prąd potasowy
Prąd potasowy to zjawisko elektrofizjologiczne, polegające na przepływie jonów potasu przez specyficzne kanały jonowe w błonie komórkowej. Jest kluczowym elementem potencjału czynnościowego komórek pobudliwych, takich jak neurony czy komórki mięśniowe.
W spoczynku błona komórkowa jest spolaryzowana, z wyższym stężeniem jonów potasu wewnątrz komórki. Podczas depolaryzacji, po wstępnym napływie jonów sodowych, otwierają się napięciozależne kanały potasowe, umożliwiając wypływ jonów K+ z komórki zgodnie z gradientem stężeń. Ten wypływ jonów dodatnich generuje prąd potasowy, który odpowiada za repolaryzację błony komórkowej i powrót do potencjału spoczynkowego.
Zaburzenia prądu potasowego mogą prowadzić do poważnych patologii, takich jak arytmie serca, zaburzenia przewodnictwa nerwowego czy padaczka. Leki modulujące kanały potasowe są stosowane w terapii wielu schorzeń, w tym arytmii, nadciśnienia tętniczego czy bólu neuropatycznego. Badanie prądów potasowych jest istotnym elementem elektrofizjologii klinicznej i eksperymentalnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ralik 750 mg
Ranolazyna, klasyfikowana jako lek z grupy innych leków nasercowych (kod ATC: C01EB18), jest stosowana głównie w terapii przewlekłej dławicy piersiowej. Jej mechanizm działania opiera się na hamowaniu późnego prądu sodowego w kardiomiocytach, co zmniejsza wewnątrzkomórkowe przeładowanie jonami wapnia, poprawiając relaksację mięśnia sercowego i redukując sztywność rozkurczową lewej komory. Ranolazyna wykazuje minimalny wpływ na parametry hemodynamiczne, powodując spadek częstości skurczów serca o mniej niż 2 uderzenia/min oraz obniżenie ciśnienia skurczowego o mniej niż 3 mm Hg. W dawce 1000 mg dwa razy na dobę obserwuje się wydłużenie odstępu QT o około 6 ms, co koreluje ze stężeniem leku w osoczu (średni wzrost QTc o 2,4 ms na każde 1000 ng/ml). Badanie MERLIN-TIMI 36 (n=6560) potwierdziło bezpieczeństwo kardiologiczne ranolazyny, nie wykazując wzrostu śmiertelności, nagłych zgonów z powodu zawału ani arytmii, a nawet wykazując redukcję częstoskurczu komorowego ≥8 uderzeń (5% vs 8% placebo).
antagonista kanału wapniowego, beta-adrenolityk, częstoskurcz komorowy, elektrokardiografia, MACE, metoda Fridericia, monitorowanie Holtera, mutacja genu SCN5A, niedokrwienie mięśnia sercowego, niestabilna dławica, NSTEMI, odstęp QT, odstęp QTc, ostry zespół wieńcowy, potencjał komorowy, późny prąd sodowy, prąd potasowy, przeładowanie wapniem, przewlekła dławica piersiowa, przezskórna interwencja wieńcowa, relaksacja rozkurczowa, rewaskularyzacja, sztywność rozkurczowa lewej komory, zaburzenie czynności wątroby, załamek T, zespół wydłużonego QT - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Moxifloxacin Aurovitas 400 mg
Badania przedkliniczne moksyfloksacyny wykazały wpływ na układ krwiotwórczy szczurów i małp, objawiający się niewielkim zmniejszeniem liczby erytrocytów i płytek krwi przy wysokich dawkach. Zaobserwowano również hepatotoksyczność (wzrost aktywności enzymów wątrobowych, zwyrodnienie wodniczkowe) oraz neurotoksyczność (drgawki u małp) po długotrwałym lub wysokodawkowym leczeniu. Lek wykazuje właściwości genotoksyczne in vitro, związane z hamowaniem gyrazy bakteryjnej i topoizomerazy II, jednak testy in vivo nie potwierdziły genotoksyczności, co zapewnia margines bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych. Nie stwierdzono działania karcinogennego ani fototoksycznego, co odróżnia moksyfloksacynę od innych chinolonów. Wysokie dawki (>90 mg/kg p.o. u psów, stężenia >16 mg/l) powodowały wydłużenie odstępu QT, a bardzo wysokie dawki dożylne (>300 mg/kg, stężenia ≥200 mg/l) wywoływały przemijające komorowe zaburzenia rytmu serca bez zagrożenia życia.
atrofia siatkówki, chrząstka stawowa, działanie teratogenne, elektroretinogram, erytrocyty, fototoksyczność, gyraza bakteryjna, hepatotoksyczność, łożysko, moksyfloksacyna, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, poronienie, prąd potasowy, topoizomeraza II, układ krwiotwórczy, wady rozwojowe, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hydroxyzinum Adamed 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące hydroksyzyny chlorowodorku (Hydroxyzinum Adamed) wskazują na akceptowalny profil bezpieczeństwa w standardowych badaniach toksykologicznych, w tym toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz genotoksyczności. Brak jest jednak danych dotyczących potencjału rakotwórczego, gdyż nie przeprowadzono specyficznych badań kancerogennych. W badaniach na zwierzętach (szczury i króliki) podawanie dawki 50 mg/kg masy ciała wiązało się z działaniem teratogennym, w tym wadami rozwojowymi płodu i poronieniami, co wskazuje na ryzyko dla płodu przy wysokich dawkach. Elektrofizjologiczne badania na włóknach Purkinjego psa wykazały, że hydroksyzyna w stężeniu 3 µM wydłuża czas trwania potencjału czynnościowego, a przy 30 µM powoduje jego skrócenie, sugerując interakcje z kanałami potasowymi i wapniowymi mięśnia sercowego. W badaniach na kanałach potasowych hERG stwierdzono hamowanie prądu IKr z IC50 = 0,62 µM, co jest 10-60 razy wyższym stężeniem niż terapeutyczne.
akcja serca, badanie telemetryczne, badanie toksykologiczne, ciśnienie tętnicze, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, elektrofizjologia serca, genotoksyczność, hydroksyzyna chlorowodorek, kanał potasowy, kanał potasowy hERG, kanał wapniowy, margines bezpieczeństwa, odstęp PR, odstęp QTc, potencjał czynnościowy, potencjał rakotwórczy, prąd potasowy, receptor H1, repolaryzacja mięśnia sercowego, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada rozwojowa płodu, właściwości kancerogenne, włókna Purkinjego, zaburzenie rytmu serca, zespół QRS - Leksykon substancji czynnych
Moksyfloksacyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Moksyfloksacyna wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach nieklinicznych, przy czym działania toksyczne pojawiają się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne stężenia terapeutyczne u ludzi. W modelach zwierzęcych zaobserwowano niewielkie zmniejszenie liczby erytrocytów i płytek krwi, hepatotoksyczność (wzrost aktywności enzymów wątrobowych, zwyrodnienie wodniczkowe) oraz objawy neurotoksyczne (drgawki u małp) przy wysokich dawkach lub długotrwałym leczeniu. W badaniach in vitro wykazano genotoksyczność, jednak badania in vivo nie potwierdziły tych efektów nawet przy bardzo dużych dawkach, co wskazuje na zachowanie marginesu bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych. Nie stwierdzono działania rakotwórczego ani fototoksycznego, co wyróżnia moksyfloksacynę spośród innych chinolonów. W zakresie kardiotoksyczności, doustne dawki powyżej 90 mg/kg u psów (stężenia w osoczu >16 mg/l) powodowały wydłużenie odstępu QT bez arytmii, natomiast dożylne dawki ≥300 mg/kg (stężenia ≥200 mg/l) wywoływały przemijające komorowe zaburzenia rytmu serca. Wydłużenie QT zależało od szybkości infuzji, nie obserwowano go przy dawce 30 mg/kg podawanej przez 60 minut.
atrofia siatkówki, chinolon, drgawki, działanie fototoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, elektroretinogram, enzymy wątrobowe, erytrocyty, fotokancerogenność, fotomutagenność, gałka oczna, genotoksyczność, gyraza bakteryjna, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, mięsień sercowy, moksyfloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, płytki krwi, prąd potasowy, spontaniczna aktywność, staw maziówkowy, szybkość infuzji, tkanka chrzęstna, tkanka miękka, toksyczność u samic, topoizomeraza II, układ krwiotwórczy, uszkodzenie chrząstki, wady rozwojowe kręgów, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia płodności, zaburzenia rytmu serca, zmiany zapalne, zwyrodnienie wodniczkowe - Leksykon substancji czynnych
Ranolazyna – Właściwości farmakodynamiczne
Ranolazyna wykazuje działanie przeciwdławicowe głównie poprzez hamowanie późnego prądu sodowego w kardiomiocytach, co prowadzi do zmniejszenia wewnątrzkomórkowego przeładowania wapniem i poprawy relaksacji rozkurczowej lewej komory. Efekt ten potwierdzono klinicznie skróceniem odstępu QTc (około 6 ms przy dawce 1000 mg 2x/dobę) oraz poprawą relaksacji rozkurczowej, niezależnie od zmian częstości rytmu serca, ciśnienia tętniczego i rozszerzenia naczyń. W badaniach kontrolowanych ranolazyna powodowała minimalny spadek częstości skurczów serca (<2 uderzenia/min) i ciśnienia skurczowego (<3 mm Hg). Wpływ na elektrokardiogram wynika z hamowania zarówno szybkiego odkomórkowego prądu potasowego, jak i późnego prądu sodowego, co skutkuje niewielkim wydłużeniem QTc (średnio 1,9–4,9 ms przy dawkach 500–750 mg 2x/dobę). Nachylenie krzywej zależności QT od stężenia leku jest większe u pacjentów z istotną dysfunkcją wątroby.
ciśnienie skurczowe krwi, częstość skurczów serca, częstoskurcz komorowy, dysfagia, działanie przeciwdławicowe, komórka mięśnia sercowego, lek przeciwdławicowy, monitorowanie metodą Holtera, mutacja genu SCN5A, niedokrwienie, niepełna rewaskularyzacja, niestabilna dławica, niewydolność serca, nitrogliceryna, NSTEMI, odstęp QT, odstęp QTcF, ostry zespół wieńcowy, potencjał komorowy, poważne zdarzenie sercowo-naczyniowe, późny prąd sodowy, prąd potasowy, przeładowanie wapniem, przewlekła dławica piersiowa, przezskórna interwencja wieńcowa, relaksacja mięśnia sercowego, sztywność rozkurczowa lewej komory, wewnątrzkomórkowa kumulacja sodu, zaburzenie czynności wątroby, załamek T, zawał mięśnia sercowego, zespół wydłużonego QT - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranolteril 2 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa winianu tolterodyny, substancji czynnej Ranolteril 1 mg i 2 mg, wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych. Standardowe testy farmakologiczne, toksyczności po wielokrotnym podaniu, genotoksyczności oraz rakotwórczości nie ujawniły istotnych zagrożeń dla pacjentów. W modelach zwierzęcych (myszy, króliki) nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność ani teratogenności przy ekspozycji odpowiadającej dawkom terapeutycznym, choć przy stężeniach w osoczu wielokrotnie przekraczających Cmax (20×) i AUC (7× u myszy, 3× u królików) odnotowano zwiększoną śmiertelność zarodków oraz wady wrodzone. Wyniki te podkreślają bezpieczeństwo stosowania tolterodyny w zalecanych dawkach, z zachowaniem ostrożności przy potencjalnym narażeniu na wysokie stężenia.
badanie elektrofizjologiczne, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, dysuria, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja terapeutyczna, funkcja rozrodcza, gen HERG, odstęp QT, potencjał czynnościowy, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, prąd potasowy, repolaryzacja, śmiertelność zarodków, stężenie terapeutyczne, wada wrodzona, winian tolterodyny, włókna Purkinjego, zaburzenie rytmu serca - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół długiego qt – Etiologia i przyczyny
Zespół długiego QT (LQTS) to zaburzenie elektrofizjologiczne serca charakteryzujące się wydłużeniem odstępu QT w EKG, co predysponuje do torsade de pointes, omdleń i nagłej śmierci sercowej. Etiologia obejmuje formy wrodzone, związane z mutacjami w genach kodujących kanały jonowe (głównie KCNQ1, KCNH2, SCN5A), oraz nabyte, wywołane przez leki (ponad 100 substancji, m.in. chinidyna, sotalol, erytromycyna), zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia) i choroby współistniejące (np. niedoczynność tarczycy, bradyarytmie, infekcje). Wrodzony LQTS występuje z częstością 1:2000–1:10000, a u 25-30% pacjentów mutacje genetyczne pozostają nierozpoznane. Patofizjologia opiera się na zaburzeniach kinetyki kanałów jonowych, prowadzących do wydłużenia repolaryzacji i powstawania wczesnych potencjałów następczych, co sprzyja arytmii typu torsade de pointes. W LQT1 i LQT2 dominuje utrata funkcji kanałów potasowych (IKs, IKr), natomiast w LQT3 – nadmierna aktywacja kanałów sodowych (INa).
bradyarytmia, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, gen KCNQ1, gen SCN5A, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezmia, hipotermia, kanał potasowy, kanał sodowy, kanały jonowe, kardiomiocyt, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpsychotyczny, migotanie komór, nagła śmierć sercowa, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, prąd potasowy, torsade de pointes, zespół Andersena-Tawila, zespół długiego QT, zespół nagłej śmierci niemowląt, zespół Timothyego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Uroflow SR 4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tolterodyny winianu, substancji czynnej leku Uroflow SR, obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz oceny potencjału rakotwórczego i wpływu na reprodukcję. W badaniach toksyczności ogólnoustrojowej, genotoksyczności i rakotwórczości nie stwierdzono klinicznie istotnych działań niepożądanych, a obserwowane efekty były związane z farmakologicznym mechanizmem działania. W badaniach reprodukcyjnych na myszach i królikach nie wykazano negatywnego wpływu na płodność, jednak u myszy przy ekspozycji na tolterodynę odpowiadającej 20-krotnemu Cmax lub 7-krotnemu AUC względem dawek terapeutycznych u ludzi zaobserwowano zgony zarodków i wady wrodzone. U królików nie stwierdzono wad rozwojowych nawet przy 20-krotnym Cmax i 3-krotnym AUC w porównaniu do ekspozycji terapeutycznej u ludzi.
badanie elektrofizjologiczne, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, ekspozycja lekowa, ekspozycja na tolterodynę, elektrokardiogram, genotoksyczność, kanał hERG, mechanizm działania substancji czynnej, odstęp QT, potencjał czynnościowy, potencjał rakotwórczy, prąd potasowy, repolaryzacja, stężenie osoczowe, wada wrodzona, winian tolterodyny, włókna Purkiniego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hydroxyzinum Adamed 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące hydroksyzyny chlorowodorku wskazują na brak istotnej toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz brak potencjału genotoksycznego, jednak nie przeprowadzono dedykowanych badań rakotwórczości. W modelach zwierzęcych (szczury, króliki) dawka 50 mg/kg mc. wywoływała wady rozwojowe płodu i poronienia, co sugeruje potencjalne ryzyko teratogenne przy wysokich dawkach. Badania elektrofizjologiczne wykazały, że hydroksyzyna w stężeniu 3 µM wydłuża czas trwania potencjału czynnościowego włókien Purkinjego, natomiast przy 30 µM obserwuje się jego skrócenie, co wskazuje na interakcje z kanałami potasowymi i prawdopodobnie wapniowymi lub innymi prądami jonowymi.
badanie telemetryczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, działanie teratogenne, elektrofizjologia mięśnia sercowego, faza repolaryzacji, hydroksyzyna chlorowodorek, kanał hERG, kanał potasowy, odstęp PR, odstęp QT, potencjał czynnościowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, prąd potasowy, receptor H1, repolaryzacja komór serca, rozwój zarodkowo-płodowy, skorygowany odstęp QT, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa płodu, włókna Purkinjego, zespół QRS - Leksykon substancji czynnych
Hydroksyzyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Hydroksyzyna wykazuje działanie przeciwlękowe, przeciwhistaminowe i uspokajające, a badania przedkliniczne potwierdzają jej bezpieczeństwo w dawkach terapeutycznych. W badaniach toksykologicznych nie stwierdzono istotnego ryzyka dla pacjentów przy standardowym stosowaniu, choć w dawkach 50 mg/kg masy ciała u szczurów i królików zaobserwowano działanie teratogenne i embriotoksyczne, w tym wady rozwojowe płodu i poronienia. Elektrofizjologiczne badania serca wykazały, że hydroksyzyna w stężeniach 3 µM i 30 µM wpływa na czas trwania potencjału czynnościowego włókien Purkinjego, a hamowanie prądu potasowego IKr w kanałach hERG następuje przy IC50 = 0,62 µM, co jest 10-60-krotnie wyższym stężeniem niż terapeutyczne. W badaniach telemetrycznych na psach dawki do 36 mg/kg nie wpływały na odstęp QTc, choć obserwowano nieznaczne zwiększenie ciśnienia tętniczego, przyspieszenie akcji serca oraz skrócenie odstępów PR i QT.
badania farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie telemetryczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie przeciwlękowe, działanie teratogenne, elektrofizjologia serca, embriotoksyczność, kanał hERG, kanał potasowy, odstęp PR, odstęp QT, odstęp QTc, potencjał czynnościowy, prąd potasowy, prąd sodowy, prąd wapniowy, rakotwórczość, receptor 5-HT2, receptor H1, repolaryzacja, teratogenność, wada rozwojowa płodu, włókno Purkinjego, zespół QRS - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół długiego qt – Patofizjologia i mechanizm
Zespół długiego QT (LQTS) to zaburzenie repolaryzacji mięśnia sercowego, objawiające się wydłużeniem odstępu QT w EKG, co predysponuje do groźnych arytmii komorowych, w tym torsade de pointes (TdP) i nagłej śmierci sercowej. Patofizjologia LQTS opiera się na zaburzeniach funkcji kanałów jonowych, prowadzących do wydłużenia potencjału czynnościowego kardiomiocytów. Wrodzony LQTS najczęściej wiąże się z mutacjami w genach KCNQ1 (LQT1, 30-35% przypadków), KCNH2 (LQT2, 25-40%) i SCN5A (LQT3, 5-10%), które odpowiednio kodują kanały potasowe Kv7.1 (IKs), hERG (IKr) oraz sodowy Nav1.5. Mutacje te powodują utratę funkcji kanałów potasowych (LQT1, LQT2) lub zysk funkcji kanału sodowego (LQT3), co skutkuje wydłużeniem QT i zwiększonym ryzykiem arytmii. Nabyty LQTS jest częściej spowodowany lekami blokującymi kanał hERG, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipokalcemia, hipomagnezemia) oraz innymi stanami chorobowymi. Wydłużenie QT sprzyja powstawaniu wczesnych potencjałów następczych (EADs) i dyspersji repolaryzacji, co stanowi podłoże do arytmii typu TdP, charakteryzującej się wielokształtnym częstoskurczem komorowym i ryzykiem przejścia w migotanie komór.
arytmia komorowa, beta-bloker, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, depolaryzacja, edycja genomu, elektrokardiogram, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, interferencja RNA, kanał jonowy, kanał potasowy, kanał sodowy, lidokaina, meksyletyna, migotanie komór, mutacja genu, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, odstęp QT, omdlenie, późny prąd sodowy, prąd potasowy, prąd sodowy, repolaryzacja mięśnia sercowego, torsade de pointes, wczesny potencjał następczy, wrodzony zespół długiego QT, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie, zespół długiego QT - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ranozek 500 mg
Ranolazyna, należąca do grupy innych leków nasercowych (ATC: C01EB18), jest stosowana w leczeniu przewlekłej dławicy piersiowej w dawkach 375 mg, 500 mg oraz 750 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Jej mechanizm działania opiera się głównie na hamowaniu późnego prądu sodowego w kardiomiocytach, co zmniejsza wewnątrzkomórkowe przeładowanie wapniem i poprawia relaksację rozkurczową lewej komory. Ranolazyna nie wpływa istotnie na częstość rytmu serca, ciśnienie tętnicze ani rozszerzenie naczyń, a badania wykazały minimalne zmiany hemodynamiczne (spadek częstości skurczów serca <2 uderzeń/min oraz obniżenie ciśnienia skurczowego <3 mm Hg). Wpływ na elektrokardiogram obejmuje wydłużenie odstępu QTc o około 1,9 ms przy dawce 500 mg i 4,9 ms przy dawce 750 mg dwa razy na dobę, bez istotnego ryzyka proarytmii, co potwierdzają dane z badania MERLIN-TIMI 36 (n=6560). Ranolazyna wykazuje skuteczność zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z beta-blokerami, antagonistami kanałów wapniowych czy azotanami, poprawiając czas do wystąpienia bólu podczas próby wysiłkowej oraz zmniejszając częstość epizodów dławicowych i zapotrzebowanie na nitroglicerynę.
ciśnienie krwi, częstość skurczów serca, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, działanie proarytmiczne, elektrokardiogram, epizod dławicowy, Kwestionariusz Dławicy Piersiowej, mięsień sercowy, niewydolność serca, odstęp QTc, ostry zespół wieńcowy, późny prąd sodowy, prąd potasowy, próba wysiłkowa, przezskórna interwencja wieńcowa, rewaskularyzacja, wydłużenie QT, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół wydłużonego QT - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranolteril 1 mg
Winian tolterodyny, substancja czynna preparatu Ranolteril, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych obejmujących farmakologię, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz karcynogenność. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. W testach toksyczności przewlekłej nie stwierdzono niekorzystnych efektów przy dawkach terapeutycznych, a analiza genotoksyczności i karcynogenności nie wskazała na ryzyko mutagenne czy nowotworowe. W badaniach rozrodczości na myszach i królikach tolterodyna nie wpływała negatywnie na płodność ani funkcje rozrodcze przy stężeniach terapeutycznych, jednak przy stężeniach 20-krotnie wyższych (Cmax) i 7-krotnie wyższych (AUC) u myszy zaobserwowano toksyczność zarodków i wady wrodzone, co sugeruje potencjalne działanie teratogenne przy znacznie przekraczających dawkach. U królików, mimo wysokich stężeń (Cmax 20-krotnie, AUC 3-krotnie wyższych niż u ludzi), nie stwierdzono wad wrodzonych.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrokardiogram, karcynogenność, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał czynnościowy, potencjał genotoksyczny, prąd potasowy, repolaryzacja komórek, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, wada wrodzona, winian tolterodyny, właściwość mutagenna, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Moloxin 400 mg
Moksyfloksacyna, substancja czynna leku Moloxin, wykazuje w badaniach przedklinicznych wpływ na różne układy narządowe, jednak objawy toksyczności pojawiają się głównie przy wysokich dawkach lub długotrwałym stosowaniu. W układzie krwiotwórczym obserwowano niewielkie zmniejszenie liczby erytrocytów i płytek krwi u szczurów i małp. Hepatotoksyczność manifestowała się wzrostem aktywności enzymów wątrobowych oraz zwyrodnieniem wodniczkowym u szczurów, małp i psów. W ośrodkowym układzie nerwowym u małp odnotowano drgawki. W zakresie kardiotoksyczności, doustne dawki powyżej 90 mg/kg mc. u psów powodowały wydłużenie odstępu QT bez zaburzeń rytmu, natomiast dożylne dawki >300 mg/kg mc. (stężenie 200 mg/l) wywołały przemijające komorowe zaburzenia rytmu. Toksyczność stawów u szczeniąt pojawiała się przy dawkach 4-krotnie wyższych niż maksymalna dawka terapeutyczna 400 mg (przy masie 50 kg). Wysokie dawki (≥60 mg/kg mc.) u psów powodowały zmiany w elektroretinogramie i sporadycznie atrofię siatkówki.
atrofia siatkówki, chinolon, chrząstka stawowa, działanie teratogenne, działanie toksyczne, elektroretinogram, enzymy wątrobowe, fotogenotoksyczność, fototoksyczność, genotoksyczność, gyraza bakteryjna, hepatotoksyczność, komorowe zaburzenia rytmu, mięsień sercowy, moksyfloksacyna, narząd wzroku, ośrodkowy układ nerwowy, prąd potasowy, spontaniczna aktywność, topoizomeraza II, układ krwiotwórczy, układ sercowo-naczyniowy, utrata ciąży, wady rozwojowe kręgów, wydłużenie odstępu QT, zwyrodnienie wodniczkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hydroxyzinum Zentiva 10 mg
Przedkliniczne badania hydroksyzyny wykazały, że substancja ta nie wykazuje działania genotoksycznego, co potwierdzają badania in vitro i in vivo. W zakresie kardiotoksyczności, hydroksyzyna wpływa na prądy jonowe serca, w tym hamuje prąd potasowy IKr w kanałach hERG, jednak efekt ten pojawia się dopiero przy stężeniach 40-krotnie wyższych niż terapeutyczne (po dawce 50 mg). W badaniach in vivo na psach nie zaobserwowano wpływu na odstęp QTc, co wskazuje na niski potencjał do wywołania zaburzeń repolaryzacji serca przy standardowym stosowaniu klinicznym.
badanie in vitro, badanie in vivo, elektrokardiogram, embriotoksyczność, genotoksyczność, hydroksyzyna, kanał hERG, odstęp QTc, potencjał czynnościowy, potencjał rakotwórczy, prąd potasowy, profil bezpieczeństwa leku, repolaryzacja mięśnia sercowego, repolaryzacja serca, stężenie terapeutyczne, teratogenność, układ sercowo-naczyniowy, włókna Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hydroxyzine Orion 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące hydroksyzyny chlorowodorku wskazują na potencjalne ryzyko teratogenne przy dawkach 50 mg/kg masy ciała u szczurów i królików, manifestujące się wadami rozwojowymi płodu oraz poronieniami. W badaniach elektrofizjologicznych na włóknach Purkiniego psa hydroksyzyna w stężeniu 3 µM wydłużała czas trwania potencjału czynnościowego, natomiast przy 30 µM obserwowano jego skrócenie, co sugeruje interakcje z kanałami potasowymi, wapniowymi i sodowymi. Chlorowodorek hydroksyzyny hamował prąd potasowy IKr z IC50 = 0,62 µM, jednak jest to stężenie 10-60 razy wyższe niż terapeutyczne, co wskazuje na istotny margines bezpieczeństwa w kontekście wpływu na elektrofizjologię serca.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hydroxyzinum Zentiva 25 mg
Badania przedkliniczne hydroksyzyny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Hydroxyzinum Zentiva, wykazały potencjalne działanie teratogenne i embriotoksyczne u gryzoni przy dawkach ≥50 mg/kg/dobę, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Kompleksowa ocena genotoksyczności, przeprowadzona in vitro i in vivo, nie wykazała działania mutagennego ani aberracji chromosomowych, co wskazuje na brak wpływu hydroksyzyny na materiał genetyczny. Brak jest jednak danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego tej substancji, co stanowi lukę w dokumentacji przedklinicznej.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, czynność elektryczna serca, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrofizjologia serca, hydroksyzyny chlorowodorek, kanał hERG, komórka ssaka, mutacja, odstęp QTc, potencjał czynnościowy, potencjał genotoksyczny, prąd potasowy, profil bezpieczeństwa, stężenie terapeutyczne, układ sercowo-naczyniowy, włókna Purkinjego, zapis elektrokardiograficzny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hydroxyzinum Bluefish 10 mg
Badania przedkliniczne hydroksyzyny chlorowodorku wykazały istotne działanie teratogenne przy dawkach 50 mg/kg masy ciała u szczurów i królików, manifestujące się wadami rozwojowymi płodu oraz zwiększoną częstością poronień. Elektrofizjologiczne analizy na włóknach Purkinjego psa ujawniły, że hydroksyzyna w stężeniu 3 μM wydłuża czas trwania potencjału czynnościowego poprzez interakcję z kanałami potasowymi, natomiast przy 30 μM skraca ten czas, co sugeruje wpływ na prądy wapniowe i/lub sodowe. W badaniach na kanałach hERG stwierdzono hamowanie prądu potasowego (IKr) przy IC50 wynoszącym 0,62 μM, co jest stężeniem 10-60 razy wyższym niż terapeutyczne, wskazując na niskie ryzyko kliniczne przy standardowych dawkach.
badanie telemetryczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, częstość akcji serca, działanie niepożądane, działanie teratogenne, hydroksyzyna chlorowodorek, kanał hERG, kanał potasowy, odstęp PR, odstęp QT, odstęp QTc, parametr elektrokardiograficzny, poronienie, potencjał czynnościowy, prąd potasowy, prąd sodowy, prąd wapniowy, receptor 5-HT2, receptor H1, repolaryzacja błony komórkowej, substancja czynna, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa płodu, włókno Purkinjego, zespół QRS