ciężka niewydolność krążenia
Ciężka niewydolność krążenia to zaawansowany stan chorobowy, w którym serce nie jest w stanie zapewnić odpowiedniego przepływu krwi do tkanek i narządów organizmu. Ten stan kliniczny charakteryzuje się nasilonymi objawami ograniczającymi codzienne funkcjonowanie pacjenta, takimi jak duszność spoczynkowa, obrzęki obwodowe, zastój w krążeniu płucnym i systemowym oraz zmniejszenie pojemności minutowej serca.
W klasyfikacji niewydolności serca według NYHA (New York Heart Association), ciężka niewydolność krążenia odpowiada III i IV klasie. Pacjenci w klasie III odczuwają znaczne ograniczenie aktywności fizycznej – nawet niewielki wysiłek wywołuje zmęczenie, kołatanie serca i duszność. W klasie IV objawy występują nawet w spoczynku, a jakakolwiek aktywność fizyczna nasila dolegliwości.
Diagnostyka ciężkiej niewydolności krążenia obejmuje badanie echokardiograficzne (ukazujące znacznie obniżoną frakcję wyrzutową lewej komory, często poniżej 30%), badania laboratoryjne (w tym podwyższone poziomy peptydów natriuretycznych BNP lub NT-proBNP), EKG, RTG klatki piersiowej oraz coraz częściej zaawansowane techniki obrazowania serca jak MRI i badania nuklearne.
Leczenie ciężkiej niewydolności krążenia wymaga kompleksowego podejścia farmakologicznego (inhibitory ACE lub ARB, beta-blokery, antagoniści aldosteronu, inhibitory SGLT2, sakubitril/walsartan), a w wybranych przypadkach rozważenia terapii zabiegowej, takiej jak wszczepienie kardiowertera-defibrylatora (ICD), terapia resynchronizująca serca (CRT), mechaniczne wspomaganie krążenia (VAD) czy kwalifikacja do przeszczepu serca.