nadwzroczność osiowa

Nadwzroczność osiowa (hipermetropia osiowa) to wada wzroku, w której długość gałki ocznej jest zbyt mała w stosunku do mocy układu optycznego oka. W rezultacie promienie świetlne ogniskują się za siatkówką, powodując nieostre widzenie, szczególnie przedmiotów znajdujących się blisko.

W przeciwieństwie do nadwzroczności refrakcyjnej, która wynika z niedostatecznej mocy optycznej rogówki lub soczewki, nadwzroczność osiowa jest spowodowana skróceniem osi przednio-tylnej gałki ocznej. Każdy milimetr skrócenia gałki ocznej odpowiada około 3 dioptriom nadwzroczności.

Diagnostyka nadwzroczności osiowej obejmuje badanie refrakcji oraz biometrię gałki ocznej. Leczenie polega głównie na korekcji okularowej lub soczewkami kontaktowymi. W niektórych przypadkach rozważa się również metody chirurgiczne, takie jak laserowa korekcja wzroku czy wszczepienie soczewek fakijnych.

U dzieci nadwzroczność osiowa może prowadzić do zeza akomodacyjnego i niedowidzenia, dlatego wczesna diagnostyka i odpowiednia korekcja są istotne dla prawidłowego rozwoju widzenia. Z wiekiem fizjologiczny wzrost gałki ocznej może częściowo kompensować tę wadę.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl