ostre wiotkie porażenie
Ostre wiotkie porażenie (Acute Flaccid Paralysis, AFP) to zespół objawów charakteryzujący się nagłym wystąpieniem osłabienia lub porażenia mięśni o charakterze wiotkim, często z towarzyszącym zniesieniem odruchów ścięgnistych. Jest to objaw, a nie rozpoznanie kliniczne, który może być wywołany przez szereg różnych schorzeń neurologicznych.
Najczęstszymi przyczynami ostrego wiotkiego porażenia są choroby zakaźne (np. poliomyelitis, zespół Guillaina-Barrégo, poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego), zatrucia (np. toksyny botulinowe, zatrucie metalami ciężkimi), choroby metaboliczne oraz urazy. Szczególnie istotne jest różnicowanie z poliomyelitis, co stanowi podstawę globalnego programu nadzoru nad AFP prowadzonego przez WHO w ramach inicjatywy eradykacji polio.
Diagnostyka AFP obejmuje szczegółowe badanie neurologiczne, badania laboratoryjne, badania płynu mózgowo-rdzeniowego, badania elektrofizjologiczne (EMG, przewodnictwo nerwowe) oraz obrazowanie (MRI). Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować podawanie immunoglobulin, plazmaferezy, leczenie przeciwinfekcyjne, rehabilitację oraz leczenie wspomagające, w tym wsparcie oddechowe w przypadku zajęcia mięśni oddechowych.
Rokowanie w ostrym wiotkim porażeniu zależy od przyczyny podstawowej, czasu rozpoczęcia leczenia oraz obecności powikłań, szczególnie niewydolności oddechowej. W niektórych przypadkach, jak zespół Guillaina-Barrégo, możliwe jest pełne wyzdrowienie, podczas gdy w innych schorzeniach mogą pozostać trwałe deficyty neurologiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół post-polio – Epidemiologia
Zespół post-polio (PPS) to schorzenie neurologiczne manifestujące się nowymi lub postępującymi objawami osłabienia mięśniowego, zmęczenia i bólu u pacjentów po przebytym poliomyelitis, pojawiające się zwykle po 15-40 latach od pierwotnego zakażenia. Częstość występowania PPS jest zmienna i wynosi od 15% do 80% w populacji ozdrowieńców, z danymi epidemiologicznymi wskazującymi na około 28,5% w badaniu populacyjnym w USA (95% CI 24,4-32,6). Czynniki ryzyka rozwoju PPS obejmują ciężkość pierwotnego zakażenia, płeć żeńską, czas od zakażenia (szczyt po 30-34 latach), objawy oddechowe podczas ostrej fazy, wiek w momencie zakażenia oraz stopień powrotu do zdrowia. Diagnostyka opiera się na kryteriach EFNS, w tym potwierdzeniu odnerwienia neuronów ruchowych w EMG, stabilności funkcjonalnej przez co najmniej 15 lat, nowych objawach utrzymujących się minimum rok oraz wykluczeniu innych przyczyn klinicznych. PPS jest diagnozą wykluczającą, bez specyficznych testów laboratoryjnych czy obrazowych.
choroba Heinego-Medina, choroba neuronu ruchowego, dysfagia, dziki wirus polio, elektromiografia, eradykacja polio, nadzór środowiskowy, objawy neuromięśniowe, odnerwienie neuronu ruchowego, osłabienie mięśniowe, ostre wiotkie porażenie, poliomyelitis, porażenie, schorzenie neurologiczne, stabilność neurologiczna, wirus polio, zanik mięśni, zespół post-polio, zmęczenie mięśni - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba rąk, stóp i jamy ustnej – Diagnostyka i diagnoza
Choroba rąk, stóp i jamy ustnej (HFMD) to wysoce zakaźna infekcja wirusowa, głównie u dzieci poniżej 10 roku życia, wywoływana najczęściej przez coxsackiewirus A16, enterowirus A71 (EV-A71) oraz coxsackiewirus A6. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na obrazie klinicznym, obejmującym charakterystyczną wysypkę pęcherzykową na dłoniach i stopach oraz bolesne owrzodzenia w jamie ustnej, często z towarzyszącą niską gorączką. Wskazaniem do badań laboratoryjnych, takich jak RT-PCR z wymazów z gardła, pęcherzyków lub kału, jest nietypowy przebieg, ciężkie objawy lub konieczność różnicowania z innymi chorobami dermatologicznymi i zakaźnymi. W diagnostyce laboratoryjnej stosuje się również metody serologiczne, immunoenzymatyczne (ELISA) oraz, w rzadkich przypadkach, badania histopatologiczne. Wydalanie wirusa może trwać do 6 tygodni po ustąpieniu objawów, co ma znaczenie epidemiologiczne.
ataksja móżdżkowa, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie serologiczne, choroba rąk, stóp i jamy ustnej, coxsackiewirus A16, enterowirus, enterowirus A71, herpangina, izolacja wirusa, metoda immunoenzymatyczna, morfologia krwi, multiplex PCR, obrzęk płuc, odwrotna transkryptaza, ospa wietrzna, ostre wiotkie porażenie, owrzodzenie jamy ustnej, płyn mózgowo-rdzeniowy, półpasiec, reakcja łańcuchowa polimerazy, RT-PCR, rumień wielopostaciowy, technologia mikromacierzy, wirus opryszczki zwykłej, wysypka grudkowo-pęcherzykowa, wysypka pęcherzykowa, zakażenie mpox, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba rąk, stóp i jamy ustnej – Objawy
Choroba rąk, stóp i jamy ustnej (HFMD) to zakaźna infekcja wirusowa, najczęściej wywoływana przez enterowirus Coxsackie A16 oraz enterowirus 71 (EV71), dotykająca głównie dzieci poniżej 5. roku życia. Okres inkubacji wynosi 3-6 dni, a wczesne objawy to gorączka (38-39°C), ból gardła, złe samopoczucie i objawy ze strony przewodu pokarmowego. Charakterystyczne zmiany obejmują bolesne pęcherzyki i owrzodzenia w jamie ustnej oraz wysypkę na dłoniach, stopach i innych częściach ciała. Objawy ustępują zwykle samoistnie w ciągu 7-10 dni, jednak u niektórych pacjentów, zwłaszcza zakażonych EV71, mogą wystąpić poważne powikłania neurologiczne, takie jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mózgu czy ostre wiotkie porażenie. Wysypka może być bolesna i świąd u dorosłych, a u dzieci obserwuje się często złuszczanie skóry i utratę paznokci w okresie rekonwalescencji.
ból gardła, ból głowy, choroba rąk, stóp i jamy ustnej, enterowirus, Enterowirus 71, gorączka, ibuprofen, leczenie objawowe, lek przeciwbólowy, lek przeciwgorączkowy, miejscowy środek znieczulający, odwodnienie, okres inkubacji, ostre wiotkie porażenie, owrzodzenie jamy ustnej, paracetamol, płyn dożylny, płyn z pęcherzyków, powikłanie neurologiczne, wirus Coxsackie A16, wysypka skórna, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, złuszczanie skóry, zmiana pęcherzykowa - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba rąk, stóp i jamy ustnej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba rąk, stóp i jamy ustnej (HFMD) to wirusowa infekcja najczęściej wywoływana przez wirusy Coxsackie i enterowirusy, dotykająca głównie dzieci poniżej 5 roku życia. Objawia się gorączką (zwykle niskiego stopnia), bolesnymi pęcherzykowymi wykwitami w jamie ustnej oraz charakterystyczną wysypką na dłoniach, stopach i czasem pośladkach. Inkubacja trwa 3-6 dni, a przebieg choroby jest zwykle łagodny, ustępując samoistnie w ciągu 7-10 dni. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym i wywiadzie, a badania laboratoryjne są zarezerwowane dla cięższych lub nietypowych przypadków. Powikłania, choć rzadkie, mogą obejmować zapalenie mózgu, opon mózgowo-rdzeniowych, ostre wiotkie porażenie oraz powikłania kardiologiczne, zwłaszcza przy zakażeniu enterowirusem 71 (EV71).
antacyd, bliznowacenie, choroba rąk, enterowirus, Enterowirus 71, herpangina, ibuprofen, lek przeciwbólowy, lek przeciwgorączkowy, odwodnienie, ognisko epidemiczne, opryszczkowe zapalenie dziąseł, ostre wiotkie porażenie, owrzodzenie jamy ustnej, paracetamol, powikłanie kardiologiczne, środek znieczulający, stóp i jamy ustnej, sztywność karku, wirus Coxsackie, wysypka grudkowo-pęcherzykowa, wysypka pęcherzykowa, zaburzenie świadomości, zapalenie gardła, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół Reye’a