dekompensacja niewydolności krążenia
Dekompensacja niewydolności krążenia to nagłe lub stopniowe pogorszenie stanu klinicznego pacjenta z istniejącą już niewydolnością serca, charakteryzujące się nasileniem objawów oraz wystąpieniem zaburzeń hemodynamicznych. Stan ten wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, gdyż wiąże się z istotnym pogorszeniem rokowania i zwiększonym ryzykiem zgonu.
Klinicznie dekompensacja manifestuje się nasileniem duszności (często do spoczynkowej), obrzękami obwodowymi, zastoinami w krążeniu płucnym, zwiększeniem masy ciała, pogorszeniem tolerancji wysiłku oraz objawami hipoperfuzji narządowej. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się wzrost stężenia peptydów natriuretycznych (BNP, NT-proBNP) oraz często pogorszenie funkcji nerek.
Najczęstsze czynniki wyzwalające dekompensację to: nieprzestrzeganie zaleceń (m.in. dotyczących farmakoterapii i diety), ostre zespoły wieńcowe, zaburzenia rytmu serca, infekcje, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość oraz stosowanie leków kardiotoksycznych. Postępowanie obejmuje intensyfikację leczenia diuretycznego, optymalizację terapii farmakologicznej, tlenoterapię oraz w cięższych przypadkach mechaniczne wspomaganie krążenia.