polio rdzeniowe
Polio rdzeniowe (poliomyelitis anterior acuta) to postać kliniczna choroby Heinego-Medina, w której wirus polio atakuje selektywnie neurony ruchowe rogów przednich rdzenia kręgowego. Stanowi najczęstszą formę porażenną poliomyelitis, charakteryzującą się asymetrycznymi niedowładami wiotkimi, głównie kończyn dolnych.
W obrazie klinicznym polio rdzeniowego dominują objawy neurologiczne poprzedzone zwykle krótkotrwałą fazą prodromalną z gorączką, bólami mięśniowymi i objawami grypopodobnymi. Niedowłady rozwijają się ostro, osiągając maksimum w ciągu 3-4 dni, a następnie stabilizują się. Charakterystyczną cechą jest asymetria porażeń, brak zaburzeń czucia oraz zniesienie odruchów ścięgnistych w zajętych mięśniach.
Diagnostyka polio rdzeniowego opiera się na obrazie klinicznym, badaniach płynu mózgowo-rdzeniowego (pleocytoza limfocytarna, podwyższone stężenie białka), badaniach elektrofizjologicznych (cechy uszkodzenia neuronu ruchowego) oraz izolacji wirusa z kału lub wykryciu przeciwciał w surowicy. W różnicowaniu należy uwzględnić zespół Guillaina-Barrégo, poprzeczne zapalenie rdzenia i ostre zapalenie mózgu i rdzenia.
Leczenie polio rdzeniowego jest objawowe i wspierające. W ostrej fazie choroby kluczowe znaczenie ma zapewnienie wsparcia oddechowego, jeśli doszło do zajęcia mięśni oddechowych. Rehabilitacja stanowi najważniejszy element postępowania długoterminowego, mający na celu maksymalne odzyskanie funkcji i zapobieganie powikłaniom, takim jak przykurcze czy deformacje.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Poliomyelitis (nagminne porażenie dziecięce) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Prognoza zakażenia wirusem poliomyelitis zależy od formy klinicznej, wieku pacjenta, dostępności opieki medycznej oraz obecności powikłań. Około 75% zakażeń przebiega bezobjawowo lub jako łagodna choroba, natomiast 1 na 200 do 1 na 2000 zakażeń prowadzi do porażenia, które może być nieodwracalne. Śmiertelność wśród pacjentów z porażeniem wynosi 5-10%, a w przypadku niewydolności mięśni oddechowych sięga nawet 15-30% u dorosłych. Postać opuszkowa polio charakteryzuje się wysoką śmiertelnością (25-75%) bez wsparcia oddechowego, którą można zmniejszyć do 15% dzięki wentylacji mechanicznej. Okres rekonwalescencji trwa do 2 lat, z maksymalną poprawą w pierwszych 6 miesiącach; porażenie utrzymujące się po roku jest zwykle trwałe. Około 60% osób po przebytym polio ma trwałe deficyty, a u 2/3 przypadków występuje trwałe porażenie. Zespół post-polio (PPS) może pojawić się dekady po wyzdrowieniu, manifestując się nowym osłabieniem mięśni i zmęczeniem.
aspiracja wydzieliny, neuron ruchowy, niedobór odporności, nieodwracalne porażenie, niewydolność oddechowa, okres rekonwalescencji, polio rdzeniowe, poliomyelitis, porażenie mięśni, postać opuszkowa polio, szczepienie przeciwko polio, tetraplegia, wentylacja mechaniczna, wiremia, wirus polio, wsparcie oddechowe, zakażenie bezobjawowe, zapalenie płuc, zespół post-polio