ograniczona ruchomość stawu skokowego

Ograniczona ruchomość stawu skokowego to stan kliniczny charakteryzujący się zmniejszeniem fizjologicznego zakresu ruchu w stawie skokowym, który w warunkach prawidłowych pozwala na zgięcie grzbietowe (dorsifleksję) oraz podeszwowe (plantarfleksję) stopy. Stan ten może dotyczyć jednego lub obu kierunków ruchu i prowadzić do zaburzeń chodu oraz równowagi.

Najczęstszymi przyczynami ograniczenia ruchomości stawu skokowego są urazy (skręcenia, złamania kostki lub kości piętowej), zmiany zwyrodnieniowe, zapalenie stawów (w tym reumatoidalne), stan po unieruchomieniu w gipsie, zrosty pooperacyjne, zaburzenia neurologiczne oraz przykurcze mięśniowo-ścięgniste. Szczególnie istotny jest przykurcz ścięgna Achillesa, który znacząco ogranicza zgięcie grzbietowe stopy.

Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne z oceną zakresu ruchu (pomiar goniometryczny), badania obrazowe (RTG, USG, MRI) oraz ewentualnie badania dodatkowe w kierunku chorób układowych. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować fizjoterapię, ćwiczenia rozciągające, mobilizację stawu, fizykoterapię, farmakoterapię przeciwzapalną, a w przypadkach opornych – interwencję chirurgiczną (artroskopię, artrolizę lub artrodezę).

Ograniczenie ruchomości stawu skokowego, nieleczone odpowiednio, może prowadzić do wtórnych zaburzeń biomechaniki chodu, przeciążeń innych stawów kończyny dolnej, bólów kręgosłupa oraz zwiększonego ryzyka upadków, szczególnie u osób starszych. Wczesna interwencja terapeutyczna jest kluczowa dla zapobiegania tym powikłaniom.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl