guz niewydzielający hormonów
Guz niewydzielający hormonów (non-functioning tumor) to rodzaj nowotworu, który nie produkuje nadmiernych ilości hormonów, w przeciwieństwie do guzów hormonalnie czynnych. Najczęściej tego typu zmiany występują w obrębie gruczołów endokrynnych, takich jak przysadka mózgowa, trzustka, nadnercza czy tarczyca.
Diagnostyka guzów niewydzielających hormonów jest często trudniejsza niż w przypadku ich czynnych hormonalnie odpowiedników, ponieważ nie powodują one objawów związanych z nadmiernym wydzielaniem hormonów. Pacjenci mogą zgłaszać objawy wynikające z efektu masy guza (ucisk na okoliczne struktury) lub zmiany te mogą zostać wykryte przypadkowo podczas badań obrazowych wykonywanych z innych przyczyn.
W diagnostyce guzów niewydzielających hormonów kluczowe znaczenie mają badania obrazowe (USG, TK, MRI), które pozwalają określić wielkość i lokalizację zmiany. Ostateczne rozpoznanie wymaga jednak oceny histopatologicznej, najczęściej materiału pobranego podczas biopsji lub usuniętego chirurgicznie.
Leczenie zależy od wielu czynników, w tym lokalizacji, wielkości, charakteru zmiany (łagodna czy złośliwa) oraz stanu ogólnego pacjenta. Najczęściej stosowaną metodą terapii jest leczenie chirurgiczne, które ma na celu całkowite usunięcie guza. W przypadku zmian złośliwych może być konieczne zastosowanie dodatkowych metod, takich jak radioterapia czy chemioterapia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wieloogniskowa neoplazja endokrynna typu 1 (men 1) – Epidemiologia
Wieloogniskowa neoplazja endokrynna typu 1 (MEN 1) to rzadki zespół nowotworowy o wysokiej penetracji, charakteryzujący się występowaniem guzów przytarczyc (penetracja 90%), przedniego płata przysadki (40%) oraz neuroendokrynnych guzów układu żołądkowo-jelitowo-trzustkowego (60%). Częstość występowania MEN 1 wynosi około 0,25%, a chorobowość od 0,02 do 0,2 na 1000 osób. Objawy kliniczne pojawiają się zwykle przed 40. rokiem życia, z penetracją sięgającą 95%. Najczęstszą manifestacją jest pierwotna nadczynność przytarczyc (PHPT), diagnozowana u 94% pacjentów, a także guzy neuroendokrynne (85%) i guzy przysadki (67%). Średni wiek pojawienia się pierwszych objawów to 29,6 lat, a diagnozy 36,9 lat. MEN 1 wiąże się ze skróconą oczekiwaną długością życia, z 50% ryzykiem zgonu do 50. roku życia, głównie z powodu nowotworów złośliwych i powikłań hormonalnych. Wczesna diagnoza i intensywny nadzór kliniczny, biochemiczny i radiologiczny, rozpoczynający się już w dzieciństwie, są kluczowe dla poprawy rokowania i jakości życia pacjentów.
badanie przesiewowe, gastryna, gen MEN1, gruczolak przysadki, guz niewydzielający hormonów, guz przysadki, guz trzustki, guz żołądkowo-jelitowo-trzustkowy, hiperkalcemia, hiperplazja wielogruczołowa, kamica nerkowa, mutacja genu MEN1, nadczynność przytarczyc, nowotwór neuroendokrynny, nowotwór neuroendokrynny trzustki, parathormon, pierwotna nadczynność przytarczyc, prolaktyna, promieniowanie jonizujące, rak brodawkowaty tarczycy, rak endometrium, rezonans magnetyczny, wieloogniskowa neoplazja endokrynna typu 1, zespół Wermera