eliminacja pozaustrojowa leku

Eliminacja pozaustrojowa leku to proces usuwania substancji leczniczej z organizmu pacjenta przy użyciu technik zewnątrzustrojowych. Metody te są stosowane w sytuacjach, gdy konwencjonalne drogi eliminacji leku (wątrobowa lub nerkowa) są niewystarczające lub gdy doszło do przedawkowania substancji wymagającego natychmiastowej interwencji.

Do najczęściej stosowanych technik eliminacji pozaustrojowej należą: hemodializa, hemofiltracja, hemoperfuzja, plazmafereza oraz MARS (Molecular Adsorbent Recirculating System). Skuteczność eliminacji pozaustrojowej zależy od właściwości fizykochemicznych leku, takich jak masa cząsteczkowa, wiązanie z białkami osocza, objętość dystrybucji czy rozpuszczalność w tłuszczach.

Wskazaniami do zastosowania eliminacji pozaustrojowej są głównie ciężkie zatrucia lekami, niewydolność narządów odpowiedzialnych za metabolizm i wydalanie leków (wątroba, nerki) oraz konieczność szybkiego usunięcia toksycznego leku z organizmu. Techniki te znajdują zastosowanie w toksykologii klinicznej oraz intensywnej terapii, gdzie mogą stanowić istotny element postępowania ratującego życie.

W praktyce klinicznej lekarz musi rozważyć stosunek korzyści do ryzyka związanego z procedurami eliminacji pozaustrojowej, uwzględniając stan kliniczny pacjenta, farmakokinetykę leku oraz dostępność odpowiedniego sprzętu i personelu. Decyzja o zastosowaniu tych metod powinna być podejmowana indywidualnie, po wnikliwej analizie przypadku.

Powiązane wpisy

  1. 19.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl