metabolizm proguanilu
Proguanil jest lekiem przeciwmalarycznym, który działa jako prolek, wymagający metabolicznej aktywacji w organizmie. Głównym szlakiem metabolicznym proguanilu jest jego przekształcenie w cykloguanil, aktywny metabolit, który wykazuje właściwości przeciwpasożytnicze poprzez hamowanie reduktazy dihydrofolianowej pasożyta Plasmodium.
Metabolizm proguanilu zachodzi głównie w wątrobie i jest katalizowany przez izoenzym CYP2C19 cytochromu P450. Genetyczny polimorfizm tego enzymu powoduje zmienność osobniczą w skuteczności leku – osoby z obniżoną aktywnością CYP2C19 (tzw. wolni metabolizerzy) mogą wykazywać zmniejszoną odpowiedź na leczenie ze względu na ograniczone przekształcanie proguanilu w cykloguanil.
Oprócz głównego szlaku biotransformacji do cykloguanilu, proguanil ulega również reakcjom metabolicznym prowadzącym do powstania innych, mniej aktywnych metabolitów. Wydalanie proguanilu i jego metabolitów następuje głównie przez nerki. Znajomość metabolizmu proguanilu ma kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej, szczególnie w kontekście potencjalnych interakcji lekowych oraz dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Atowakwon, składnik aktywny produktu Falcimar (250 mg atowakwonu + 100 mg proguanilu chlorowodorku), charakteryzuje się wysoką lipofilnością i niską rozpuszczalnością w wodzie, co wpływa na jego farmakokinetykę. Biodostępność atowakwonu wynosi około 23% przy podaniu z pokarmem, z istotnym wzrostem AUC (2-3-krotnym) i Cmax (do 5-krotnego) po spożyciu tłuszczów, co uzasadnia zalecenie przyjmowania leku z jedzeniem. Objętość dystrybucji wynosi około 8,8 l/kg, a wiązanie z białkami osocza przekracza 99%. Atowakwon jest eliminowany głównie z kałem (≥90%) w formie niezmienionej, z okresem półtrwania 2-3 dni u dorosłych i 1-2 dni u dzieci. Klirens zależy od masy ciała i mieści się w zakresie 0,8-10,8 l/h. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek obserwuje się istotne obniżenie Cmax (o 64%) i AUC (o 54%), natomiast łagodne i umiarkowane zaburzenia nerek lub wątroby nie wpływają znacząco na farmakokinetykę atowakwonu.
biodostępność, cykloguanil, cytochrom P450, dostępność ogólnoustrojowa, działanie przeciwmalaryczne, działanie terapeutyczne, farmakokinetyka proguanilu, faza eliminacji, interakcja lekowa, izoenzym 2C19, klirens proguanilu, lipofilność, metabolizm proguanilu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, profilaktyka malarii, rozpuszczalność w wodzie, stężenie maksymalne w surowicy, terapia skojarzona, tłuszcz pokarmowy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV -
Leksykon substancji czynnych
Proguanil, składnik leku Falcimar (w połączeniu z atowakwonem), charakteryzuje się szybkim i znacznym wchłanianiem po podaniu doustnym, niezależnym od spożycia pokarmu. Objętość dystrybucji wynosi 20-42 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to około 75%. Proguanil ulega częściowej biotransformacji głównie przez izoenzym CYP2C19 do aktywnego metabolitu cykloguanilu oraz 4-chlorofenylobiguanidu, z których oba są wydalane przez nerki. Okres półtrwania eliminacji proguanilu i cykloguanilu wynosi 12-15 godzin, a klirens po podaniu doustnym waha się od 15 do 106 l/h w zależności od masy ciała (10-80 kg). Polimorfizm CYP2C19 nie wpływa istotnie na skuteczność leczenia, a farmakokinetyka u dzieci jest zbliżona do dorosłych przy dawkowaniu dostosowanym do masy ciała.
4-chlorofenylobiguanid, atowakwon, AUC, biotransformacja, Cmax, cykloguanil, dostępność ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, interakcja farmakokinetyczna, klirens proguanilu, malaria, metabolizm proguanilu, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, pacjent pediatryczny, pacjent w podeszłym wieku, parametr farmakokinetyczny, proguanilu chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
