phaeochromocytoma

Phaeochromocytoma (w amerykańskiej pisowni pheochromocytoma) to rzadki guz neuroendokrynny wywodzący się z komórek chromochłonnych rdzenia nadnerczy. Guzy te produkują, magazynują i wydzielają katecholaminy (adrenalinę, noradrenalinę i dopaminę), co prowadzi do charakterystycznych objawów klinicznych związanych z nadmierną stymulacją układu współczulnego.

Klasyczna triada objawów phaeochromocytoma obejmuje napadowe bóle głowy, nadmierne pocenie się oraz tachykardię z towarzyszącym podwyższonym ciśnieniem tętniczym. Nadciśnienie może mieć charakter napadowy (u około 50% pacjentów) lub utrwalony. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu metabolitów katecholamin (metanefryny i normetanefryny) w osoczu lub moczu oraz badaniach obrazowych (TK, MRI, scyntygrafia z MIBG).

Około 10% phaeochromocytoma ma charakter złośliwy, a 10-20% występuje w ramach zespołów genetycznych (zespół MEN2, choroba von Hippla-Lindaua, neurofibromatoza typu 1, zespół paraganglioma). Leczeniem z wyboru jest chirurgiczne usunięcie guza po wcześniejszym odpowiednim przygotowaniu farmakologicznym (blokada receptorów alfa-adrenergicznych). Nieleczony phaeochromocytoma może prowadzić do ciężkich powikłań sercowo-naczyniowych, w tym przełomu nadciśnieniowego, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl