wieńcowa choroba małych naczyń

Wieńcowa choroba małych naczyń (ang. coronary microvascular disease, CMD) to zaburzenie funkcji najmniejszych naczyń krwionośnych serca, których średnica nie przekracza 500 mikrometrów. W przeciwieństwie do klasycznej choroby wieńcowej, która dotyka głównych tętnic nasierdziowych, CMD obejmuje mikronaczynia, które nie są widoczne w standardowej koronarografii.

Patofizjologia CMD obejmuje dysfunkcję śródbłonka, nieprawidłową regulację przepływu wieńcowego, remodelowanie mikronaczyń oraz stan zapalny. Choroba ta występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn, szczególnie w okresie okołomenopauzalnym. Czynniki ryzyka obejmują nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, dyslipidemię, otyłość oraz przewlekły stres psychiczny.

Diagnostyka CMD stanowi wyzwanie kliniczne. Pacjenci zazwyczaj zgłaszają typowe bóle dławicowe, jednak badania koronarograficzne nie wykazują istotnych zwężeń w głównych tętnicach wieńcowych. W diagnostyce wykorzystuje się badania czynnościowe oceniające rezerwy przepływu wieńcowego (CFR), w tym obrazowanie perfuzji mięśnia sercowego, PET, rezonans magnetyczny serca czy wewnątrzwieńcowe badania czynnościowe (FFR, IMR).

Leczenie CMD opiera się na modyfikacji czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz farmakoterapii ukierunkowanej na poprawę funkcji śródbłonka i zmniejszenie objawów dławicowych. Stosuje się beta-blokery, antagonisty wapnia, inhibitory ACE, statyny oraz leki przeciwpłytkowe. W niektórych przypadkach skuteczne mogą być również ranolazyna, trimetazydyna czy iwabradyna. Rokowanie pacjentów z CMD jest gorsze niż u osób bez choroby wieńcowej, ale lepsze niż u chorych z istotnym zwężeniem głównych tętnic wieńcowych.