szybkie wchłanianie
Szybkie wchłanianie to proces, w którym substancje aktywne (leki, składniki odżywcze) są sprawnie przyswajane przez organizm do krwiobiegu. Jest to kluczowy parametr farmakokinetyczny, który determinuje, jak szybko lek osiągnie miejsce działania i wywrze efekt terapeutyczny.
W farmakologii szybkość wchłaniania zależy od wielu czynników, m.in. postaci leku, drogi podania, właściwości fizykochemicznych substancji czynnej oraz stanu fizjologicznego pacjenta. Preparaty o szybkim wchłanianiu są szczególnie pożądane w terapii stanów ostrych, takich jak silny ból, stany zapalne czy napady padaczkowe, gdzie szybki początek działania jest kluczowy.
Drogi podania zapewniające szybkie wchłanianie to przede wszystkim podanie dożylne (natychmiastowe), wziewne, podjęzykowe oraz donosowe. Podanie doustne zwykle wiąże się z wolniejszym wchłanianiem, jednak nowoczesne formulacje (np. liofilizaty, roztwory, zawiesiny) mogą znacząco przyspieszyć ten proces. Czynniki wpływające na szybkość wchłaniania z przewodu pokarmowego obejmują pH żołądka, obecność pokarmu, interakcje z innymi lekami oraz motorykę przewodu pokarmowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gliptivil Combo 50 mg + 850 mg
Gliptivil Combo to lek zawierający wildagliptynę (50 mg) oraz metforminę chlorowodorek (dawki 500 mg, 850 mg lub 1000 mg) w formie tabletek powlekanych. Wildagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością (85%) i szybkim wchłanianiem (Cmax po 1,7 h na czczo), z farmakokinetyką liniową w zakresie dawek terapeutycznych. Pokarm nie wpływa istotnie na AUC wildagliptyny, choć obniża Cmax o 19% i opóźnia Tmax do 2,5 h. Wildagliptyna wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (9,3%), objętość dystrybucji 71 L oraz metabolizowana jest w 69% (główny nieaktywny metabolit LAY 151), bez udziału enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% dawki z moczem, 23% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3 godzin po podaniu doustnym. Farmakokinetyka wildagliptyny nie wykazuje klinicznie istotnych różnic ze względu na płeć, wiek, czy łagodne do ciężkich zaburzenia czynności wątroby, natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się wzrost ekspozycji (Cmax 8-66%, AUC 32-134%).
biodostępność bezwzględna, biodostępność całkowita, biorównoważność, biotransformacja, cytochrom P450, kał, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, mocz, okres półtrwania, peptydaza dipeptydylowa IV, postać niezmieniona leku, proporcjonalność dawki, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wildagliptyna i metformina chlorowodorek, wydzielanie kanalikowe, wydzielanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polsart 80 mg
Telmisartan, substancja czynna produktu Polsart (dawki 40 mg i 80 mg), charakteryzuje się średnią biodostępnością około 50% oraz nieliniową farmakokinetyką, szczególnie przy dawkach powyżej 40 mg, gdzie Cmax i AUC rosną nieproporcjonalnie. Lek wykazuje szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego, a obecność pokarmu zmniejsza AUC o 6% (40 mg) do 19% (160 mg), jednak stężenie w osoczu w pierwszych 3 godzinach pozostaje stabilne niezależnie od przyjęcia z posiłkiem. Telmisartan wiąże się silnie z białkami osocza (>99,5%), ma dużą objętość dystrybucji (~500 l) i jest metabolizowany głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym do nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania eliminacji przekracza 20 godzin, a lek jest wydalany głównie z kałem w postaci niezmienionej, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<1%). Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, co wskazuje na intensywny metabolizm wątrobowy.
AUC, biodostępność bezwzględna, biodostępność leku, biotransformacja telmisartanu, Cmax, dystrybucja tkankowa leku, klirens osoczowy, krzywa wykładnicza, kwas glukuronowy, nieliniowa farmakokinetyka, nieliniowość farmakokinetyczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pochodna glukuronidowa, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketesse 25 mg
Deksketoprofen w dawce 25 mg podany w postaci roztworu doustnego w saszetce wykazuje szybkie wchłanianie z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu po 15-20 minutach (zakres 10-75 minut). Badania biorównoważności wykazały, że roztwór doustny i tabletki powlekane są równoważne pod względem całkowitej biodostępności (AUC), przy czym Cmax roztworu jest około 20% wyższe niż tabletek, jeśli podawany jest z wodą. Podanie bez wody nie wpływa na biorównoważność obu form. Pokarm nie zmienia AUC, ale obniża Cmax i opóźnia Tmax, co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście szybkiego początku działania. Parametry dystrybucji obejmują okres półtrwania w fazie dystrybucji 0,35 godziny, eliminacji 1,65 godziny, bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99%) oraz objętość dystrybucji poniżej 0,25 l/kg.
badanie biorównoważności, biodostępność, deksketoprofen, kumulacja deksketoprofenu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, półtrwanie w fazie eliminacji, roztwór doustny, sprzęganie z glukuronidami, stężenie maksymalne, szybkie wchłanianie, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Perindopril/Amlodipine Krka 8 mg + 5 mg
Preparat Perindopril/Amlodipine Krka wykazuje farmakokinetykę charakterystyczną dla obu składników aktywnych. Peryndopryl, będący prolekiem, jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit – peryndoprylat – po 3-4 godzinach. Biodostępność peryndoprylu w formie peryndoprylatu wynosi 27%, a jej konwersja jest obniżona przez spożycie pokarmu, co uzasadnia zalecenie przyjmowania leku na czczo. Peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w 20%, ma objętość dystrybucji około 0,2 l/kg i jest eliminowany głównie przez nerki z okresem półtrwania około 17 godzin, co pozwala na osiągnięcie stanu stacjonarnego po 4 dniach terapii. U pacjentów z niewydolnością nerek, serca oraz w podeszłym wieku obserwuje się zmniejszoną eliminację, co wymaga monitorowania parametrów nerkowych i elektrolitów. W przypadku marskości wątroby klirens wątrobowy peryndoprylu jest zmniejszony o połowę, jednak bez konieczności modyfikacji dawki ze względu na niezmienioną produkcję peryndoprylatu.
badanie in vitro, biodostępność amlodypiny, biodostępność leku, faza eliminacji, kinetyka peryndoprylu, klirens amlodypiny, klirens peryndoprylatu, konwertaza angiotensyny, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania amlodypiny, peryndoprylat, prolek, stan stacjonarny, stężenie kreatyniny, stężenie peryndoprylatu, szybkie wchłanianie, wartość AUC, wchłanianie leku, wiązanie z białkami, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności wątroby, zależność liniowa, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmizek 40 mg
Telmisartan, substancja czynna leku Telmizek, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym z biodostępnością bezwzględną około 50%, która ulega zmniejszeniu o 6-19% pod wpływem pokarmu w zależności od dawki (40 mg i 160 mg). Lek wykazuje nieliniowość farmakokinetyczną, gdzie Cmax i AUC rosną nieproporcjonalnie przy dawkach powyżej 40 mg. Telmisartan wiąże się silnie z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co wpływa na jego dystrybucję (Vdss ~500 l) oraz ogranicza usuwanie podczas hemodializy. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, a metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Okres półtrwania przekracza 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a eliminacja odbywa się głównie z kałem, z wydalaniem nerkowym <1% dawki. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, co jest wysoką wartością w stosunku do przepływu wątrobowego (~1500 ml/min).
albumina, alfa-1-glikoproteina, AUC, biodostępność, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka nieliniowa, glukuronidy, hemodializa, kinetyka wykładnicza, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, szybkie wchłanianie, telmisartan, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Egiramlon 5 mg + 10 mg
Ramipryl, będący inhibitorem konwertazy angiotensyny, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w ciągu 1 godziny po podaniu doustnym. Biodostępność aktywnego metabolitu ramiprylatu wynosi około 45% po dawkach 2,5 i 5 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po około 4 dniach terapii. Ramiprylat wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (56%) oraz wydłużony okres półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, co wynika z wysycenia enzymu ACE. Metabolizm ramiprylu zachodzi głównie w wątrobie do ramiprylatu, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki. U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby obserwuje się zmienioną farmakokinetykę, w tym wydłużone stężenia ramiprylatu w osoczu. U dzieci dawka 0,05 mg/kg masy ciała odpowiada ekspozycji porównywalnej do dawki 5 mg u dorosłych, natomiast dawka 0,2 mg/kg powoduje większą ekspozycję niż maksymalna dawka 10 mg u dorosłych.
białko osocza, biodostępność, bloker kanałów wapniowych, dawkowanie, efektywny okres półtrwania, enzym konwertujący angiotensynę, esteraza wątrobowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens amlodypiny, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, podanie doustne, półokres eliminacji, przewód pokarmowy, ramiprylat, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Perindopril + Amlodipine zawiera perindopryl, który jest prolekiem szybko wchłanianym po podaniu doustnym, osiągającym maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie, oraz amlodypinę, charakteryzującą się maksymalnym stężeniem po 6-12 godzinach. Biodostępność perindoprylu jest obniżona przez posiłki, dlatego zaleca się jego podawanie na czczo, natomiast amlodypina wykazuje wysoką (64-80%) i niezmienioną przez pokarm biodostępność. Peryndoprylat, aktywny metabolit perindoprylu, osiąga maksymalne stężenie po 3-4 godzinach, ma objętość dystrybucji około 0,2 l/kg, wiąże się w 20% z białkami osocza i jest eliminowany głównie przez nerki z okresem półtrwania około 17 godzin. Amlodypina ma objętość dystrybucji około 21 l/kg, wiąże się z białkami osocza w 97,5%, jest metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, a jej okres półtrwania wynosi 35-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę.
biodostępność leku, kinetyka peryndoprylu, klirens dializacyjny, klirens doustny, końcowy okres półtrwania, konwertaza angiotensyny, liniowa zależność, maksymalne stężenie we krwi, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, peryndoprylat, prolek, stan równowagi dynamicznej, stężenie kreatyniny, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xanirva 2,5 mg
Rywaroksaban, substancja czynna Xanirvy, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w 2-4 godziny, z biodostępnością 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg. Wchłanianie jest prawie liniowe do dawki 15 mg/dobę, a większe dawki wykazują ograniczone wchłanianie, szczególnie na czczo. Rywaroksaban wiąże się silnie z albuminami (92-95%), ma umiarkowaną objętość dystrybucji (Vss ok. 50 l) i jest eliminowany wielotorowo: około 2/3 dawki ulega metabolizmowi (CYP3A4, CYP2J2, hydroliza), z czego połowa jest wydalana przez nerki, a połowa z kałem, a 1/3 jest wydalana przez nerki w formie niezmienionej. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych i 11-13 godzin u osób starszych, a klirens całkowity to około 10 l/h. Farmakokinetyka jest umiarkowanie zmienna (CV 30-40%), bez istotnych różnic płciowych czy rasowych, a masa ciała wpływa na stężenia poniżej 25%, nie wymagając modyfikacji dawkowania.
białko BCRP, biodostępność doustna, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, CYP2J2, CYP3A4, farmakodynamika, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, hamowanie czynnika Xa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, rywaroksaban, stężenie w osoczu, szlak enzymatyczny, szybkie wchłanianie, wchłanianie ograniczone, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie zakrzepowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Calipra 40 mg
Atorwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając Cmax w 1-2 godziny, z biodostępnością tabletek powlekanych na poziomie 95-99%, jednak bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 12%. Objętość dystrybucji jest wysoka (~381 l), a lek wiąże się z białkami osocza w ≥98%. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, tworząc aktywne metabolity (orto- i parahydroksylowe), które odpowiadają za około 70% aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 14 godzin, natomiast działanie farmakologiczne utrzymuje się 20-30 godzin. Atorwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1, OATP1B3, P-gp i BCRP, co wpływa na jej farmakokinetykę, w tym ograniczenie wchłaniania i wydzielania żółciowego.
atorwastatyna wapniowa, beta-oksydacja, białko oporności raka piersi, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka populacyjna, glukuronidacja, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klasyfikacja Child-Pugh, krążenie jelitowo-wątrobowe, LDL-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, obniżenie LDL-C, okres półtrwania, P-glikoproteina, poalkoholowa choroba wątroby, pochodne hydroksylowe, polimorfizm genetyczny, polipeptydy transportujące aniony organiczne, pompa efluksowa, rabdomioliza, skala Tannera, szybkie wchłanianie, tabletki do rozgryzania, wychwyt wątrobowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Ranbaxy 7,5 mg
Lenalidomid występuje jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) (56%) i R(+) (44%), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym (Tmax 0,5-2 h) oraz proporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC do dawki. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (23-29%) i jest eliminowany głównie przez nerki (90% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3-5 godzin u zdrowych osób i pacjentów z MM, MDS lub MCL. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych obniża AUC o 20% i Cmax o 50%, jednak w badaniach klinicznych lenalidomid podawano niezależnie od posiłków. Metabolizm lenalidomidu jest minimalny, nie jest substratem ani inhibitorem enzymów CYP450 ani transporterów leków, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
asymetryczny atom węgla, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, choroba nerek w fazie końcowej, cytochrom P450, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens lenalidomidu, klirens nerkowy, masa ciała, mieszanina racemiczna, nerka, okres półtrwania, pole pod krzywą, sperma ludzka, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, wchłanianie lenalidomidu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Livazo 4 mg
Pitawastatyna, substancja czynna leku Livazo, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cmax w 1 godzinę), biodostępnością 51% oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99%). Metabolizm pitawastatyny jest minimalny i odbywa się głównie przez UDP-glukuronozylotransferazy (UGT1A3, UGT2B7), z niewielkim udziałem CYP2C9 i CYP2C8, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych typowych dla innych statyn. Lek jest eliminowany głównie przez wątrobę z żółcią, z połowicznym czasem eliminacji od 5,7 do 8,9 godziny i klirensem około 43,4 l/h. Obecność pokarmu obniża Cmax o 43%, ale nie wpływa na całkowitą ekspozycję (AUC). Transport do hepatocytów odbywa się aktywnie przez OATP1B1 i OATP1B3, a polimorfizmy genu SLCO1B1 mogą wpływać na zmienność farmakokinetyczną (4-krotna różnica AUC). Pitawastatyna nie jest substratem glikoproteiny p, co zmniejsza potencjał interakcji lekowych.
albumina, AUC, biodostępność, Cmax, CYP2C8, CYP2C9, cytochrom P450, czas półtrwania, dysfagia, dystrybucja leku, forma niezmieniona, glikoproteina p, hemodializa, hepatocyt, klirens, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwaśna glikoproteina alfa 1, lakton, niewydolność wątroby, OATP1B1, OATP1B3, objętość dystrybucji, pitawastatyna, pole pod krzywą, skala Childa-Pugha, SLCO1B1, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, UDP-glukuronozylotransferaza, uszkodzenie wątroby, zależność od dawki - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Fresenius Kabi 20 mg
Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie, występującym jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) i R(+), z szybkim wchłanianiem i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 0,5-2 godzin. Charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (23% u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, 29% u zdrowych ochotników) oraz krótkim okresem półtrwania około 3 godzin u zdrowych osób i 3-5 godzin u pacjentów z nowotworami. Lenalidomid jest eliminowany głównie przez nerki (90% wydalane z moczem w postaci niezmienionej), z minimalnym metabolizmem (hydroksy-lenalidomid 4,59%, N-acetylo-lenalidomid 1,83%). Spożycie posiłków wysokotłuszczowych i wysokokalorycznych zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o około 50%, jednak lek może być stosowany niezależnie od posiłku. Hemodializa 4-godzinna usuwa około 30% dawki leku.
białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, farmakokinetyka lenalidomidu, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroksy-lenalidomid, klirens kreatyniny, mieszanina racemiczna, N-acetylo-lenalidomid, nerka, niewydolność nerek, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, substrat, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Zentiva 25 mg
Lenalidomid, dostępny jako mieszanina racemiczna S(-) i S(+), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 0,5-2 godziny. Wartości Cmax oraz AUC rosną proporcjonalnie do dawki, a wielokrotne dawkowanie nie powoduje kumulacji. Spożycie tłustego, wysokokalorycznego posiłku zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak skuteczność i bezpieczeństwo leku potwierdzono niezależnie od przyjmowania z jedzeniem. Lenalidomid wiąże się z białkami osocza w 23-29%, przenika do nasienia w ilości <0,01% dawki i jest niewykrywalny po 3 dniach od zakończenia terapii. Nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 ani nie wpływa na ich aktywność, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych, a także nie jest substratem ani inhibitorem kluczowych transporterów błonowych.
asymetryczny atom węgla, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, klirens nerkowy, kreatynina, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, stężenie maksymalne w osoczu, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, transferaza glukuronylowa, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 10 mg + 10 mg
Farmakokinetyka skojarzonego preparatu peryndoprylu i amlodypiny wykazuje, że biodostępność obu substancji jest porównywalna do ich podawania osobno. Peryndopryl, jako prolek, jest szybko wchłaniany z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit – peryndoprylat – osiąga szczyt stężenia po 3-4 godzinach. Okres półtrwania peryndoprylu wynosi 1 godzinę, natomiast peryndoprylatu około 17 godzin, co umożliwia stabilizację stanu równowagi farmakokinetycznej w ciągu 4 dni. Posiłek obniża biodostępność peryndoprylu poprzez zmniejszenie konwersji do peryndoprylatu, dlatego zaleca się podawanie leku na czczo. U pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością serca lub nerek obserwuje się zmniejszoną eliminację peryndoprylatu, co wymaga monitorowania stężenia kreatyniny i potasu. U pacjentów dializowanych klirens dializacyjny peryndoprylatu wynosi 70 ml/min, a u osób z marskością wątroby klirens wątrobowy macierzystego peryndoprylu jest zmniejszony o około 50%, jednak bez konieczności modyfikacji dawki.
amlodypina, badanie farmakokinetyczne, biodostępność bezwzględna, klirens dializacyjny, końcowy okres półtrwania, konwertaza angiotensyny, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, peryndoprylat, prolek, stężenie kreatyniny, szybkie wchłanianie, wchłanianie leku, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sortis 20 20 mg
Atorwastatyna, dostępna w dawkach 10, 20, 40 i 80 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność całkowita wynosi około 12%, a aktywność hamująca reduktazę HMG-CoA około 30%, co wynika z efektu pierwszego przejścia i metabolizmu wątrobowego. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~381 l) i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (≥98%). Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, tworząc aktywne metabolity hydroksylowe, które odpowiadają za około 70% aktywności farmakologicznej. Atorwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1/1B3 oraz pomp efluksowych P-gp i BCRP, co wpływa na jej farmakokinetykę i eliminację żółciową. Okres półtrwania leku wynosi około 14 godzin, natomiast działania hamującego reduktazę HMG-CoA – 20-30 godzin, co ma znaczenie dla skuteczności terapeutycznej.
AUC, BCRP, biodostępność atorwastatyny, cytochrom P-450 3A4, efekt pierwszego przejścia, genotyp c.521TT, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klasyfikacja Child-Pugh, klirens atorwastatyny, LDL-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, parametr farmakokinetyczny, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, recyrkulacja wątrobowo-jelitowa, skala Tannera, skalowanie allometryczne, stężenie atorwastatyny, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza