, limfadenopatia, makroglobulinemia Waldenströma, małopłytkowość, naciek limfoplazmocytarny, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, objaw Raynauda, plazmafereza, przeszczep komórek macierzystych, splenomegalia, szpik kostny, tlący się chłoniak Waldenströma, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego, zespół Binga-Neela, zespół nadlepkości, zespół nadlepkości krwi, zespół von Willebranda nabyty - Leksykon chorób i schorzeń
Neuropatia obwodowa – Epidemiologia
Neuropatia obwodowa (NO) jest powszechnym schorzeniem neurologicznym, którego częstość występowania w populacji ogólnej wynosi od 1% do 7%, ze wzrostem do 7% u osób powyżej 50. roku życia. Cukrzycowa neuropatia obwodowa (CNO) stanowi najczęstszą formę NO, dotykającą około 30-50% dorosłych z cukrzycą, z częstością występowania w badaniach przekrojowych od 6% do 51%. CNO wiąże się z istotną chorobowością, w tym bólem neuropatycznym, owrzodzeniami stóp i ryzykiem amputacji. Czynniki ryzyka obejmują wiek, czas trwania cukrzycy, kontrolę glikemii oraz typ cukrzycy. Poza cukrzycą, NO występuje także w przebiegu twardziny układowej (27,37%), przewlekłej choroby wątroby (19-80%), niedoczynności tarczycy (~50%), neuropatii indukowanej chemioterapią (~68%), choroby krytycznej (~70%), amyloidozy (15-30%) i sarkoidozy (~5%). Mężczyźni są bardziej narażeni na rozwój NO, a częstość występowania wzrasta wraz z wiekiem.
amputacja kończyny dolnej, amyloidoza, ból neuropatyczny, choroba tętnic obwodowych, kontrola glikemii, lata życia skorygowane niepełnosprawnością, neuropatia cukrzycowa, neuropatia idiopatyczna, neuropatia mocznicowa, neuropatia obwodowa, niedoczynność tarczycy, objawy autonomiczne, objawy motoryczne, odruch skokowy, owrzodzenie stopy, polineuropatia, retinopatia cukrzycowa, sarkoidoza, twardzina układowa, uszkodzenie nerwu obwodowego, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego, zespół stopy cukrzycowej