obrzęk podgłośni
Obrzęk podgłośni (podgłośniowe zapalenie krtani, laryngitis subglottica) to poważna patologia dotycząca dolnego piętra krtani, która najczęściej występuje u dzieci między 6. miesiącem a 3. rokiem życia. Charakteryzuje się obrzękiem śluzówki w przestrzeni podgłośniowej, co prowadzi do zwężenia drogi oddechowej i objawów niewydolności oddechowej.
Etiologia obrzęku podgłośni ma najczęściej podłoże wirusowe, gdzie dominującą rolę odgrywają wirusy paragrypy (głównie typ 1 i 2), a rzadziej RSV, adenowirusy czy wirusy grypy. Czynnikami predysponującymi są alergie, skłonność do reakcji obrzękowych śluzówki oraz nawracające infekcje dróg oddechowych. Anatomicznie wąska przestrzeń podgłośniowa u dzieci sprzyja szybkiemu narastaniu objawów niewydolności oddechowej.
Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym, który obejmuje ostry początek (często w nocy), charakterystyczny szczekający kaszel, stridor wdechowy, duszność wdechową oraz objawy infekcji. W ciężkich przypadkach dochodzi do sinicy, znacznego wciągania międzyżebrzy i dołka jarzmowego. Rozpoznanie różnicowe powinno uwzględniać zapalenie nagłośni, ciało obce, anafilaksję oraz ostre zapalenie tchawicy i oskrzeli.
Leczenie obejmuje podawanie glikokortykosteroidów (deksametazon, budezonid), zapewnienie właściwego nawodnienia oraz tlenoterapię w razie potrzeby. W cięższych przypadkach stosuje się nebulizacje z adrenaliną. Hospitalizacja jest wskazana przy nasilonej duszności, obniżonej saturacji krwi, znacznym osłabieniu oraz przy braku poprawy po leczeniu ambulatoryjnym. Najcięższe przypadki mogą wymagać intubacji lub tracheotomii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Omnipaque
Omnipaque, zawierający 647 mg/ml (300 mg jodu/ml), jest jodowym środkiem kontrastowym wymagającym szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z historią alergii, astmy oskrzelowej, chorób nerek, cukrzycy, czy schorzeń sercowo-naczyniowych. Przed podaniem konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu lekarskiego oraz przygotowanie leków i sprzętu do natychmiastowej interwencji w przypadku reakcji anafilaktycznych, które mogą wystąpić w ciągu pierwszych 30 minut po podaniu. U pacjentów z astmą i stosujących β-blokery ryzyko skurczu oskrzeli jest podwyższone, a reakcje anafilaktyczne mogą mieć nietypowy przebieg. W trakcie angiokardiografii należy zwracać uwagę na ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, stosując odpowiednią technikę i regularne płukanie cewnika. Prawidłowe nawodnienie pacjenta przed i po badaniu jest kluczowe, szczególnie u osób z dysproteinemią, cukrzycą, zaburzeniami czynności nerek oraz u osób w podeszłym wieku.
astma oskrzelowa, choroba demielinizacyjna, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, dysproteinemia, encefalopatia kontrastowa, filtracja kłębuszkowa, hiperurykemia, homocystynuria, jodowy środek kontrastujący, kwasica mleczanowa, makroglobulinemia Waldenströma, nadciśnienie płucne, nefropatia kontrastowa, niestabilna dusznica bolesna, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, obrzęk podgłośni, ostry udar mózgu, plazmocytoma, przewlekła choroba nerek, punkcja lędźwiowa, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, receptor beta-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, szpiczak mnogi, udar mózgu, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe