alfa-hydroksymidazolam
Alfa-hydroksymidazolam jest głównym aktywnym metabolitem midazolamu, należącego do grupy benzodiazepin. Powstaje w wyniku procesu hydroksylacji przy udziale enzymu CYP3A4 w wątrobie. Metabolit ten wykazuje podobne działanie farmakologiczne do związku macierzystego, działając jako pozytywny allosteryczny modulator receptorów GABA-A.
Pod względem klinicznym alfa-hydroksymidazolam przyczynia się do przedłużenia działania midazolamu w organizmie. Charakteryzuje się działaniem przeciwlękowym, nasennym, przeciwdrgawkowym oraz miorelaksacyjnym. Okres półtrwania tego metabolitu jest dłuższy niż związku macierzystego, co może mieć znaczenie w przypadku zaburzeń funkcji wątroby czy interakcji lekowych wpływających na aktywność CYP3A4.
W praktyce klinicznej obecność alfa-hydroksymidazolamu w organizmie może wpływać na czas utrzymywania się efektów sedacyjnych po podaniu midazolamu, co jest istotne zwłaszcza w procedurach anestezjologicznych, sedacji proceduralnej oraz w intensywnej terapii. Monitorowanie stężenia tego metabolitu może być pomocne w ocenie metabolizmu midazolamu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością wątroby lub przyjmujących inhibitory CYP3A4.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Midazolam w postaci chlorowodorku, stosowany w preparacie Soloxelam do aplikacji na śluzówkę jamy ustnej u dzieci, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i wysoką biodostępnością (około 75% u dorosłych, do 87% u dzieci z ciężką malarią). Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest do 30 minut po podaniu. Objętość dystrybucji wynosi około 5,3 L/kg, a wiązanie z białkami osocza sięga 96-98%. Midazolam ulega niemal całkowitemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP3A4, z dominującym metabolitem alfa-hydroksymidazolamem (stosunek AUC metabolitu do leku 0,46 u dzieci). Klirens osoczowy wynosi 30 mL/kg/min, a okres półtrwania eliminacji jest dwufazowy: początkowo 27 minut, a końcowo 204 minuty. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (60-80% dawki), głównie w postaci sprzężonego metabolitu.
alfa-hydroksymidazolam, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność midazolamu, chlorowodorek midazolamu, drgawki, epizod drgawkowy, farmakokinetyka eliminacji, farmakokinetyka midazolamu, klirens midazolamu, kwas glukuronowy, marskość wątroby, midazolam dośluzówkowy, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania midazolamu, populacja pediatryczna, przewlekła niewydolność nerek, stan krytyczny, stężenie terapeutyczne -
Leksykon leków
Midazolam wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania oraz populacji pacjentów. Po podaniu domięśniowym osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 30 minut, z dostępnością biologiczną około 90%, natomiast po podaniu doodbytniczym dostępność ta wynosi około 50%. Lek charakteryzuje się objętością dystrybucji 0,7-1,2 l/kg oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%). Midazolam jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5 do farmakologicznie czynnego 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi 12% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania midazolamu u młodych zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 ml/min. Lek jest wydalany głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu (60-80% dawki), z mniej niż 1% wydalanym w formie niezmienionej.
alfa-hydroksymidazolam, asfiksja, bariera łożyskowa, białka osocza, biotransformacja, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka midazolamu, glukuronid hydroksymidazolamu, hydroksylacja leku, hydroksymidazolam, indukcja enzymów, infuzja dożylna, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, sedacja, wchłanianie domięśniowe, wchłanianie doodbytnicze, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca -
Leksykon leków
Midazolam, dostępny w stężeniach 1 mg/ml oraz 5 mg/ml jako roztwór do wstrzykiwań lub infuzji, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną po podaniu domięśniowym (>90%) i umiarkowaną po podaniu doodbytniczym (~50% u dorosłych, 5-18% u dzieci). Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest około 30 minut po aplikacji. Objętość dystrybucji wynosi 0,7-1,2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to 96-98%. Midazolam jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 do aktywnego α-hydroksymidazolamu, którego stężenie stanowi około 12% stężenia leku macierzystego, a jego udział w działaniu terapeutycznym wynosi około 10%. Okres półtrwania eliminacyjnego u zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 ml/min. Lek jest wydalany głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu (60-80%), z mniej niż 1% dawki wydalanej w formie niezmienionej.
alfa-hydroksymidazolam, bariera łożyskowa, biotransformacja, bolus, cytochrom P450 3A4, długotrwała sedacja, dostępność biologiczna, glukuronid alfa-hydroksymidazolamu, indukcja enzymów, infuzja dożylna, kinetyka eliminacji, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, stan krytyczny, szybkość wchłaniania, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca -
Leksykon leków
Midazolam, podawany doustnie w dawce 15 mg (Dormicum), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak z biodostępnością ograniczoną do 30-70% z powodu efektu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 70-120 ng/mL i osiągane jest w ciągu około 1 godziny, z okresem półwchłaniania 5-20 minut. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 7,5-20 mg. Midazolam ma objętość dystrybucji 0,7-1,2 L/kg i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (96-98%). Metabolizowany jest głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5 do aktywnego metabolitu α-hydroksymidazolamu, który odpowiada za około 34% działania farmakologicznego. Okres półtrwania midazolamu wynosi 1,5-2,5 godziny, a metabolitu poniżej 1 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem 60-80% dawki w postaci sprzężonego metabolitu. Midazolam nie kumuluje się przy dawkowaniu raz na dobę, a wielokrotne podawanie nie indukuje enzymów metabolizujących lek.
alfa-hydroksymidazolam, bariera fizjologiczna, bariera łożyskowa, benzodiazepin, biodostępność, biotransformacja, CYP3A4, CYP3A5, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka midazolamu, faza eliminacji, glukuronid alfa-hydroksymidazolamu, izoenzym CYP3A cytochromu P450, klirens midazolamu, marskość wątroby, midazolam, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania midazolamu, płyn mózgowo-rdzeniowy, przewlekła choroba wątroby, sedacja przedłużona, stężenie w osoczu, substancja farmakologicznie czynna, tkanka tłuszczowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Midazolam wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się objętością dystrybucji 0,7-1,2 l/kg oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%). Po dożylnym podaniu metabolizowany jest głównie w wątrobie przez CYP3A4 do aktywnego 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia leku macierzystego, a okres półtrwania wynosi poniżej 1 godziny. Midazolam ma okres półtrwania eliminacji u zdrowych dorosłych 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy wynosi 300-500 ml/min. Metabolity wydalane są głównie przez nerki (60-80% dawki), z mniej niż 1% leku wydalanego w postaci niezmienionej. Brak autoindukcji enzymów metabolizujących oraz nieistotne przenikanie przez barierę łożyskową i do płynu mózgowo-rdzeniowego wpływają na profil bezpieczeństwa i dawkowanie midazolamu.
1′-hydroksymidazolam, alfa-hydroksymidazolam, bariera łożyskowa, bolus, dysfagia, faza eliminacji, glikoproteina p, glukuronid 1′-hydroksymidazolamu, klirens midazolamu, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, perfuzja narządów, płyn mózgowo-rdzeniowy, stan krytyczny pacjenta, szlak metaboliczny, szybkie wstrzyknięcie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca -
Leksykon leków
Midazolam wykazuje szybkie i całkowite wchłanianie po podaniu domięśniowym z dostępnością biologiczną około 90%, natomiast po podaniu doodbytniczym dostępność ta wynosi około 50%. Po dożylnym podaniu charakteryzuje się objętością dystrybucji 0,7-1,2 l/kg oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%). Metabolizowany jest głównie w wątrobie przez CYP3A4 i CYP3A5 do farmakologicznie czynnego 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia midazolamu. Okres półtrwania midazolamu u młodych zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 ml/min. Lek jest wydalany głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu (60-80%), z mniej niż 1% wydalanym w formie niezmienionej. Kinetyka eliminacji jest podobna po podaniu dożylnym w bolusie i infuzji, a wielokrotne podawanie nie indukuje enzymów metabolizujących midazolam.
1′-hydroksymidazolam, alfa-hydroksymidazolam, asfiksja, bariera łożyskowa, biotransformacja, CYP3A4, CYP3A5, cytochrom P450, dostępność biologiczna, glukuronid 1′-hydroksymidazolamu, hydroksylacja, infuzja dożylna, klirens osoczowy, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, zastoinowa niewydolność serca -
Leksykon leków
Midazolam w formie roztworu do stosowania w jamie ustnej (Soloxelam) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z biodostępnością około 75% u dorosłych i 87% u dzieci z ciężką malarią i drgawkami. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) u dzieci osiągane jest w około 30 minut, a objętość dystrybucji wynosi 5,3 L/kg. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (96-98%), głównie albuminami, i jest intensywnie metabolizowany w wątrobie przez CYP3A4 do alfa-hydroksymidazolamu, którego stosunek AUC do midazolamu wynosi 0,46 u dzieci. Klirens osoczowy u dzieci wynosi 30 mL/kg/min, a okres półtrwania eliminacji jest dwufazowy: początkowo 27 minut, a końcowo 204 minuty. Midazolam jest wydalany głównie przez nerki (60-80%) w postaci sprzężonego metabolitu, z mniej niż 1% dawki w formie niezmienionej.
albumina, alfa-hydroksymidazolam, bariera łożyskowa, biodostępność midazolamu, cytochrom P4503A4, dawkowanie, epizod drgawkowy, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, midazolam, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole powierzchni pod krzywą, profil farmakokinetyczny, przewlekła niewydolność nerek, roztwór do stosowania w jamie ustnej, stan krytyczny pacjenta, substancja lipofilna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Midazolam wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego zastosowanie kliniczne i dawkowanie. Po podaniu domięśniowym osiąga maksymalne stężenie w osoczu w około 30 minut, z biodostępnością >90%, natomiast podanie doodbytnicze charakteryzuje się biodostępnością około 50%. Objętość dystrybucji w fazie stacjonarnej wynosi 0,7-1,2 l/kg, a lek wiąże się z białkami osocza w 96-98%, głównie z albuminami. Midazolam jest metabolizowany w wątrobie przez cytochrom P450 3A4 do aktywnego alfa-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania u zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy mieści się w zakresie 300-500 ml/min. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu, z mniej niż 1% dawki wydalanej w formie niezmienionej.
alfa-hydroksymidazolam, biodostępność, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, farmakokinetyka midazolamu, faza dystrybucji, faza eliminacji, hydroksylacja, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, przewlekła niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, zastoinowa niewydolność serca -
Leksykon leków
Soloxelam zawiera midazolam chlorowodorek w roztworze do podania na śluzówkę jamy ustnej, dostępny w dawkach 2,5 mg (0,5 ml), 5 mg (1 ml), 7,5 mg (1,5 ml) oraz 10 mg (2 ml). Midazolam charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 30 minut u dzieci, z biodostępnością około 75% u dorosłych i 87% u dzieci z ciężką malarią i drgawkami. Objętość dystrybucji wynosi około 5,3 L/kg, a wiązanie z białkami osocza to 96-98%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z alfa-hydroksymidazolamem jako głównym metabolitem. U dzieci stosunek metabolitu do leku wynosi 0,46, a klirens osoczowy to 30 mL/kg/min. Okres półtrwania ma charakter dwufazowy: 27 minut (początkowy) i 204 minuty (końcowy). Midazolam jest wydalany głównie przez nerki (60-80%) w postaci sprzężonej z kwasem glukuronowym, z mniej niż 1% dawki w formie niezmienionej.
albumina, alfa-hydroksymidazolam, bariera łożyskowa, biodostępność, cytochrom P450 3A4, dostosowanie dawki, hydroksylacja, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, lipofilność, marskość wątroby, midazolam, niewydolność serca, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia leku, przewlekła niewydolność nerek, śluzówka jamy ustnej, stan krytyczny, stężenie leku w osoczu, szybkie wchłanianie -
Leksykon leków
Midazolam podawany w postaci roztworu do stosowania w jamie ustnej (Soloxelam) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i wysoką biodostępnością (około 75% u dorosłych, 87% u dzieci z ciężką malarią i drgawkami). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 30 minut u dzieci, a AUC0-inf różni się w zależności od wieku i dawki (np. 168 ng·h/mL przy 2,5 mg u niemowląt 3 mies.–<1 roku, do 254 ng·h/mL przy 7,5 mg u dzieci 5–<10 lat). Midazolam wykazuje dużą lipofilność, objętość dystrybucji wynosi około 5,3 L/kg, a wiązanie z białkami osocza sięga 96-98%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z alfa-hydroksymidazolanem jako głównym metabolitem (stosunek AUC metabolitu do leku u dzieci wynosi 0,46). Klirens osoczowy u dzieci wynosi 30 mL/kg/min, a eliminacja przebiega dwufazowo z okresem półtrwania 27 minut (faza początkowa) i 204 minut (faza eliminacji). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu (60-80%), z mniej niż 1% leku niezmienionego.
alfa-hydroksymidazolam, badanie farmakokinetyczne, bariera łożyskowa, białko osocza, biodostępność, cytochrom P4503A4, drgawki, dysfunkcja nerek, hydroksylacja, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, lipofilność, marskość wątroby, midazolam w jamie ustnej, napad drgawkowy, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole powierzchni pod krzywą, przewlekła niewydolność nerek, Soloxelam, stężenie maksymalne leku -
Leksykon leków
Midazolam wykazuje złożoną farmakokinetykę zależną od drogi podania oraz stanu pacjenta. Po podaniu domięśniowym osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 30 minut, z dostępnością biologiczną >90%, natomiast po podaniu doodbytniczym dostępność wynosi około 50%. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 0,7-1,2 l/kg, a lek wiąże się z białkami osocza w 96-98%, głównie z albuminami. Midazolam ulega niemal całkowitej biotransformacji w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP3A4 do aktywnego metabolitu α-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania midazolamu u zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 ml/min. Lek jest wydalany głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu (60-80%), z mniej niż 1% dawki wydalanej w formie niezmienionej.
alfa-hydroksymidazolam, bariera łożyskowa, biotransformacja metaboliczna, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka midazolamu, faza eliminacji, hydroksylacja, klirens metaboliczny, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, przewlekła niewydolność nerek, wchłanianie leku, wiązanie z białkami, wlew dożylny, zastoinowa niewydolność serca -
Leksykon leków
Midazolam, będący składnikiem leku MIDANIUM, wykazuje zróżnicowany profil farmakokinetyczny zależny od drogi podania oraz specyficznych cech pacjenta. Po podaniu domięśniowym osiąga maksymalne stężenie w osoczu w około 30 minut, z biodostępnością przekraczającą 90%, natomiast po podaniu doodbytniczym biodostępność wynosi około 50%. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%), głównie albuminami, oraz objętością dystrybucji w fazie stacjonarnej 0,7-1,2 l/kg. Midazolam jest metabolizowany w wątrobie przez cytochrom P4503A4 do aktywnego alfa-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania u zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 ml/min. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (60-80% dawki) w postaci sprzężonego metabolitu, z mniej niż 1% dawki wydalanej w formie niezmienionej.
alfa-hydroksymidazolam, benzodiazepina, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, cytochrom P4503A4, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, przewlekła niewydolność nerek, sedacja, stężenie w osoczu, wlew dożylny, zastoinowa niewydolność serca
