dodatkowe drogi przewodzenia
Dodatkowe drogi przewodzenia to anomalie anatomiczne w układzie przewodzącym serca, które umożliwiają krążenie impulsu elektrycznego poza prawidłowym szlakiem przewodzenia. Stanowią one podłoże anatomiczne dla wielu rodzajów częstoskurczów, w tym najczęściej dla nawrotnego częstoskurczu przedsionkowo-komorowego (AVRT).
Wśród dodatkowych dróg przewodzenia najczęściej występują drogi przedsionkowo-komorowe (pęczek Kenta), które stanowią bezpośrednie połączenie między przedsionkiem a komorą z pominięciem węzła przedsionkowo-komorowego. Inne typy to drogi węzłowo-komorowe (włókna Mahaima), łączące węzeł przedsionkowo-komorowy lub pęczek Hisa z mięśniówką komór, oraz drogi węzłowo-przedsionkowe (szlaki Jamesa), biegnące od węzła AV do przedsionków.
Dodatkowe drogi przewodzenia mogą przewodzić impulsy jednokierunkowo (tylko w kierunku zstępującym lub wstępującym) lub dwukierunkowo. Ich obecność może objawiać się charakterystycznym obrazem elektrokardiograficznym – w przypadku pęczka Kenta jest to preekscytacja komór widoczna jako skrócenie odstępu PR i obecność fali delta. Najbardziej znanym zespołem związanym z obecnością dodatkowych dróg przewodzenia jest zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW).
Diagnostyka dodatkowych dróg przewodzenia obejmuje badanie EKG, badanie holterowskie, próbę wysiłkową oraz badanie elektrofizjologiczne serca. Leczenie polega na farmakoterapii przeciwarytmicznej lub, w przypadku oporności na leki, na zabiegach ablacji przezskórnej, które charakteryzują się wysoką skutecznością i bezpieczeństwem.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Flekainid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Flekainid, lek przeciwarytmiczny klasy IC, charakteryzuje się wąskim indeksem terapeutycznym i wymaga ścisłego nadzoru specjalistycznego podczas terapii, zwłaszcza u pacjentów z częstoskurczem nawrotnym w węźle przedsionkowo-komorowym, zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz napadowym migotaniem przedsionków z objawami niepełnosprawności. Monitorowanie obejmuje zapis EKG oraz stężenie flekainidu w osoczu, a w niektórych przypadkach konieczna jest hospitalizacja podczas dostosowywania dawki. Lek wykazuje działanie proarytmiczne, co może prowadzić do nasilenia istniejących zaburzeń rytmu lub pojawienia się cięższych arytmii. Przeciwwskazaniem do stosowania jest obecność organicznej choroby serca, zaburzeń czynności lewej komory oraz niewyrównane zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza hipokaliemia i hiperkaliemia. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek (klirens kreatyniny ≤ 35 ml/min/1,73 m²) oraz u osób w podeszłym wieku konieczne jest ostrożne dawkowanie i monitorowanie stężenia leku.
bradykardia, częstoskurcz nawrotny, defibrylacja, dodatkowe drogi przewodzenia, działanie proarytmiczne, flekainid, hiperkaliemia, hipokaliemia, indeks terapeutyczny, klirens kreatyniny, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, leki przeciwarytmiczne klasy I, miażdżycowa choroba serca, napadowe migotanie przedsionków, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, odstęp JT, odstęp QT, stężenie leku w osoczu, strukturalna choroba serca, stymulacja wsierdzia, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenia elektrolitowe, zapis EKG, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugadów, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Polfenon 300 mg
Propafenon chlorowodorek, substancja czynna leku Polfenon (dostępnego w tabletkach powlekanych o dawkach 150 mg i 300 mg), jest klasyfikowany jako lek przeciwarytmiczny klasy IC według Vaughan-Williamsa (kod ATC: C01BC03). Jego podstawowy mechanizm działania polega na blokowaniu kanałów sodowych, co prowadzi do zwolnienia prędkości narastania fazy 0 potencjału czynnościowego kardiomiocytów. W komórkach mięśnia sercowego propafenon nieznacznie wydłuża czas trwania potencjału czynnościowego, natomiast we włóknach Purkinjego skraca ten czas. Działanie dromotropowo ujemne objawia się zmniejszeniem szybkości przewodzenia bodźców w układzie bodźco-przewodzącym, co skutkuje wydłużeniem czasu refrakcji w przedsionkach, węźle przedsionkowo-komorowym oraz komorach serca.
blokowanie kanału sodowego, dodatkowe drogi przewodzenia, działanie dromotropowo-ujemne, klasyfikacja Vaughan-Williamsa, lek przeciwarytmiczny klasy IC, potencjał czynnościowy kardiomiocytów, propafenon chlorowodorek, receptory beta-adrenergiczne, układ bodźco-przewodzący, układ przewodzący serca, układ współczulny, węzeł przedsionkowo-komorowy, właściwości beta-adrenolityczne, włókna Purkinjego, zaburzenia rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół WPW