fluorki nieorganiczne
Fluorki nieorganiczne to związki chemiczne zawierające jon fluorkowy (F-) połączony z kationem metalu lub niemetalu. W medycynie stomatologicznej odgrywają kluczową rolę w profilaktyce próchnicy zębów poprzez wzmacnianie struktury szkliwa, hamowanie metabolizmu bakterii próchnicotwórczych i wspieranie remineralizacji tkanek zęba.
Najczęściej stosowane fluorki nieorganiczne w stomatologii to fluorek sodu (NaF), monofluorofosforan sodu (Na2PO3F), fluorek cyny (SnF2) oraz fluorek aminy. Występują w różnych postaciach: past do zębów, płukanek, żeli, lakierów oraz preparatów do profesjonalnej aplikacji w gabinecie stomatologicznym.
Mechanizm działania fluorków nieorganicznych polega głównie na przekształcaniu hydroksyapatytu szkliwa w fluoroapatyt, który wykazuje większą odporność na działanie kwasów. Ponadto fluorki hamują aktywność enzymów bakteryjnych i ograniczają adhezję bakterii do powierzchni zęba, co ma istotne znaczenie w kontroli biofilmu nazębnego.
Należy pamiętać, że fluorki nieorganiczne, mimo udowodnionej skuteczności w profilaktyce próchnicy, mogą wywoływać działania niepożądane przy nadmiernej ekspozycji. Fluoroza zębów (przebarwienia szkliwa) jest najczęstszym efektem przewlekłego przedawkowania, natomiast ostre zatrucie może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, w tym zaburzeń pracy układu pokarmowego, nerwowego i sercowo-naczyniowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Sevorane 100%
Sewofluran, substancja czynna preparatu Sevorane, jest silnym wziewnym środkiem znieczulenia ogólnego, którego działania niepożądane zależą od dawki oraz indywidualnych cech pacjenta. Najczęściej obserwowane działania niepożądane u dorosłych to niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty, u osób starszych bradykardia, niedociśnienie i nudności, a u dzieci pobudzenie, kaszel, wymioty i nudności. Działania niepożądane klasyfikowane są według układów i narządów oraz częstości występowania, gdzie bardzo często oznacza ≥1/10, często ≥1/100 do <1/10, niezbyt często ≥1/1000 do <1/100, rzadko ≥1/10 000 do <1/1000, bardzo rzadko <1/10 000, a częstość nieznana, gdy brak danych. Do istotnych działań należą reakcje anafilaktyczne, pobudzenie (szczególnie u dzieci), bradykardia (często u osób starszych), niedociśnienie tętnicze, kaszel, zaburzenia oddechowe, nudności i wymioty oraz rzadkie przypadki zapalenia i niewydolności wątroby. W trakcie znieczulenia obserwuje się przejściowe zwiększenie stężenia fluorków nieorganicznych w surowicy, osiągające maksimum do 2 godzin po zakończeniu i powracające do wartości wyjściowych w ciągu 48 godzin, bez związku z zaburzeniami czynności nerek.
blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, drgawki, dystonia, fluorki nieorganiczne, hepatotoksyczność, hipertermia złośliwa, hipotermia, kontaktowe zapalenie skóry, kurcz krtani, majaczenie, martwica wątroby, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, reakcja anafilaktyczna, sewofluran, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wziewny środek znieczulenia ogólnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wątroby, zatrzymanie krążenia, znieczulenie ogólne