1′-hydroksymidazolam
1′-hydroksymidazolam to główny metabolit midazolamu, benzodiazepiny o krótkim działaniu stosowanej powszechnie w anestezjologii, intensywnej terapii oraz procedurach diagnostycznych wymagających sedacji. Związek ten powstaje w wyniku hydroksylacji midazolamu przy udziale enzymu CYP3A4 należącego do cytochromu P450.
Metabolit ten wykazuje aktywność farmakologiczną podobną do związku macierzystego, chociaż nieco słabszą. 1′-hydroksymidazolam ma działanie anksjolityczne, nasenne, przeciwdrgawkowe i miorelaksacyjne. W przeciwieństwie do midazolamu, metabolit ten jest szybciej wydalany przez nerki, co ma znaczenie kliniczne szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.
Monitorowanie stężenia 1′-hydroksymidazolamu we krwi może być istotne w przypadkach przedłużonego działania sedacyjnego midazolamu, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie może dochodzić do kumulacji tego metabolitu. Interakcje lekowe wpływające na aktywność CYP3A4 mogą znacząco modyfikować przemiany midazolamu do 1′-hydroksymidazolamu, co należy uwzględnić przy łącznej farmakoterapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Epistatus 2,5 mg
Midazolam zawarty w produkcie Epistatus charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu na śluzówkę jamy ustnej, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 30 minut. Biodostępność wynosi około 75% u zdrowych dorosłych oraz 87% u dzieci z ciężką malarią i drgawkami. Objętość dystrybucji wynosi około 5,3 l/kg, a lek wiąże się z białkami osocza w 96-98%, głównie z albuminami. Midazolam jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do aktywnego 1-hydroksymidazolamu, którego okres półtrwania wynosi około 0,84 godziny u dzieci, z tendencją do wyższego stosunku metabolitu do leku u młodszych pacjentów. Klirens osoczowy u dzieci powyżej 12 miesięcy wynosi 4,7-19,7 mL/min/kg, a okres półtrwania midazolamu podawanego pozajelitowo waha się od 0,8 do 1,8 godziny, co jest porównywalne lub krótsze niż u dorosłych.
1′-hydroksymidazolam, albuminy, bariera łożyskowa, biodostępność leku, biotransformacja, depresja oddechowa, drgawki, dystrybucja leku, izoenzym CYP3A4, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, lipofilność, malaria, marskość wątroby, midazolam, płyn mózgowo-rdzeniowy, przewlekła niewydolność nerek, stan krytyczny, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, wentylacja mechaniczna, wiązanie z białkami osocza, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam SUN 2mg/ml
Midazolam wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się objętością dystrybucji 0,7-1,2 l/kg oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%). Po dożylnym podaniu metabolizowany jest głównie w wątrobie przez CYP3A4 do aktywnego 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia leku macierzystego, a okres półtrwania wynosi poniżej 1 godziny. Midazolam ma okres półtrwania eliminacji u zdrowych dorosłych 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy wynosi 300-500 ml/min. Metabolity wydalane są głównie przez nerki (60-80% dawki), z mniej niż 1% leku wydalanego w postaci niezmienionej. Brak autoindukcji enzymów metabolizujących oraz nieistotne przenikanie przez barierę łożyskową i do płynu mózgowo-rdzeniowego wpływają na profil bezpieczeństwa i dawkowanie midazolamu.
1′-hydroksymidazolam, alfa-hydroksymidazolam, bariera łożyskowa, bolus, dysfagia, faza eliminacji, glikoproteina p, glukuronid 1′-hydroksymidazolamu, klirens midazolamu, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, perfuzja narządów, płyn mózgowo-rdzeniowy, stan krytyczny pacjenta, szlak metaboliczny, szybkie wstrzyknięcie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam Kalceks 1 mg/ml
Midazolam charakteryzuje się zróżnicowaną farmakokinetyką zależną od drogi podania, wieku pacjenta oraz współistniejących schorzeń. Po podaniu domięśniowym i doodbytniczym osiąga maksymalne stężenie w osoczu w około 30 minut, z dostępnością biologiczną odpowiednio >90% i około 50%. Objętość dystrybucji wynosi 0,7-1,2 l/kg, a lek wiąże się w 96-98% z białkami osocza. Midazolam jest metabolizowany głównie w wątrobie przez CYP3A4 i CYP3A5 do aktywnego 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie stanowi około 12% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania u zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 ml/min. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu (60-80%), z mniej niż 1% dawki wydalanej w formie niezmienionej.
1′-hydroksymidazolam, asfiksja, bariera fizjologiczna, bariera łożyskowa, białka osocza, biotransformacja, cytochrom P450, dostępność biologiczna, faza eliminacji, glukuronid 1′-hydroksymidazolamu, indukcja enzymów, izoenzym CYP3A4, izoenzym CYP3A5, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, midazolam, mleko ludzkie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, sedacja, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam Kalceks 5 mg/ml
Midazolam, będący benzodiazepiną o złożonym profilu farmakokinetycznym, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i dystrybucją, z wysoką dostępnością biologiczną po podaniu pozajelitowym (domięśniowo >90%, doodbytniczo około 50%). Objętość dystrybucji wynosi 0,7-1,2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza sięga 96-98%. Lek ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu głównie przez CYP3A4/5, z powstaniem aktywnego metabolitu 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia midazolamu, a okres półtrwania wynosi 1,5-2,5 godziny u zdrowych dorosłych. Klirens osoczowy wynosi 300-500 ml/min, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (60-80% dawki w postaci sprzężonego metabolitu). Farmakokinetyka midazolamu jest stabilna przy wielokrotnym podawaniu, bez indukcji enzymów metabolizujących lek.
1′-hydroksymidazolam, asfiksja, bariera łożyskowa, benzodiazepin, biotransformacja, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dysfagia, farmakokinetyka midazolamu, glukuronid 1′-hydroksymidazolamu, hydroksylacja, indukcja enzymów, izoenzym CYP3A4, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie pozajelitowe, profil farmakokinetyczny, sedacja, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zmniejszony przepływ wątrobowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam hameln 1 mg/ml
Midazolam wykazuje szybkie i całkowite wchłanianie po podaniu domięśniowym z dostępnością biologiczną około 90%, natomiast po podaniu doodbytniczym dostępność ta wynosi około 50%. Po dożylnym podaniu charakteryzuje się objętością dystrybucji 0,7-1,2 l/kg oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%). Metabolizowany jest głównie w wątrobie przez CYP3A4 i CYP3A5 do farmakologicznie czynnego 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia midazolamu. Okres półtrwania midazolamu u młodych zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 ml/min. Lek jest wydalany głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu (60-80%), z mniej niż 1% wydalanym w formie niezmienionej. Kinetyka eliminacji jest podobna po podaniu dożylnym w bolusie i infuzji, a wielokrotne podawanie nie indukuje enzymów metabolizujących midazolam.
1′-hydroksymidazolam, alfa-hydroksymidazolam, asfiksja, bariera łożyskowa, biotransformacja, CYP3A4, CYP3A5, cytochrom P450, dostępność biologiczna, glukuronid 1′-hydroksymidazolamu, hydroksylacja, infuzja dożylna, klirens osoczowy, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Epistatus 5 mg
Midazolam, substancja czynna leku Epistatus, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu na śluzówkę jamy ustnej, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 30 minut i biodostępnością około 75% u dorosłych oraz 87% u dzieci z ciężką malarią i drgawkami. Objętość dystrybucji wynosi około 5,3 l/kg, a lek wiąże się w 96-98% z białkami osocza. Midazolam jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do aktywnego metabolitu 1-hydroksymidazolamu, z okresem półtrwania metabolitu około 0,84 h u dzieci i 5,6 h u dorosłych. Parametry farmakokinetyczne u dzieci różnią się w zależności od wieku i dawki, np. AUC0-inf wynosi od 168 ng·godz./mL (2,5 mg, 3 mies. – 1 rok) do 254 ng·godz./mL (7,5 mg, 5-10 lat), a Cmax od 87 ng/mL do 148 ng/mL. Klirens osoczowy u dzieci powyżej 12 miesięcy wynosi 4,7-19,7 mL/min/kg, co jest porównywalne lub wyższe niż u dorosłych (6,4-11,0 mL/min/kg).
1′-hydroksymidazolam, albuminy, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, CYP3A4, depresja oddechowa, faza eliminacji, intensywna terapia, klirens metaboliczny, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, lipofilność, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, profil farmakokinetyczny, przewlekła niewydolność nerek, śluzówka jamy ustnej, substancja czynna, wentylacja mechaniczna, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam SUN 1 mg/ml
Midazolam podany dożylnie wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się objętością dystrybucji w stanie stacjonarnym 0,7-1,2 l/kg masy ciała oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%, głównie albumina). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z wytworzeniem aktywnego metabolitu 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia leku macierzystego, a udział w efekcie farmakologicznym wynosi około 10%. Okres półtrwania midazolamu u młodych, zdrowych ochotników wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 mL/min. Metabolity wydalane są głównie przez nerki (60-80% dawki), z minimalnym wydalaniem leku w formie niezmienionej (<1%). Kinetyka eliminacji nie różni się między podaniem w bolusie a infuzją, a wielokrotne podawanie nie indukuje enzymów metabolizujących.
1′-hydroksymidazolam, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biotransformacja, CYP3A4, cytochrom P450, dysfagia, glikoproteina p, glukuronid 1′-hydroksymidazolamu, hydroksylacja, infuzja dożylna, izoenzym CYP3A4, kinetyka eliminacji, klirens osoczowy, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, wstrzyknięcie, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Epistatus 10 mg
Midazolam w preparacie Epistatus podawany na śluzówkę jamy ustnej charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 30 minut. Biodostępność wynosi około 75% u zdrowych dorosłych oraz około 87% u dzieci z ciężką malarią i drgawkami. Parametry farmakokinetyczne u dzieci różnią się w zależności od wieku i dawki: AUC0-inf w zakresie 168-254 ng·godz./mL, a Cmax od 87 do 148 ng/mL. Midazolam wykazuje dużą lipofilność, z objętością dystrybucji około 5,3 l/kg i silnym wiązaniem z białkami osocza (96-98%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, prowadząc do aktywnego metabolitu 1-hydroksymidazolamu, którego okres półtrwania wynosi około 0,84 godziny u dzieci, a u dorosłych 1-3 godziny. Klirens osoczowy u dzieci powyżej 12 miesiąca życia wynosi 4,7-19,7 mL/min/kg, co jest porównywalne lub wyższe niż u dorosłych. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (60-80%) w postaci sprzężonego metabolitu, z mniej niż 1% dawki wydalanej w formie niezmienionej.
1′-hydroksymidazolam, bariera łożyskowa, biodostępność midazolamu, biotransformacja, depresja oddechowa, Epistatus, faza eliminacji, izoenzym CYP3A4, klirens metaboliczny, klirens osoczowy, kumulacja leku, lipofilność, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, midazolamu maleinian, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą, przewlekła niewydolność nerek, roztwór do stosowania w jamie ustnej, sprzężenie z kwasem glukuronowym, wentylacja mechaniczna, wiązanie z białkami osocza, zastoinowa niewydolność serca