absorpcja przeznaskórkowa

Absorpcja przeznaskórkowa (transdermal absorption) to proces, w którym substancje chemiczne przechodzą przez skórę i wnikają do układu krwionośnego. Jest to kluczowy mechanizm wykorzystywany w farmakoterapii przy stosowaniu leków w postaci plastrów, maści, kremów i innych form aplikacji zewnętrznej.

Proces absorpcji przeznaskórkowej przebiega wieloetapowo i zależy od właściwości fizykochemicznych substancji (masa cząsteczkowa, lipofilność, hydrofilność), struktury skóry pacjenta oraz od podłoża, w którym substancja jest zawieszona. Najważniejszą barierą dla absorpcji jest warstwa rogowa naskórka (stratum corneum), przez którą substancje mogą przenikać drogą międzykomórkową, wewnątrzkomórkową lub przydatkową.

W praktyce klinicznej absorpcja przeznaskórkowa jest wykorzystywana do podawania wielu leków, w tym opioidowych środków przeciwbólowych (fentanyl), hormonów (estrogeny, testosteron), leków przeciwnadciśnieniowych (klonidyna, nitrogliceryna) czy nikotyny w terapii uzależnień. Zaletami tej drogi podania są: omijanie efektu pierwszego przejścia przez wątrobę, możliwość utrzymania stałego stężenia leku we krwi oraz zwiększenie współpracy pacjenta dzięki nieinwazyjnej metodzie aplikacji.

Czynniki wpływające na skuteczność absorpcji przeznaskórkowej obejmują: miejsce aplikacji (różna grubość i ukrwienie skóry), stan skóry (uszkodzenia, choroby, wiek), temperaturę skóry oraz stosowanie promotorów wchłaniania, które mogą zwiększać przepuszczalność bariery skórnej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl