jama otrzewnej
Jama otrzewnej to największa z jam surowiczych organizmu, stanowiąca przestrzeń pomiędzy otrzewną ścienną (wyścielającą wewnętrzną powierzchnię ściany jamy brzusznej) a otrzewną trzewną (pokrywającą narządy wewnętrzne). Fizjologicznie zawiera niewielką ilość płynu surowiczego (około 50-75 ml), który umożliwia swobodne przesuwanie się narządów wewnętrznych względem siebie.
W warunkach prawidłowych jama otrzewnej jest sterylna, a zaburzenie tego stanu (np. poprzez perforację przewodu pokarmowego, zakażenie zewnątrzpochodne) prowadzi do zapalenia otrzewnej. W jamie otrzewnej znajdują się narządy pokryte otrzewną trzewną oraz przestrzenie anatomiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w kontekście rozprzestrzeniania się procesów patologicznych, takich jak krwawienia, zakażenia czy procesy nowotworowe.
Znajomość anatomii jamy otrzewnej ma fundamentalne znaczenie w diagnostyce i leczeniu schorzeń jamy brzusznej, w tym w planowaniu zabiegów chirurgicznych. W diagnostyce patologii jamy otrzewnej wykorzystuje się różne metody obrazowe, takie jak ultrasonografia, tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny, a także badania inwazyjne, jak laparoskopia diagnostyczna czy paracenteza (nakłucie jamy otrzewnej).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Daroxomb 110 mg
Przedawkowanie dabigatranu eteksylatu (kapsułki twarde 110 mg) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, głównie z powodu zwiększonego ryzyka powikłań krwotocznych wynikających z jego działania przeciwzakrzepowego. Diagnostyka opiera się na kalibrowanym teście ilościowym dTT (diluted Thrombin Time) oraz powtarzanych pomiarach dTT, które pozwalają ocenić stężenie dabigatranu we krwi i ryzyko krwawienia. W terapii przedawkowania kluczowe jest natychmiastowe odstawienie leku, utrzymanie odpowiedniej diurezy dla przyspieszenia eliminacji przez nerki oraz rozważenie hemodializy ze względu na niski stopień wiązania dabigatranu z białkami osocza. W przypadku powikłań krwotocznych konieczne jest zlokalizowanie źródła krwawienia i wdrożenie odpowiednich działań hemostatycznych, w tym chirurgicznych oraz przetoczeń preparatów krwiopochodnych.
amina presyjna, aPTT, dabigatran eteksylat, dializa, diureza, działanie przeciwzakrzepowe, ECT, hemodializa, hemostaza chirurgiczna, hemostaza endoskopowa, hipotensja, idarucyzumab, jama otrzewnej, koncentrat czynników krzepnięcia, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiak zaotrzewnowy, krwiomocz, krwioplucie, leczenie przeciwobrzękowe, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość, oliguria, powikłanie krwotoczne, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, preparat krwiopochodny, przeciwciało monoklonalne, przestrzeń podpajęczynówkowa, rekombinowany czynnik VIIa, resuscytacja płynowa, rozcieńczony czas trombinowy, smolisty stolec, tachykardia, tamponada nosa, test krzepliwości, tlenoterapia, wiązanie z białkami osocza, wstrząs krwotoczny, zaburzenie hemodynamiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Wodniak – Objawy
Wodniak jądra (hydrocele) to nagromadzenie płynu surowiczego między warstwami osłonki pochwowej jądra lub wzdłuż powrózka nasiennego, manifestujące się bezbolesnym powiększeniem moszny, które może być jednostronne lub obustronne. Wodniaki wrodzone u noworodków (około 10% chłopców) zwykle ustępują samoistnie w ciągu pierwszego roku życia, natomiast u dorosłych wodniaki pierwotne rozwijają się powoli, są bezbolesne i rzadko ustępują samoistnie. Wodniaki wtórne mogą wynikać z urazów, infekcji, zapalenia najądrza czy skrętu jądra. Charakterystyczną cechą wodniaków komunikujących się jest zmienna wielkość obrzęku w ciągu dnia, zwiększająca się podczas aktywności i zmniejszająca w pozycji leżącej. Wodniaki o objętości powyżej 600 ml mogą powodować ból i dyskomfort, a nagły, silny ból z obrzękiem wymaga pilnej diagnostyki różnicowej w kierunku skrętu jądra, stanowiącego stan zagrożenia życia jądra i wymagającego natychmiastowej interwencji chirurgicznej.
badanie naukowe, filarioza, guz jądra, jama otrzewnej, kanał pachwinowy, osłonka pochwowa jądra, płyn surowiczy, powrózek nasienny, przepływ krwi, przepuklina pachwinowa, rak jądra, remisja samoistna, skręt jądra, torbiel jądra, wodniak jądra, wodniak komunikujący się, wodniak pierwotny, wodniak wrodzony, wodniak wtórny, worek mosznowy, zaburzenie płodności, zanik jądra, zapalenie najądrza, żylaki powrózka nasiennego - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy drobne, okrągłe z desmoplastyczną stroma – Epidemiologia
Desmoplastic Small Round Cell Tumor (DSRCT) to niezwykle rzadki, wysoce złośliwy mięsak tkanek miękkich, charakteryzujący się specyficzną translokacją t(11;22)(p13;q12) prowadzącą do fuzji genów EWSR1-WT1. Standaryzowany względem wieku współczynnik zachorowalności wynosi około 0,3 przypadku na milion osób, z najwyższą częstością w grupie wiekowej 20-24 lat (0,74/milion). Choroba dotyka głównie młodych mężczyzn (stosunek mężczyzn do kobiet 3,5-5:1) oraz osoby rasy czarnej (0,5/milion), a lokalizuje się przede wszystkim w jamie otrzewnej, miednicy i sieci większej. W około 90% przypadków stwierdza się rozległe, wieloogniskowe zmiany, często z przerzutami do wątroby (30%), płuc, opłucnej i węzłów chłonnych. Dane z bazy SEER (192 przypadki, lata 1973-2007) oraz nowsze analizy potwierdzają wzrost wykrywalności DSRCT, co wiąże się z postępem diagnostycznym i większą świadomością kliniczną.
baza SEER, chemioterapia adjuwantowa, czynnik prognostyczny, diagnostyka różnicowa, fuzja genów, guz drobny okrągły z desmoplastyczną stromą, jama brzuszna, jama otrzewnej, leczenie wielomodalne, mediana przeżycia, mięsak, opłucna, progresja choroby, przerzut do węzłów chłonnych, przestrzeń zaotrzewnowa, radioterapia jamy brzusznej, receptor CXCR4, receptor VEGF, resekcja chirurgiczna, sieć większa, stratyfikacja ryzyka, terapia celowana molekularnie, translokacja chromosomalna, wodobrzusze, wskaźnik przeżycia, współczynnik zachorowalności, zmiany wieloogniskowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – HEVASCOL 480 mg I/ml
Lek HEVASCOL zawiera 1280 mg etiodowanego oleju, co odpowiada 480 mg jodu w 1 ml roztworu, i posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na estry etylowe jodowanych kwasów tłuszczowych z oleju makowego. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z nadczynnością tarczycy ze względu na ryzyko nasilenia objawów i przełomu tarczycowego, a także u osób z urazami, niedawnymi krwotokami lub krwawieniami z powodu ryzyka wynaczynienia i powikłań zatorowo-zakrzepowych. Przeciwwskazaniem jest także bronchografia, czynna gruźlica oraz ciężkie choroby ogólnoustrojowe, które mogą ulec dekompensacji podczas procedury z użyciem HEVASCOL.
bronchografia, chemoembolizacja przeztętnicza, choroba ogólnoustrojowa, choroba zapalna miednicy, działanie teratogenne, etiodowany olej, gruźlica, histerosalpingografia, jama otrzewnej, jod, krwotok, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na substancję czynną, niedokrwienie, powikłania wątrobowe, powikłania zatorowo-zakrzepowe, przełom tarczycowy, rak wątrobowokomórkowy, środek kontrastowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Physioneal 40 z glukozą 1,36 w/v 13,6 mg/ml 13,6 g/l + 5,38 g/l + 0,184 g/l + 0,051 g/l + 2,1 g/l + 1,68 g/l
Physioneal 40 to roztwór do dializy otrzewnowej charakteryzujący się unikalnym systemem buforującym, łączącym wodorowęglan (25 mmol/l) i mleczan (15 mmol/l), co zapewnia fizjologiczne pH 7,4. Produkt jest wskazany w leczeniu ostrej i przewlekłej niewydolności nerek, ciężkiego przewodnienia, zaburzeń gospodarki elektrolitowej oraz zatruć lekami dializowalnymi. Dostępny jest w trzech stężeniach glukozy: 1,36% (75,5 mmol/l, osmolarność 344 mOsmol/l), 2,27% (osmolarność 395 mOsmol/l) oraz 3,86% (osmolarność 483 mOsmol/l), co pozwala na indywidualne dostosowanie ultrafiltracji do potrzeb pacjenta. Skład elektrolitowy roztworu jest fizjologicznie zrównoważony i zawiera m.in. sód 132 mmol/l, wapń 1,25 mmol/l, magnez 0,25 mmol/l oraz chlorki 95 mmol/l.
dializa otrzewnowa, efekt osmotyczny, fizjologiczne pH, gospodarka kwasowo-zasadowa, gospodarka wapniowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, gradient osmotyczny, jama otrzewnej, leczenie nerkozastępcze, mleczan, niewydolność nerek, płyn dializacyjny, przewodnienie, skład elektrolitowy, system buforujący, system dwukomorowy, toksyny mocznicowe, ultrafiltracja, wodorowęglan, zaburzenia elektrolitowe, zatrucie lekami - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Biodacyna 125 mg/ml
Biodacyna, zawierająca amikacynę w formie disiarczanu, dostępna jest w stężeniach 125 mg/ml i 250 mg/ml do podawania domięśniowego i dożylnego. Po podaniu domięśniowym dawki 250 mg maksymalne stężenie w surowicy wynosi około 11 mg/l, a po dawce 500 mg – 23 mg/l, osiągane po około godzinie. Stężenie terapeutyczne utrzymuje się przez 10-12 godzin, co umożliwia dawkowanie 1-2 razy na dobę. Amikacyna wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (≤20%), co sprzyja wysokiej dostępności farmakologicznej. Lek szybko dyfunduje do płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (10-20% stężenia surowiczego u zdrowych niemowląt, do 50% przy zapaleniu opon mózgowych), płynu opłucnowego, owodniowego i jamy otrzewnej, co jest istotne w leczeniu infekcji ośrodkowego układu nerwowego oraz innych lokalizacji. Amikacyna nie ulega metabolizmowi i jest wydalana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania 2-3 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Po podaniu domięśniowym 250 mg, 65% dawki jest wydalane w ciągu 6 godzin, a 91% w ciągu 24 godzin, z wysokimi stężeniami w moczu (563 mg/l w 0-6 h). Podanie dożylne 500 mg w 30-minutowej infuzji powoduje osiągnięcie stężenia 38 mg/l w surowicy bez kumulacji przy wielokrotnych dawkach.
aktywność bakteriobójcza, amikacyna disiarczan, antybiotyk aminoglikozydowy, białka surowicy, farmakokinetyka amikacyny, infuzja dożylna, jama otrzewnej, klirens, klirens nerkowy, kumulacja leku, maksymalne stężenie w surowicy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn opłucnowy, płyn owodniowy, płyn zewnątrzkomórkowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, przesączanie kłębuszkowe, stężenie bakteriobójcze, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, zapalenie opon mózgowych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zyvoxid 2 mg/ml
Linezolid, aktywny enancjomer (s)-linezolidu zawarty w Zyvoxid (2 mg/ml roztwór do infuzji), charakteryzuje się pełną (około 100%) dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 2 godzin. Po podaniu dawki 600 mg dwa razy na dobę, średnie stężenia maksymalne (Cmax) wynoszą 15,1 ± 2,5 mg/l (dożylnie) oraz 21,2 ± 5,8 mg/l (doustnie), a stężenia minimalne (Cmin) odpowiednio 3,68 ± 2,68 mg/l i 6,15 ± 2,94 mg/l. Stan stacjonarny osiągany jest do drugiego dnia terapii, a okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 5–7 godzin. Objętość dystrybucji wynosi około 40–50 litrów, co odpowiada całkowitej objętości wody ustrojowej, a wiązanie z białkami osocza utrzymuje się na poziomie około 31%, niezależnie od stężenia leku. Linezolid wykazuje szeroką penetrację do różnych płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (stosunek stężenia do osocza 0,7:1), co jest istotne w kontekście leczenia zakażeń ośrodkowego układu nerwowego, choć u dzieci z zakażeniami OUN nie uzyskano stabilnych stężeń terapeutycznych.
AUC, Cmax, Cmin, dostępność biologiczna, hemodializa, hydroksyetyloglicyna, jama otrzewnej, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens linezolidu, klirens układowy, komora boczna mózgu, kwas aminoetoksyoctowy, linezolid, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, stan stacjonarny, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wodogłowie, zakażenie OUN, zastawka komorowo-otrzewnowa, zawiesina doustna, Zyvoxid - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amikacin Adamed 250 mg/ml
Amikacyna (Amikacin Adamed 250 mg/ml) wykazuje typowe dla aminoglikozydów właściwości farmakokinetyczne, w tym szybkie wchłanianie po podaniu domięśniowym z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym po 1 godzinie (11 mg/l dla dawki 250 mg, 23 mg/l dla dawki 500 mg) oraz szybkie wydalanie nerkowe w postaci niezmienionej (65% dawki 250 mg wydalane w ciągu 6 godzin, 91% w ciągu 24 godzin). Po dożylnym podaniu dawki 500 mg w 30-minutowej infuzji stężenie końcowe w surowicy wynosi około 38 mg/l. Amikacyna wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (≤20%) oraz brak kumulacji przy powtarzanych dawkach. Lek penetruje do płynów zewnątrzkomórkowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego, gdzie stężenia u zdrowych niemowląt wynoszą 10-20% stężeń w surowicy, a w zapaleniu opon mózgowych mogą sięgać 50%.
amikacyna, aminoglikozydy, czynność nerek, drobnoustroje wrażliwe, farmakokinetyka noworodków, faza eliminacji, iniekcja domięśniowa, jama otrzewnej, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn opłucnowy, płyn owodniowy, podanie dożylne, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie bakteriobójcze, stężenie w moczu, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, zapalenie opon mózgowych - Leksykon chorób i schorzeń
Wodniak – Etiologia i przyczyny
Wodniak jądra (hydrocele) to patologiczne gromadzenie płynu surowiczego w osłonce pochwowej jądra, prowadzące do bezbolesnego powiększenia moszny. Etiologia wodniaka jest zróżnicowana i zależy od wieku pacjenta: u noworodków i niemowląt (5-10% noworodków, częściej wcześniaków) dominuje wodniak wrodzony, wynikający z niezamknięcia wyrostka pochwowego otrzewnej, co prowadzi do wodniaka komunikującego lub niekomunikującego. U starszych dzieci, młodzieży i dorosłych wodniaki mają charakter wtórny, związany z urazami, stanami zapalnymi (orchitis, epididymitis), infekcjami przenoszonymi drogą płciową, skrętem jądra, powikłaniami pooperacyjnymi (np. po operacjach przepukliny pachwinowej, żylaków powrózka nasiennego, przeszczepach nerki) oraz rzadziej nowotworami jądra lub nerki. Wodniaki wtórne mogą także wynikać z zaburzeń równowagi między produkcją a resorpcją płynu, a także z zaburzeń drenażu limfatycznego, szczególnie w przebiegu filariozy (Wuchereria bancrofti) w krajach tropikalnych, gdzie dotyka około 25 milionów mężczyzn na świecie. Wodniaki komunikujące często współistnieją lub przekształcają się w przepuklinę pachwinową, co wymaga uwagi diagnostycznej i często interwencji chirurgicznej.
choroby przenoszone drogą płciową, drenaż limfatyczny, filarioza, jama otrzewnej, kanał pachwinowy, nowotwór jądra, osłonka pochwowa jądra, płyn surowiczy, przepuklina pachwinowa, skręt jądra, wodniak jądra, wodniak komunikujący, wodniak nabyty, wodniak niekomunikujący, wodniak wrodzony, Wuchereria bancrofti, wyrostek pochwowy otrzewnej, zapalenie jądra, zapalenie najądrza, zespół nerczycowy, żylaki powrózka nasiennego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Physioneal 40 Clear-Flex –
PHYSIONEAL 40 CLEAR-FLEX to hipertoniczny roztwór do dializy otrzewnowej, dostępny w trzech stężeniach glukozy: 13,6 mg/ml, 22,7 mg/ml oraz 38,6 mg/ml, co umożliwia indywidualizację terapii u pacjentów z niewydolnością nerek. Preparat działa na zasadzie gradientu osmotycznego, ułatwiając usuwanie nadmiaru płynów i toksyn przez błonę otrzewnową. Skład elektrolitowy roztworu (Na+ 132 mmol/l, Ca++ 1,25 mmol/l, Mg++ 0,25 mmol/l, Cl- 95 mmol/l, HCO3- 25 mmol/l, mleczan 15 mmol/l) jest precyzyjnie dobrany, aby wspierać homeostazę elektrolitową i kwasowo-zasadową, a fizjologiczne pH 7,4 oraz osmolarność 344, 395 lub 483 mOsmol/l (w zależności od stężenia glukozy) zwiększają biokompatybilność preparatu. Dwukomorowy system (komora A z elektrolitami i glukozą, komora B z buforem) zapobiega degradacji glukozy i poprawia stabilność roztworu.
biokompatybilność, błona otrzewnej, cewnik, dializa otrzewnowa, dializoterapia, dolegliwość bólowa, dyfuzja, gradient osmotyczny, jama otrzewnej, mleczan, niewydolność nerek, osmolarność, osmoza, pacjent geriatryczny, płyn do dializy otrzewnowej, powikłanie kliniczne, przemiana azotowa, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, roztwór buforowy, roztwór hipertoniczny, wodorowęglan, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon substancji czynnych
Piperacylina – Wskazania do stosowania
Piperacylina z tazobaktamem to beta-laktamowy antybiotyk z grupy penicylin, dostępny w dawkach 2 g piperacyliny + 0,25 g tazobaktamu oraz 4 g piperacyliny + 0,5 g tazobaktamu, stosowany dożylnie. Preparat wykazuje szerokie spektrum działania przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, Gram-ujemnym oraz beztlenowym, dzięki czemu jest wskazany w leczeniu ciężkich zakażeń, takich jak szpitalne i respiratorowe zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), powikłane zakażenia jamy brzusznej (również u dzieci 2-12 lat), powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich (w tym stopy cukrzycowej) oraz bakteriemii powiązanej z wymienionymi zakażeniami. Ponadto, lek jest rekomendowany u pacjentów z neutropenią i gorączką o prawdopodobnym bakteryjnym podłożu, zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Terapia powinna być oparta na lokalnych danych epidemiologicznych i wytycznych dotyczących antybiotykoterapii, uwzględniając ryzyko oporności i charakterystykę zakażenia.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotykooporność, antybiotykoterapia, bakteria beztlenowa, bakteria Gram-ujemna, bakteriemia, beta-laktamaza, beta-laktamaza ESBL, Escherichia coli, gorączka neutropeniczna, infuzja dożylna, inhibitor beta-laktamaz, jama otrzewnej, Klebsiella pneumoniae, lek przeciwbakteryjny, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakterii, patogen wielolekooporny, penicylina, perforacja wyrostka robaczkowego, Pseudomonas aeruginosa, respiratorowe zapalenie płuc, ropień wewnątrzbrzuszny, roztwór do infuzji, spektrum działania, stopa cukrzycowa, szpitalne zapalenie płuc, tazobaktam, terapia empiryczna, zakażenie bakteryjne, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc - Leksykon substancji czynnych
Itopryd – Przeciwwskazania stosowania
Itopryd, dostępny w postaci chlorowodorku w tabletkach powlekanych o dawce 50 mg (preparaty: Itokin, Predox, Prokit, Zirid), jest prokinetykiem stosowanym w zaburzeniach motoryki przewodu pokarmowego. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest szczegółowa analiza przeciwwskazań, w tym nadwrażliwości na substancję czynną lub składniki pomocnicze, zwłaszcza laktozę jednowodną, której zawartość w tabletkach wynosi od 58,7 mg (Itokin, Predox) do 90 mg (Zirid). U pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy stosowanie itoprydu wymaga ostrożności ze względu na ryzyko nietolerancji laktozy.
całkowity niedobór laktazy, chlorowodorek itoprydu, działanie prokinetyczne, dziedziczna nietolerancja galaktozy, hemostaza, itopryd, jama otrzewnej, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, niedrożność mechaniczna, opróżnianie żołądka, perforacja przewodu pokarmowego, perystaltyka przewodu pokarmowego, powikłanie septyczne, proces zapalny, reakcja alergiczna, tabletka powlekana, treść pokarmowa, tworzenie skrzepu, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy