farmakoterapia nadciśnienia

Farmakoterapia nadciśnienia tętniczego stanowi podstawowy element leczenia tego schorzenia, które dotyka ponad 30% dorosłej populacji. Głównym celem terapii jest obniżenie wartości ciśnienia tętniczego do poziomów docelowych (najczęściej poniżej 130/80 mmHg), co znacząco redukuje ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych.

Współczesne wytyczne zalecają rozpoczynanie leczenia od terapii skojarzonej dwoma lekami hipotensyjnymi (najczęściej inhibitor ACE lub sartan w połączeniu z antagonistą wapnia lub diuretykiem tiazydopodobnym). Monoterapia jest rekomendowana jedynie u pacjentów z nadciśnieniem I stopnia z niskim ryzykiem sercowo-naczyniowym lub u osób starszych (>80 lat) czy z zespołem kruchości.

Pięć głównych grup leków hipotensyjnych o udowodnionej skuteczności obejmuje: inhibitory konwertazy angiotensyny (ACEI), antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), antagonistów wapnia (CCB), diuretyki tiazydowe/tiazydopodobne oraz beta-adrenolityki. Wybór konkretnej grupy leków powinien uwzględniać choroby współistniejące, wiek pacjenta, potencjalne interakcje lekowe oraz profil działań niepożądanych.

Osiągnięcie docelowych wartości ciśnienia tętniczego wymaga często zastosowania terapii wielolekowej, przy czym preferowane są preparaty złożone, poprawiające compliance pacjenta. W przypadku opornego nadciśnienia tętniczego (brak kontroli mimo stosowania trzech leków, w tym diuretyku) zaleca się dodanie antagonisty aldosteronu (spironolakton) lub alfa-adrenolityku.

Istotnym elementem farmakoterapii nadciśnienia jest regularna ocena skuteczności leczenia, monitorowanie działań niepożądanych oraz indywidualizacja terapii. Leczenie powinno być prowadzone w sposób ciągły, a modyfikacja dawek i rodzajów leków powinna następować w oparciu o regularnie wykonywane pomiary ciśnienia tętniczego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl